บทที่ 48 - ภารกิจปลดล็อกพื้นที่: สายโทรศัพท์ยามวิกาล

บทที่ 48 - ภารกิจปลดล็อกพื้นที่: สายโทรศัพท์ยามวิกาล

"ก่อนจะถามคนอื่น แนะนำตัวก่อนดีกว่ามั้ง"

คุโรซากิ อากิระ ส่งเสียงชิในลำคอ กอดอก ถ้าดูแค่หน้าตาก็เหมือนพวกเด็กเกเรไม่มีผิด

อุเอสึกิ โทรุ บอกชื่อตัวเองออกไป แล้วก็เห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มค่อยๆ บิดเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้างอย่างเกินจริง

"นายคือนั่น... อัจฉริยะพันปีจะมีสักคนที่นันโจพูดถึงเหรอ?"

หา?

อัจฉริยะ? ฉันเนี่ยนะ?

อุเอสึกิ โทรุ งงเป็นไก่ตาแตก

"ในเมื่อนายคืออุเอสึกิ โทรุ คนนั้น งั้นบอกข่าวแค่นี้คงไม่เสียหายอะไร"

กระแอมสองที คุโรซากิ อากิระ เก็บสีหน้าที่ผสมปนเประหว่างความตกใจกับความไม่เชื่อกลับไป แต่พอจะอ้าปากพูด ก็มีเสียง "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ดังออกมาจากกระจกข้างๆ

อุเอสึกิ โทรุ กรอกตาด้วยความระแวดระวัง กระโดดลงจากเตียงไปขวางหน้าคิตาโนะ รูนะ ไว้ ทำท่าเหมือนจะชักดาบ

ร่างกายของคุณคิตาโนะนี่ มันจะเฮี้ยนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?

ฮันนะขาวเพิ่งไปไม่ทันไร ก็มีตัวอะไรโผล่ออกมาจากกระจกอีกแล้ว? แบบนี้พอคลื่นลูกแรกมาไม่ต้องระแวงผีหลอกทั้งวันทั้งคืนเลยเรอะ...

"อ้อ ลืมบอก"

คุโรซากิ อากิระ ใช้นิ้วเคาะกระจก ทันใดนั้น เงาร่างผมเผ้ารุงรังในชุดขาว ใบหน้าเลือนราง ก็มุดออกมา "แนะนำหน่อย นี่คือภูตรับใช้ของฉัน โค้งคำนับขวา"

ภูตรับใช้?

โค้งคำนับขวา เหมือนจะเป็นเรื่องเล่าขานที่ค่อนข้างดังในบอร์ดด้วยนี่นา

อุเอสึกิ โทรุ ลดท่าทีลง มอง "โค้งคำนับขวา" ที่ทำให้เขารู้สึกแสบผิวหนังยิบๆ มีดาวสองดวงครึ่งลอยอยู่บนหัว

สมกับเป็นรองผู้คุมกฎ แค่ภูตรับใช้สุ่มๆ ก็ปาไปสองดาวกว่าแล้ว

จากนั้น เขาก็เห็นโค้งคำนับขวาก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูคุโรซากิ อากิระ ทำให้เด็กหนุ่มหันไปมองคิตาโนะ รูนะ "เฮ้ย ยัยบื้อ อาการแม่เธอคงที่แล้ว อีกเดี๋ยวจะย้ายไปห้องผู้ป่วยปกติ พักฟื้นไม่กี่วันก็หาย"

อุเอสึกิ โทรุ "เธอชื่อคิตาโนะ รูนะ"

"หา?" คุโรซากิ อากิระ เลิกคิ้ว "ฉันขี้เกียจจำหรอกว่าคิตาโนะอะไร รูนะอะไร คนธรรมดาที่พกแค่เครื่องรางไล่ผีกล้าไปบวกกับเรื่องเล่าขาน ไม่ใช่ยัยบื้อแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?"

นี่มันจำได้หมดเลยไม่ใช่เรอะ? ซึนเดเระยุคใหม่หรือไงเนี่ย?

อุเอสึกิ โทรุ ลองคิดดู ก็พบว่าเขาพูดไม่ผิดเลยสักนิด จึงพยักหน้าเห็นด้วย "ฟังดูมีเหตุผลแฮะ"

คิตาโนะ รูนะ ได้แต่หัวเราะแห้งๆ โอตาคุขี้อายอย่างเธอเถียงคนแปลกหน้าไม่เก่ง

"ส่วนเรื่องนันโจที่นายถามเมื่อกี้ ฉันบอกได้แค่ว่าพวกเขาไปกวาดล้างสำนักงานใหญ่ของชมรมเพื่อนรักกันอยู่ คำนวณเวลาแล้วป่านนี้น่าจะจบแล้วมั้ง"

คุโรซากิ อากิระ ทำหน้าไม่สบอารมณ์ "จะว่าไป จริงๆ ฉันก็กะจะไปโกยผลงานสักหน่อย แต่ดันเกิดเรื่องยัยบื้อนี่ซะก่อนเลยต้องรีบมา"

สำนักงานใหญ่ชมรมเพื่อนรัก?

