บทที่ 9 คุณหมอผู้ใจดี

แทงและฟัน เตะและต่อย วิ่งฝ่าดงก็อบลินอย่างกล้าหาญจนเหลือระยะทางอีกแค่หนึ่งในสามก็จะเห็นหมู่บ้านของพวกมันบนภูเขา ทันใดนั้น พวกก็อบลินก็โผล่มากันให้พรึ่บพรั่บราวกับฝูงผึ้ง

“อึก เยอะเกินไปแล้ว”

มิน่าล่ะเควสต์นี้ถึงต้องการปาร์ตี้สี่คน ก็เพราะมีก็อบลินเยอะขนาดนี้นี่เอง แถมพวกมันยังเก่งกว่าพวกก่อนหน้านี้มาก ข้อดีอย่างเดียวคือเลเวลอัพไว

[เลเวลของคุณเพิ่มขึ้น]

โผล่มาทีละ 20 ตัวแบบนี้ รู้สึกได้เลยว่าค่าประสบการณ์พุ่งกระฉูด ตอนนี้เลเวล 7 แล้ว หลังจากจัดการพวกมันเสร็จ ก็ทุบหลังเบา ๆ แล้วหยิบโพชั่นขึ้นมาดื่ม

“เจ้าพวกนี้ตึงมือชะมัด”

[ท่านดื่มโพชั่นฟื้นพลังระดับต่ำ]

[พลังชีวิตฟื้นฟู 100%]

“อ่า ได้ดื่มหลังออกกำลังกายนี่มันชื่นใจจริง ๆ ฮ่า ๆ อร่อยแฮะ รสสตรอว์เบอร์รีใช้ได้เลย”

ถ้าเอาไปทำขายเป็นเครื่องดื่มในโลกจริงน่าจะขายดี ผู้ใหญ่อาจจะไม่ฮิต แต่รสชาตินี้น่าจะถูกปากเด็ก ๆ เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้เหลือโพชั่นอยู่ 120 ขวด

...รู้งี้ไม่น่ามาคนเดียวเลยแฮะ เริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาหน่อย ๆ แล้วสิ เห็นชัดเลยว่าโพชั่นคงหมดกลางทางแน่ ขนาดตอนนี้ยังจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะมีก็อบลินโผล่ออกมาจากภูเขาอีกกี่ตัว

“เอ้อ น่าจะเตรียมโพชั่นมาเยอะกว่านี้...”

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงประหลาด

“กรี๊ดดด!”

“เอ๊ะ? เสียงอะไรน่ะ”

“กรี๊ดดด!” เสียงกรีดร้องของผู้หญิง ดูเหมือนเธอจะอยู่คนเดียว “เจ้าพวกบ้า อย่าเข้ามานะ!”

เสียงดังมาจากป่าทางซ้าย ดูเหมือนกำลังตกอยู่ในอันตราย เลยค่อย ๆ ย่องผ่านพุ่มไม้เข้าไป เห็นใครบางคนกำลังต่อสู้อยู่ เป็นหญิงสาวร่างระหงในชุดสีขาวสวมฮู้ดสีขาว เธอยืนพิงต้นไม้และแกว่งคทาไล่พวกก็อบลินไม่ให้เข้ามาใกล้

“อย่าเข้ามานะ! เข้ามาแม่ตีตายเลย!”

“กิรุ! มนุษย์! อร่อย! กิน!”

...อยู่คนเดียวจริง ๆ เหรอ ผู้หญิงที่ไม่ยอมแพ้ต่อก็อบลินจำนวนมากตรงหน้าดูน่าสนใจดี อยากจะยืนดูต่ออีกนิด แต่จิตสำนึกไม่ยอมให้เมินเฉยต่อวิกฤตของเธอ จึงเขย่ากิ่งไม้ให้เกิดเสียง

“กิรุ...?”

ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดหันมามอง เลยรีบขว้างก้อนหินใส่มัน

[ท่านสร้างความเสียหาย 10 หน่วย]

“โอ๊ย! มนุษย์!”

ไม่ใช่การโจมตีด้วยอาวุธ ความเสียหายเลยเบาหวิว ชิ เจ้าตัวที่โดนหินปาตะโกนลั่น ส่วนพวกตัวอื่นก็หันมองรอบ ๆ มีสิ่งหนึ่งที่อยากถามพวกมัน

“ปกติพวกแกแปรงฟันกันบ้างไหมเนี่ย”

“กิ๊ก! ก็อบลินอาบน้ำ! อาบสะอาด!”

“ก็อบลิน! สะอาด! ข้าสะอาดนะ!!”

“มนุษย์! ล้อเลียนก็อบลิน! จับกินซะ!”

“ถ้าอาบแล้วทำไมกลิ่นเป็นแบบนั้นล่ะ มั่นใจนะว่าอาบสะอาดแล้ว?”

พวกก็อบลินหน้าแดงก่ำขณะเถียงกลับ จากนั้นก็พุ่งเข้ามาหา ตัวแรกที่มาถึงคือเจ้าตัวที่โดนหินปา

“ข้าจะฉีกปากแก! กี๊ซซซ!”

หันไปหาเจ้าตัวที่แกว่งดาบเข้ามาแล้วเตะสวนเปรี้ยง ดูเหมือนนี่จะเป็นสัญญาณเปิดศึก ก็อบลินทุกตัวเริ่มกระโจนเข้ามา

ใช่ รสชาติมันต้องแบบนี้...!

“เข้ามา! เข้ามาเลย!”

เผชิญหน้ากับก็อบลินในศึก 17 ต่อ 1 ราวกับฮงกิลดงที่ผลุบโผล่ซ้ายทีขวาที วิ่งไปทั่วราวกับปลาคาร์ปในฤดูกระโดด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบา

“เท่จัง...”

ผู้หญิงชุดขาวที่เพิ่งตกอยู่ในอันตรายเมื่อครู่ เธอมองมาที่ฉันราวกับเห็นเจ้าชายขี่ม้าขาว ไม่นานพวกก็อบลินทั้งหมดก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเธอ จากนั้น...

“หือ?”

“เอ๊ะ?”

งุนงงไปหมด ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนที่รู้จัก

ยูซอนยอง ภรรยาป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร กว่าจะตรวจเจอก็ลุกลามไปมากแล้วจนกลายเป็นผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่มีเวลาเหลือไม่มาก เดิมทีหมอบอกว่าอยู่ได้อีกแค่หกเดือน แต่เธอก็ยื้อชีวิตมาได้เกือบสองปี ทั้งหมดต้องขอบคุณผู้หญิงตรงหน้านี้

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณพ่อ สักปีนึงได้แล้วมั้งคะ” คิมซูจอง—คุณหมอผู้จิตใจดีที่เป็นเจ้าของไข้และผ่าตัดให้ภรรยา อย่างน้อยในความทรงจำ เธอก็เป็นคนแบบนั้น

“นั่นสินะ ไม่เจอกันนานเลย คุณ... สบายดีไหม”

“ก็สนุกกับการใช้ชีวิตอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ”

...ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสินะ

“ดีแล้วล่ะ สนุกกับเกมอยู่รึ”

“ใช่ค่ะ หนูลาพักร้อนยาวเลยเข้ามาเล่นแบบนี้น่ะค่ะ ฮ่า ๆ” เธอหัวเราะและเปลี่ยนเรื่องคุย “ดีใจจังที่เห็นคุณพ่อสนุกกับอาร์คสตาร์ เมื่อกี้ตอนสู้กับก็อบลินนึกว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยซะอีก”

คิมซูจองหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย เลยหัวเราะตอบ “สงสัยจะเห็นผมขาวของฉันแล้วเข้าใจผิดว่าเป็นม้าขาวล่ะมั้ง ฮ่า ๆ ๆ”

“ว่าแต่คุณพ่อเลเวลเท่าไหร่คะ สู้เก่งมากเลย”

“เลเวล...? น่าจะ 7 มั้ง” ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกัน สู้เพลินจนไม่ได้เปิดดูหน้าต่างสถานะเลย ถูกไหมนะ อืม น่าจะถูก “เลเวล 7 มั้ง?”

