บทที่ 45 - เดี๋ยวไปหาถึงหน้าบ้าน

บทที่ 45 - เดี๋ยวไปหาถึงหน้าบ้าน

สวมหน้ากากปีศาจหน้ากากยิ้ม พลังอันมหาศาลก็แล่นพล่านไปทั่วแขนขา ทำให้อุเอสึกิ โทรุ ถอนหายใจยาวอย่างสดชื่น

ลมปราณที่เกือบเหือดแห้งเมื่อครู่ปะทุออกมาจากส่วนลึกของร่างกายทันที ห่อหุ้มปลายนิ้วด้วยเกราะลมปราณสีขาวนวล

"อีกเดี๋ยวคนของหน่วยปฏิบัติการพิเศษก็จะมาแล้ว รีบจัดการให้จบๆ ไปดีกว่า"

ปีศาจหน้ากากยิ้มตั้งท่าดาบสายตาตรงแบบเรียบง่าย สูดหายใจลึก เกร็งกล้ามเนื้อทุกมัดจนปูดโปน มองจากไกลๆ เหมือนรูปปั้นเหล็กกล้าสีดำทมิฬ

ในเมื่อมีพลังที่เหนือกว่าอย่างขาดลอย อุเอสึกิ โทรุ ก็ตัดสินใจจะใช้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดบดขยี้คู่ต่อสู้ให้ราบคาบในเวลาที่สั้นที่สุด

"โฮก..."

แม้ฮันนะขาวจะโง่เง่าแค่ไหน แต่ตอนนี้มันก็ตระหนักได้แล้วว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ทนุษย์ที่อ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นปีศาจฮันนะที่มีธาตุแท้คล้ายคลึงกับมัน

ยักษ์ร้าย... ที่กระหายเลือดและทรงพลัง!

แต่จะถอยไม่ได้เด็ดขาด ฮันนะขาวสัมผัสได้ชัดเจนว่า ถ้าร่างเงามายาที่ลักลอบเข้ามาผ่านพิธีกรรมถูกฆ่าทิ้ง มันก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะได้กลับมายังโลกความจริงที่เต็มไปด้วยวิญญาณอันโอชะแห่งนี้อีก

มีแต่... ต้องกินเจ้าปีศาจหน้ากากยิ้มตรงหน้านี้ซะ!

ฮันนะขาวคำราม ปล่อยคลื่นเสียงดังกึกก้อง "ตายซะ!"

กรงเล็บสีขาวซีดทั้งสองข้างยืดออก ร่างกายที่เป็นดั่งหมอกควันพุ่งทะยานเข้ามา

กำแพงรอบด้านแตกร้าวในชั่วพริบตา ทว่าคลื่นเสียงที่น่ากลัวนั้นทำได้เพียงกระแทกเกราะลมปราณของอุเอสึกิ โทรุ ให้กระจายออกชั่วคราว ทำให้เขารู้สึกแสบแก้วหูเล็กน้อยเท่านั้น

เจ้านี่สกิลเยอะดีเหมือนกันแฮะ

แต่ในเมื่อร่างต้นอ่อนแอเกินไป สกิลแพรวพราวแค่ไหนก็พลิกสถานการณ์ไม่ได้หรอก!

อุเอสึกิ โทรุ ยืนนิ่งไม่ไหวติง จ้องมองฮันนะขาวที่พุ่งเข้ามาเป็นภาพติดตา ราวกับโขดหินท่ามกลางคลื่นลมโหมกระหน่ำ

ใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาอีก!

ในจังหวะที่ฮันนะขาวง้างกรงเล็บขึ้น หน้ากากยักษ์สองใบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงก็แสดงสีหน้าที่เกินจริงออกมาพร้อมกัน

ปีศาจหน้ากากยิ้มแสยะยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง

ฮันนะขาวร้องไห้คร่ำครวญอย่างโศกเศร้า

ความรู้สึกเศร้าสร้อยอย่างที่สุดกระเพื่อมไหวในใจของอุเอสึกิ โทรุ ที่สงบนิ่งดั่งผิวน้ำเพียงชั่ววูบ แล้วก็จางหายไปจนหมดสิ้น

แต่ฮันนะขาวกลับตัวสั่นเทา กรงเล็บที่ฟาดลงมาช้าลงไปจังหวะหนึ่ง

"ดูเหมือนว่า ฉันจะแกร่งกว่าแกนะ"

อุเอสึกิ โทรุ ฉวยโอกาสที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก้าวประชิดตัวโดยไม่ลังเล ใช้ด้ามดาบกระแทกกรงเล็บอันคมกริบออกไป

ดาบคากะ คิโยมิตสึหมุนวนกลางอากาศ วาดวงโค้งร้อยแปดสิบองศาแล้วฟันเข้าใส่หน้ากากของฮันนะขาว

จากนั้น ก็ผ่ามันออกเป็นสองท่อน!