อุเอสึกิ โทรุ ชะงัก "จริงดิ?"

เมฆหมอกทึมทึบที่ปกคลุมเหนือหัวเขากับริริโกะมาตลอด ถูกหน่วยปฏิบัติการพิเศษทำลายง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

เบื้องหลังชมรมนั้นดูเหมือนจะมีปีศาจ 'พลัดพราก' หนุนหลังอยู่ เธอจะยอมทนดูเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเฉยๆ เหรอ?

ไม่สิ

อุเอสึกิ โทรุ หรี่ตา คุโรซากิ อากิระ ตรงหน้าดูเหมือนจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับปีศาจ 'พลัดพราก' เลย

"ฉันหลอกพวกนายแล้วจะได้อะไร?" คุโรซากิ อากิระ โบกมืออย่างไม่ยี่หระ "เดิมทีนี่ก็เป็นงานของนันโจคนเดียวอยู่แล้ว แค่ช่วงท้ายๆ อยากเล่นเพลย์เซฟเฉยๆ"

"เรื่องแบบนี้ ในโตเกียวมีถมเถไป"

ดูจากท่าทางแล้ว เขาไม่ได้เห็นชมรมเพื่อนรักอยู่ในสายตาเลยสักนิด

"ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ทำไมไม่รีบกวาดล้างให้เร็วกว่านี้ล่ะ?"

อุเอสึกิ โทรุ ขมวดคิ้ว

คุโรซากิ อากิระ แค่นเสียง "พูดแบบนั้น หนูในบ้านนายก็ฆ่าง่าย แต่ถามหน่อยว่าหาง่ายไหมล่ะ?"

เด็กหนุ่มดูนาฬิกา "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปล่ะนะ"

อุเอสึกิ โทรุ ครุ่นคิด แล้วพยักหน้าช้าๆ "เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ไขข้อข้องใจ"

รายละเอียดลึกๆ เอาไว้เจอเจ๊นันโจแล้วค่อยถามดีกว่า

"เรื่องเล็ก ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

คุโรซากิ อากิระ ล้วงกระเป๋ากางเกง แสยะยิ้มให้เขา พูดอย่างคาดหวังว่า "หวังว่าเจอกันคราวหน้า นายจะมีเซอร์ไพรส์ให้ฉันนะ พ่ออัจฉริยะ"

พูดจบ เขาก็ฮัมเพลงลูกผู้ชายยุคโชวะเดินกระแทกประตูออกไป ส่วนโค้งคำนับขวาก็ค่อยๆ โค้งตัวไปทางขวาแล้วมุดกลับเข้าไปในกระจกจนหายลับไป

รอจนคุโรซากิ อากิระ หายไปแล้ว คิตาโนะ รูนะ ถึงถามขึ้นว่า "คุณอุเอสึกิ เมื่อกี้คุยอะไรกันเหรอคะ?"

อุเอสึกิ โทรุ นิ่งคิด แล้วส่ายหน้าพูดประโยคเดียวกับที่นันโจ ไอมิเคยพูดเป๊ะๆ

"คนธรรมดาไม่ควรยุ่งเรื่องพวกนี้"

ต่อให้คิตาโนะ รูนะ มีร่างกายพิเศษ แต่ช่วงนี้หลีกเลี่ยงการสัมผัสกับโลกอีกด้านได้จะดีกว่า

คิตาโนะ รูนะ เดาะลิ้น "ชิ ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก เดี๋ยวฉันไปถามพี่มาฟุยุเอาก็ได้"

อุเอสึกิ โทรุ ไม่สนใจเธออีก ถ้าชิซึมะ มาฟุยุยอมเล่าให้ฟังเขาก็ไม่ว่าอะไร ที่เขาเตือนก็แค่หวังดีเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทของริริโกะเท่านั้น

คิตาโนะ รูนะ กับเขาและริริโกะไม่เหมือนกัน เธอเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีทางสู้ของจริง ถ้าวันนี้เขามาช้าไปก้าวเดียว ป่านนี้คิตาโนะ รูนะ คงลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว

แต่เรื่องมากกว่านี้อุเอสึกิ โทรุ ก็ไม่อยากยุ่ง เขาไม่ใช่พ่อของคิตาโนะ รูนะ สักหน่อย

และเพราะการขัดจังหวะของคุโรซากิ อากิระ ทำให้อุเอสึกิ โทรุ มีเวลาไตร่ตรองจนตัดสินใจเลือกรางวัลจากห้าตัวเลือกได้ในที่สุด

[คุณเลือกรางวัลที่ 2 และรางวัลที่ 5!]

ใช่แล้ว สุดท้ายอุเอสึกิ โทรุ ก็ตัดสินใจเลือกไอเทมเกี่ยวกับสถานะผู้เดินทางก่อน

ส่วนเรื่องลดค่าความชำนาญสกิล เอาไว้ทีหลังก็ได้

เพราะต่างจากสถานะผู้เดินทางที่หาทางเลื่อนขั้นด้วยวิธีอื่นไม่ได้ สกิลมันอาศัยความขยันเก็บเลเวลเอาได้

อุเอสึกิ โทรุ... มีตับไว้ให้ขายไม่อั้นอยู่แล้ว!

