บทที่ 18 - วิชาผสานปราณ ระดับชำนาญ!

บทที่ 18 - วิชาผสานปราณ ระดับชำนาญ!

กดหัวตุ๊กตาที่กำลังจะเดินเตาะแตะไปที่ประตูลง อุเอสึกิ โทรุ ส่ายหน้าให้มัน

'ฉันเอง'

เขาขยับปากบอกแบบไร้เสียง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้ววางตุ๊กตาไว้ที่มุมโต๊ะเรียน รวมกับกองการบ้านที่ดองไว้นาน

"พ่อเหรอ มาเคาะประตูตอนนี้คงไม่ใช่จะให้ทำมื้อดึกให้กินหรอกนะ"

บ่นอุบอิบอย่างไม่พอใจ อุเอสึกิ โทรุ ทำทีเป็นปกติแล้วกระชากประตูเปิดออก

หน้าประตู ชายวัยกลางคนไร้หน้ายืนตระหง่านอยู่

มันหันหน้ามาทางอุเอสึกิ โทรุ ยืนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

แรงกดดันไร้เสียงคืบคลานไปทั่วร่างอุเอสึกิ โทรุ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากำลังจะกระตุกตามสัญชาตญาณ เขารีบเข้าสู่สภาวะจิตสงบนิ่งดุจสายน้ำทันที

"อะไร ก็พ่อดูบอลได้ แต่ไม่ยอมให้ผมดูแข่งเกมโต้รุ่งเหรอ" อุเอสึกิ โทรุ หยิบมือถือขึ้นมา โชว์หน้าจอเกมที่กำลังกะพริบวิบวับให้อีกฝ่ายดูเหมือนจะอวด "อีสปอร์ตก็เป็นการแข่งขันเหมือนกันนะ!"

พูดจบ อุเอสึกิ โทรุ ก็เดินผ่านร่างชายไร้หน้าไปอย่างใจเย็น เข้าห้องน้ำเปิดน้ำก๊อกพลางพูดว่า

"ถ้าจะกินมื้อดึกก็บอก เดี๋ยวไปอุ่นข้าวกล่องในตู้เย็นให้ ถ้าไม่บอกผมกินคนเดียวนะ"

สลัดไม้สลัดมือ ล้างมือภายใต้การจ้องมองของชายไร้หน้า อุเอสึกิ โทรุ หยิบข้าวกล่องออกจากตู้เย็น อุ่นเสร็จก็กินไปเล่นมือถือไป แถมยังหัวเราะคิกคักเป็นระยะ

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แสดงพิรุธออกมาแม้แต่นิดเดียว

ในที่สุด ตอนที่อุเอสึกิ โทรุ กำลังจะเลียถ้วยพลาสติกข้าวหน้าเนื้อแกงกะหรี่จัมโบ้จนเกลี้ยง ชายไร้หน้าที่เอาหน้ามาแนบแก้มเขาเพื่อสังเกตการณ์ตลอดเวลาก็ค่อยๆ เดินจากไป

กลับไปนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวีที่ฉายภาพการแข่งขันฟุตบอลนัดเดิมซ้ำไปซ้ำมา

อุเอสึกิ โทรุ ทำเหมือนไม่รู้สึกตัว ก้มหน้าก้มตาจัดการข้าวกล่องในมือต่อ

จนกระทั่งกินข้าวกล่องจนเกลี้ยง อุเอสึกิ โทรุ ถึงโยนมันลงถุงขยะราวกับได้รับชัยชนะ

ก่อนจะกลับเข้าห้อง อุเอสึกิ โทรุ ยังหันไปพูดกับชายไร้หน้าบนโซฟาว่า

"พ่อ ผมไปนอนละนะ พ่อก็นอนเร็วๆ ล่ะ"

ปัง

ทันทีที่ปิดประตูห้อง อุเอสึกิ โทรุ ก็ทรุดฮวบลงกับพื้น

ราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งถูกช่วยขึ้นฝั่ง เขาหอบหายใจหนักหน่วงแต่ไร้เสียง แผ่นหลังที่เคยแห้งสนิทเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบในพริบตา

ขอบคุณริริโกะ!