เพลงดาบเท็นเน็นริชินริว · ดาบหางพยัคฆ์!

เสียงคำรามแหบพร่าของฮันนะขาวขาดห้วงไป มันจ้องมองปีศาจหน้ากากยิ้มตรงหน้าด้วยความเคียดแค้นอย่างที่สุด และจดจำใบหน้ามนุษย์ของเขาก่อนหน้านี้ไว้แม่นยำ

มันกระซิบด้วยความโกรธแค้น "ข้าจะ... ฆ่าแกแน่!"

"หวังว่าอีกเดี๋ยวแกจะยังพูดประโยคนั้นได้อยู่นะ"

อุเอสึกิ โทรุ ไม่ยี่หระ สะบัดเลือดออกจากดาบแล้วเก็บเข้าฝัก

เสียงคลิกดังขึ้นเมื่อดาบคากะ คิโยมิตสึกลับเข้าฝัก หน้ากากยักษ์ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวร่วงลงพื้น แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เงามายาฮันนะขาวที่บุกรุกโลกความจริง ถูกกำจัดเรียบร้อย!

[คุณฆ่า "เงามายาฮันนะขาวบาดเจ็บเล็กน้อย (หนึ่งดาว)" ไม่ได้รับเถ้าวิญญาณ!]

[เนื่องจากคุณฆ่าเงามายาฮันนะขาวบาดเจ็บเล็กน้อย ฮันนะขาวบาดเจ็บเล็กน้อย (สองดาว) → ฮันนะขาวบาดเจ็บสาหัส (หนึ่งดาวครึ่ง)!]

[ความเกลียดชังที่ฮันนะขาวมีต่อคุณเพิ่มขึ้นอย่างมาก!]

[ค่าความชำนาญสกิล วิชาผสานลมปราณ (ฉบับไม่สมบูรณ์) +15!]

[ค่าความชำนาญสกิล เพลงดาบเท็นเน็นริชินริว +18!]

"งกชะมัด"

อุเอสึกิ โทรุ คลายร่างแปลง ส่ายหัว

เขามองดูระดับดาวที่เปลี่ยนไปในข้อความแจ้งเตือน

"เวลาไม่กี่วันฟื้นจากหนึ่งดาวมาเป็นสองดาวเลยเหรอเนี่ย" อุเอสึกิ โทรุ นึกถึงคำพูดของหัวหน้าคนงานที่บอกว่าฮันนะขาวเจอคนเป็นกินเรียบ "แต่ในระดับเดียวกัน ฮันนะขาวไม่ใช่คู่มือฉันเลยสักนิด"

ครึ่งดาวไม่ใช่ช่องว่างที่ข้ามไม่ได้ ยิ่งอีกฝ่ายน่าจะอยู่ในสภาพอ่อนแอด้วย

ถึงฮันนะขาวจะมีระดับดั้งเดิมสูงกว่าสองดาวและมีสกิลพรสวรรค์เยอะกว่าเขา แต่สกิลที่ความแรงไม่ถึงขั้นก็เหมือนแค่เกาให้คันๆ เพิ่มสีสันการต่อสู้เท่านั้นแหละ

"ยังจะมาบอกว่าจะฆ่าฉันให้ได้อีก มาเล่นตลกให้ดูหรือไง?"

คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปหาถึงหน้าบ้านแกเลย!

อุเอสึกิ โทรุ หัวเราะร่า ตบมือเรียก "ท่านสองศอก ลงคำสาปหรือยัง?"

"โป โป โป!"

หัวเล็กๆ ที่สวมหมวกสีขาวโผล่ออกมาจากบันไดไม่ไกล ทำท่าตะเบ๊ะให้เขา "รายงาน! ภารกิจของท่านโทรุสำเร็จลุล่วงค่ะ!"

ท่านสองศอกละสายตาจากดวงอาทิตย์อันเจิดจ้าอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วบอกว่า "แต่ตรงนี้สัมผัสได้แทบไม่เจอเลยค่ะ อาจจะต้องกลับไปที่หมู่บ้านอาราคาวะถึงจะระบุตำแหน่งที่แน่นอนได้"

"เรื่องจิ๊บจ๊อย" อุเอสึกิ โทรุ ตบหัวเล็กๆ ของท่านสองศอกที่เดินมาตรงหน้า "กลับเข้าไปในรูปปั้นจิโซก่อนนะ"

"โป!"