[กำลังแจกรางวัล...]

[คุณได้รับไอเทมภารกิจสถานะ "ผู้เดินทาง" ป้ายคำสั่งผู้เดินทางที่แตกหัก (ไอเทมพิเศษ)]

[ป้ายคำสั่งผู้เดินทางที่แตกหัก (ไอเทมพิเศษ)]

[คุณภาพ: ไม่มี]

[ผลลัพธ์: ไม่มี]

[คำอธิบาย: คนเก่าเรื่องแก่ ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง]

[ภารกิจสถานะของคุณถูกเผยแพร่แล้ว!]

[ภารกิจเลื่อนขั้นสถานะ "ผู้เดินทาง": นำ "ป้ายคำสั่งผู้เดินทางที่แตกหัก" ไปมอบให้ "นักดาบไร้นาม" ภายในปราสาทเอโดะ เมื่อนักดาบไร้นามรับป้ายคำสั่ง ภารกิจจะถือว่าเสร็จสมบูรณ์]

[ตรวจพบว่าร่างแปลงปีศาจ · ปีศาจหน้ากากยิ้ม ของคุณคุณภาพยังไม่ถึงระดับ "หายาก" รางวัลถูกระงับชั่วคราว]

[หลังจากร่างแปลงปีศาจ · ปีศาจหน้ากากยิ้ม ของคุณมีคุณภาพถึงระดับ "หายาก" รางวัลจะถูกแจกจ่ายตามปกติ]

รางวัลที่เข้าใจหัวอกผู้ใช้จริงๆ อุเอสึกิ โทรุ กลัวว่าการเลื่อนขั้นคุณภาพปีศาจหน้ากากยิ้มจะก่อให้เกิดปรากฏการณ์ที่คนทั่วไปมองเห็นได้ เลยยังไม่ได้ใช้หน้ากากฮันนะขาวที่โรงพยาบาล

"คุณคิตาโนะ งั้นเดี๋ยวเราไป..."

ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะคำพูดของอุเอสึกิ โทรุ ทำให้เขาพับเก็บความคิดที่จะ "ชวนคิตาโนะ รูนะ ไปเดินเล่นเผื่อเจอเถ้าวิญญาณเคลื่อนที่" ลงกระเป๋า

[เนื่องจากคุณทำภารกิจทั้งหมดในพื้นที่ปัจจุบัน "หมู่บ้านวิปลาสอาราคาวะ" เสร็จสิ้น "ภารกิจปลดล็อกพื้นที่" ถูกเผยแพร่แล้ว!]

[ภารกิจปลดล็อกพื้นที่: สายโทรศัพท์ยามวิกาล]

[เงื่อนไขการปลดล็อก: คืนนี้เวลา 22:20 น. นั่งรถไฟจากสถานีรถไฟใต้ดินใดก็ได้ในโตเกียวไปจนสุดสาย แล้วเปลี่ยนขบวนกลับมาที่สถานีต้นทาง สุดท้ายให้นั่งรถไฟเที่ยวสุดท้ายที่วิ่งเข้ามาเพื่อไปยัง "สถานีคิซารากิ" จะถือว่าภารกิจปลดล็อกพื้นที่เสร็จสมบูรณ์]

สถานีคิซารากิ?

อุเอสึกิ โทรุ ยิ้ม "นี่มัน... ชื่อเสียงโด่งดังก้องหูเลยนี่นา"

"คุณอุเอสึกิพูดอะไรนะคะ?" คิตาโนะ รูนะ ถาม

"เปล่า ไม่มีอะไร" อุเอสึกิ โทรุ ส่ายหน้า "ฉันไปก่อนนะ คุณคิตาโนะจำไว้ว่าให้กลับไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษข้างนอกนั่น อย่ากลับคนเดียวอีกล่ะ"

คิตาโนะ รูนะ กำหมัดแน่น "เจ็บแล้วฉันจำค่ะ ไม่พลาดซ้ำสองหรอก!"

"งั้นก็ดี"

อุเอสึกิ โทรุ ยิ้ม เขาพบว่าพอสนิทกันนิดหน่อย บรรยากาศเงียบขรึมแบบคนกลัวสังคมก็หายไปจนหมด... นี่ถือเป็นคุณสมบัติพิเศษของโอตาคุหรือเปล่านะ?

ไม่ค่อยเข้าใจแฮะ

อุเอสึกิ โทรุ ผลักประตูเดินออกไป เขาต้องหาที่เงียบๆ เพื่อยกระดับคุณภาพปีศาจหน้ากากยิ้ม

จากนั้นคืนนี้ค่อยขึ้นรถไฟเที่ยวสุดท้ายที่มุ่งหน้าสู่โลกวิญญาณ ไปเปิดหูเปิดตากับสถานีคิซารากิในตำนานสักหน่อย

[จบแล้ว]