เธอขมวดคิ้วเหมือนไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็ทำหน้าตกใจ เหมือนเดิมเลย วัยรุ่นสมัยนี้ไม่ค่อยเชื่อคำพูดคนแก่อย่างฉัน ถ้าเชื่อป่านนี้คงได้ไปล่ากับพวกหนุ่มสาวกลุ่มนั้นแล้ว ในตอนนั้นเอง ตัวขัดจังหวะก็โผล่มา

“กี๊ซ! ตรงโน้น!”

“มนุษย์! จับมัน!”

ฝูงก็อบลินจำนวนมหาศาลกรูกันเข้ามา กะคร่าว ๆ น่าจะเกิน 60 ตัว พวกมันล้อมกรอบเราไว้ในพริบตาจนหนีไปไหนไม่ได้

บอกกับคิมซูจองว่า “ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะ”

“ได้เลยค่ะ”

มือของเธอห่อหุ้มด้วยแสงสว่างขณะยื่นมาหา งงเล็กน้อยกับสถานการณ์กะทันหันแต่ไม่นานก็ยิ้มออกมา

[ท่านได้รับพรแห่งแสง]

[พลังป้องกันเพิ่มขึ้น 44% เป็นเวลา 5 นาที]

[ท่านได้รับพรศักดิ์สิทธิ์]

[พลังชีวิตสูงสุดเพิ่มขึ้น 22% เป็นเวลา 3 นาที]

...นี่สินะที่มิโดเรียกว่าบัฟ รู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้นและมีแสงสองดวงวนเวียนอยู่รอบตัว พวกมันหมุนวนราวกับจะคอยปกป้อง

“ขอโทษด้วยนะคะ หนูทำได้แค่นี้แหละ”

ทันใดนั้น หน้าต่างก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[คริสตัลขอเข้าร่วมปาร์ตี้ ท่านต้องการตอบรับหรือไม่? Y/N]

มองหน้าต่างนั้นแล้วยิ้ม “แค่นี้ก็พอแล้ว”

[ก่อตั้งปาร์ตี้เรียบร้อยแล้ว]

ในจังหวะเดียวกัน ก็เสียบมีดสั้นเข้าที่คอของก็อบลินตัวใกล้สุด เลือดพุ่งกระฉูดออกจากคอ ดึงมีดออกแล้วเคลื่อนไหวท่ามกลางพวกมันดุจสายลม รวดเร็วและเพรียวบาง สง่างามแต่ทรงพลังในบางจังหวะ เคลื่อนไหวอย่างไร้ความปรานีและไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาเลย ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แม้จะเป็นมีดสั้นยาว ๆ แต่มันก็ฟาดฟัน แทง และเชือดเฉือนอย่างไร้ความปรานี คมมีดเหล็กเคลือบไปด้วยเลือดและส่งเสียงกรีดร้อง ฟังดูไพเราะพิลึก

“โห... เลเวล 7 จริงเหรอเนี่ย” คิมซูจองเบิกตากว้างขณะมองดูจากด้านหลัง

เธอตรวจสอบเลเวลที่ลอยอยู่บนหัวแล้วหัวเราะแห้ง ๆ มันไร้สาระมากที่ผู้เล่นเลเวล 7 จะสู้กับก็อบลิน 60 ตัวได้อย่างสูสี เธอขยี้ตาเพราะคิดว่าตาฝาด แต่พอมองอีกครั้งก็ยังเห็นคำว่า ‘เลเวล 7’ จนพูดไม่ออก

...แต่เหม่อลอยแบบนั้นมันไม่ดีนะ

“กรี๊ดดด!” คิมซูจองกรีดร้องเมื่อเห็นก็อบลินพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง เธอมัวแต่ประมาทเพราะมัวแต่ดูเลเวล

“ชิ เข้ามา...!”