ร่างของท่านสองศอกค่อยๆ จางหายไป

อุเอสึกิ โทรุ ปล่อยลูกตาร้อยเนตรออกไปสอดแนม เห็นรถสีดำหรูของหน่วยปฏิบัติการพิเศษกำลังบึ่งมาแต่ไกล จึงพยักหน้าอย่างพอใจ

ต้องบอกว่าหน่วยปฏิบัติการพิเศษทำงานไวใช้ได้เลย เรียกกำลังเสริมแค่ครึ่งชั่วโมงก็มาถึงแล้ว

หลังจากเดินสำรวจรอบตึกจนแน่ใจว่าไม่มีภูตผีปีศาจซ่อนตัวอยู่ อุเอสึกิ โทรุ ก็มานั่งขัดสมาธิข้างๆ คิตาโนะ รูนะ ที่ยังสลบอยู่ แล้วหยดหมอกวิญญาณปลุกตื่นใส่ปากเธอไปหนึ่งหยด

จากนั้น อุเอสึกิ โทรุ ก็หลับตาลง เข้าสู่โลกวิญญาณ

จังหวะที่มันป่วยนี่แหละ ต้องเอาให้ตาย!

...

"ท่านสองศอก รู้ตำแหน่งฮันนะขาวไหม?"

"โป~ ชัดแจ๋วเลยค่ะ"

ผลักประตูไม้กระท่อมฟาง อุเอสึกิ โทรุ เดินตามหลังท่านสองศอกตัวจิ๋วออกมา

เดินตามขาสั้นๆ ของท่านสองศอกได้สักพัก เขาก็อดบ่นไม่ได้ "เดินช้าเป็นเต่าเลย มานี่ ฉันพาไปเอง"

"โป โป โป!"

พูดจบ อุเอสึกิ โทรุ ก็คว้าตัวเธอขึ้นมาวางบนหัวท่ามกลางเสียงร้องตกใจ "เธอแค่ชี้ทางก็พอ เรื่องเดินทางปล่อยเป็นหน้าที่ฉัน"

ลมแรงพัดผมท่านสองศอกปลิวไสว เธอกรี๊ดกร๊าดอยู่สองสามที จนกระทั่งคว้าเขาของปีศาจยักษ์ไว้ได้ถึงจะทรงตัวอยู่

ไม่ถึงสิบนาที ทั้งคู่ก็มาถึงที่ซ่อนตัวของฮันนะขาว

ในป่าทึบสีเหลืองแห้งแล้ง มีเสียงเคี้ยวกรุบกรับดังออกมาจากข้างใน

อุเอสึกิ โทรุ ชะโงกหน้าไปดูเล็กน้อย เห็นฮันนะขาวกำลังกอดศพชาวนาครึ่งท่อนแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย ข้างเท้าของมันมีกองกระดูกสีขาวสุมเป็นภูเขาย่อมๆ

[ฮันนะขาวบาดเจ็บสาหัส (หนึ่งดาวครึ่ง)]

ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้น ยืนยันตัวตนของอีกฝ่าย

มิน่าล่ะ ตอนเดินทางมาเขาถึงสังเกตว่าชาวนาตามถนนบางตาไปเยอะ ที่แท้ก็โดนเจ้าฮันนะขาวจับกินนี่เอง

ไม่แปลกใจเลยที่มันฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ เล่นกินชาวนาไปเป็นสิบเป็นร้อย จะไม่ให้ฟื้นเร็วได้ยังไง?

ท่านสองศอกหลบอยู่หลังตอไม้ กระซิบถาม "ท่านโทรุ จะเอายังไงต่อคะ?"

"เธอดูอยู่ข้างๆ ก่อน" อุเอสึกิ โทรุ ชักดาบคากะ คิโยมิตสึออกมาอย่างเงียบเชียบ เตรียมมอบเซอร์ไพรส์ให้ฮันนะขาวที่กำลังกินมูมมาม "ถ้าเห็นฉันเสียท่าจนแย่จริงๆ ค่อยโผล่ออกมาช่วย"

ท่านสองศอกส่งเสียงโปเบาๆ รับทราบ เธอจ้องมองอุเอสึกิ โทรุ ที่เดินอ้อมไปอย่างไร้เสียง จนไปหยุดอยู่ข้างหลังฮันนะขาว

ฮันนะขาวที่กำลังดื่มด่ำกับการกิน จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครมาสะกิดไหล่

มันหันกลับไปมองด้วยความสงสัย

ทันใดนั้น ประกายดาบอันคมกริบก็ฟาดฟันลงมาตูมใหญ่!

[จบแล้ว]