อุเอสึกิ โทรุ เกาะขอบโต๊ะหอบหายใจ ไม่เคยรู้สึกขอบคุณใครเท่านี้มาก่อน

ถ้าไม่ได้สภาวะจิตสงบนิ่งดุจสายน้ำที่ริริโกะสอน เขาต้องเผลอเหงื่อแตก มือสั่น หรือแสดงพิรุธที่ตัวเองไม่รู้ตัวออกมาแน่

แล้วก็จะโดนพ่อระดับสามดาวที่ได้ชื่อว่า "ปีศาจร้าย" จับกินในคำเดียว!

อุเอสึกิ โทรุ มองตุ๊กตาที่วิ่งเหยาะๆ มาหยุดข้างมือ คิดในใจว่าอาจจะไม่โดนฆ่าตายทันที แต่ต้องปะทะกับพ่อไร้หน้าสามดาวซึ่งๆ หน้าแน่

แบบนั้น ไม่เพียงจะเสียตุ๊กตาที่นันโจ มานามิ ให้มาซึ่งมีพลังพอจะข่มขู่พ่อได้ แต่ยังจะเสียเซฟเฮาส์ระดับสามดาวไปอีกหนึ่งแห่ง!

ใช่แล้ว ที่อุเอสึกิ โทรุ กล้าทำใจดีสู้เสือเปิดประตูเอง ก็เพื่อให้ "พ่อ" ที่เริ่มสงสัยได้สังเกตเขาจนพอใจแล้วกลับไปวางใจเหมือนเดิม

ลูบหัวตุ๊กตาเบาๆ อุเอสึกิ โทรุ กอดมันนอนลงบนเตียง ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เป็นไปตามแผน!

ความคิดของอุเอสึกิ โทรุ นั้นเรียบง่าย

พ่อต้องการลงมือกับเขาด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่เกรงกลัวตุ๊กตา จึงทำได้แค่บิดเบือนความทรงจำและรอคอยโอกาส

และในเมื่อพ่อ "เลี้ยง" เขาไว้ ย่อมไม่ปล่อยให้ภูตผีปีศาจตัวอื่นมาก่อกวน

แบบนี้ เขาอุเอสึกิ โทรุ ก็เท่ากับได้บอดี้การ์ดระดับสามดาวมาฟรีๆ ไม่ใช่เหรอ!

"ขอบใจแกด้วยนะ"

จิ้มแก้มยุ้ยๆ ของตุ๊กตา อุเอสึกิ โทรุ วางมันไว้ที่หัวเตียงแล้วห่มผ้า

"สามดาวสินะ..."

เขาพึมพำ เหลือบมองแถบความคืบหน้าของฮันนะหน้ายิ้มที่ยังไม่ถึงครึ่ง

หนทางยังอีกยาวไกล

คิดพลาง อุเอสึกิ โทรุ ก็เผลอหลับไปพร้อมกับรักษจังหวะการหายใจแบบวิชาผสานปราณโดยไม่รู้ตัว

[ผ่านการฝึกฝนในความฝัน สกิลของคุณ วิชาผสานปราณฉบับไม่สมบูรณ์ ความชำนาญ +7!]

...

เช้าวันต่อมา

อุเอสึกิ โทรุ เดินไปโรงเรียนด้วยสีหน้าประหลาดใจ

นึกไม่ถึงว่าความชำนาญวิชาผสานปราณจะเพิ่มขึ้นตอนนอนได้จริงๆ

ถึงจะไม่ได้เพิ่มเยอะเท่าตอนฝึกปกติ แต่นี่ก็เป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่!

แถมยัง...

อุเอสึกิ โทรุ จ้องมองข้อความ [วิชาผสานปราณฉบับไม่สมบูรณ์ (ขั้นต้น 87/100)] ตรงหน้า ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะปั๊มความชำนาญที่เหลือให้เต็มในคาบเช้า และทะลวงระดับก่อนมื้อเที่ยงให้ได้!

ด้วยความช่วยเหลือของจิตสงบนิ่งดุจสายน้ำ คำสอนของครูและเสียงคุยจอแจของเพื่อนร่วมชั้นก็เหมือนสายลมพัดผ่านหู

เมื่ออุเอสึกิ โทรุ กลับมาเชื่อมต่อกับโลกความจริงอีกครั้ง ก็พบว่าในห้องเรียนไม่มีใครอยู่แล้ว

"ไปเรียนพละกันเหรอ"

เขายิ้มอย่างเข้าใจ ไม่ใส่ใจ

เพราะด้วยความพยายามอย่างหนักเกือบตลอดช่วงเช้า วิชาผสานปราณได้ทะลวงระดับสำเร็จแล้ว

[สกิลของคุณ วิชาผสานปราณฉบับไม่สมบูรณ์ ความชำนาญ +13!]