เธอกระชับคทาไม้ในมือเตรียมตั้งท่าฟาด ทันทีที่ก็อบลินเข้ามาใกล้ เธอก็เหวี่ยงคทาออกไป แต่ในวินาทีนั้น มีดสั้นที่ขว้างออกไปก็ปักเข้ากลางอกของมัน มอบความตายให้ทันที ก็อบลินกุมหน้าอกแล้วสลายเป็นเถ้าถ่าน

ถามคิมซูจองที่กำลังยืนเหม่อว่า “เป็นอะไรไหม”

“คะ? อ๋อ ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ช่วยนะคะ”

“รอเดี๋ยวเดียว”

ดึงมีดสั้นที่ปักอกก็อบลินออกมาโดยไม่สนใจฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจาย แล้ววิ่งกลับเข้าไปกลางวงล้อมศัตรู

“เข้ามา! เจ้าพวกตัวเหม็น!”

ใช้เวลาไม่นานก็กวาดล้างก็อบลินจนหมด การรับมือศัตรู 60 ตัวไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ดีกว่าที่คิดไว้เยอะเพราะได้บัฟช่วย เรานั่งพักที่โคนต้นไม้ใกล้ ๆ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

“เฮ้อ...”

“ไหวไหมคะ”

คิมซูจองเดินเข้ามาและร่ายแสงใส่ให้อีกครั้ง คราวนี้ความรู้สึกต่างจากครั้งก่อน ๆ รู้สึกสมองปลอดโปร่งและจิตใจสดชื่นขึ้น

[ท่านได้รับฮีลช้า (Slow Heal)]

[พลังชีวิต 125 หน่วยจะค่อย ๆ ฟื้นฟูภายใน 5 นาที]

“อืม ขอบใจนะ” ขอบคุณเธอเมื่อเห็นพลังชีวิตค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ว่าแต่มีเวทมนตร์แบบนี้ด้วยเหรอ แปลกดีแฮะ

“คุณพ่อคะ”

“หือ?”

“เลเวล 7 จริง ๆ เหรอคะ”

เธอยังคงไม่ปักใจเชื่อ พอเห็นหน้าซื่อ ๆ นั่นแล้วก็อดนึกสนุกอยากแกล้งไม่ได้

“เปล่า”

“ใช่ไหมล่ะคะ กะแล้วเชียวว่าต้องมีอะไร...”

“ตอนนี้เลเวล 8 แล้วล่ะ หุหุหุ”

“......”

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็เปิดหน้าต่างปาร์ตี้เพื่อยืนยันว่าเลเวล 8 จริง ๆ แล้วทำเสียงตกอกตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณพ่อกันแน่คะเนี่ย”

“ก็... หลายอย่างน่ะ”

อยากจะเล่าให้ฟังนะแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ไม่รู้ว่าพวกก็อบลินจะบุกมาอีกเมื่อไหร่ น่าสงสัยที่พวกมันโผล่ออกมาเรื่อย ๆ แบบนี้ รีบไปต่อดีกว่า บอกคิมซูจองว่า “จะเอายังไงต่อ ฉันต้องเข้าไปลึกกว่านี้ ถ้าไม่รังเกียจ ไปด้วยกันไหม”

“แน่นอนค่ะ!” คิมซูจองตอบเสียงใส

[ผู้เล่น ‘คริสตัล’ ลงทะเบียนท่านเป็นเพื่อน]

...ลงทะเบียนเพื่อนนี่เอง ไว้ต้องให้เธอสอนวิธีใช้บ้างแล้ว

ลุกขึ้นยืน “งั้นไปกันเลยไหม”