[สกิลของคุณ วิชาผสานปราณฉบับไม่สมบูรณ์ เลื่อนระดับเป็น ระดับชำนาญ!]

[วิชาผสานปราณฉบับไม่สมบูรณ์ (ชำนาญ 0/300)]

[ผลลัพธ์: รวบรวมลมปราณในกาย ประสานเป็นหนึ่งเดียว ผลลัพธ์ชัดเจน]

[กายภาพของคุณ +2!]

ทันทีที่ทะลวงระดับสำเร็จ อุเอสึกิ โทรุ รู้สึกสบายตัวไปทั้งร่างราวกับแช่อยู่ในน้ำอุ่น

และเมื่อความรู้สึกนั้นจางหายไป อุเอสึกิ โทรุ ก็สัมผัสได้ถึงร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าเดิมมาก และ "ลมปราณ" ในกายที่หนาแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

"ฉันกำลังวิวัฒนาการ กำลังแข็งแกร่งขึ้น"

อุเอสึกิ โทรุ พึมพำเบาๆ เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงความรู้สึกของการเปลี่ยนผ่านจากความอ่อนแอไปสู่ร่างกายที่ทรงพลังในตอนนี้

รสชาตินี้ มันช่างหอมหวานเหลือเกิน

เปิดหน้าต่างสถานะดูอีกครั้ง ข้อมูลเปลี่ยนไปแล้ว

[อุเอสึกิ โทรุ]

[กายภาพ: 6]

[เจตจำนง: 8]

[เสน่ห์: 9]

[อาคม: 1]

นอกจากค่าอาคมที่ยังคงเป็นเลข "1" ที่น่าสงสาร ทั้งค่ากายภาพและเจตจำนงต่างก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ส่วนค่าเสน่ห์...

อุเอสึกิ โทรุ ไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์อะไร หรือจะทำให้ปีศาจยอมมอบเถ้าวิญญาณให้ด้วยความเต็มใจงั้นเหรอ

สูดหายใจลึก อุเอสึกิ โทรุ กระตุ้นลมปราณในกาย ก็เห็นค่ากายภาพ +1 เด้งขึ้นมาอีก

"ไม่เลว"

อุเอสึกิ โทรุ ยิ้มกว้างเหมือนชาวนาเห็นผลผลิต

การอัปเกรดวิชาผสานปราณครั้งเดียว เพิ่มค่ากายภาพในสภาวะปกติให้เขาได้ถึง 3 แต้ม

ถึงจะมีเศษ 0.5 แต้มจากก่อนหน้านี้รวมอยู่ด้วย แต่ก็นับว่าคุ้มค่ามากแล้ว

ตอนนี้เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะหมดคาบ อุเอสึกิ โทรุ ไม่คิดจะทำตัวแปลกแยก เดินไปที่สนามกีฬากลมกลืนเข้ากับกลุ่มกองเชียร์ที่มุงดูนักกีฬาบาสเกตบอลอย่างเงียบเชียบ

ด้วยความจืดจางของเขา แน่นอนว่าไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีคนเพิ่มเข้ามาในกลุ่ม

ในสนามบาส แสงแดดเจิดจ้า

"อันโดคุงเล่นเท่จังเลย!"

ฟังเสียงเชียร์ของสาวๆ ข้างกาย อุเอสึกิ โทรุ พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ เล่นเท่มาก"

แล้วเขาก็หามุมมืดไร้คน ยืนกำหนดลมหายใจฝึกวิชาผสานปราณต่อ

บาสเกตบอล? เท่?

มันคืออะไร กินแทนค่ากายภาพได้ไหม หรือเอาไว้บอกปีศาจตอนมันจะฆ่าว่า เฮ้ยพี่หยุดก่อน มาดวลชู้ตบาสกัน?

อุเอสึกิ โทรุ คิดว่าคงไม่ได้

ดังนั้น อุเอสึกิ โทรุ ที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มกองเชียร์จึงยังคงฝึกฝนอย่างเงียบเชียบต่อไป

"ตอนบ่าย ลากริริโกะโดดเรียนไปฝึกวิชาด้วยกันดีกว่า"

เขาคิด

[จบแล้ว]