CD บทที่ 32 บางผิดปกติ

“ไม่จริงน่า!” หลังจากพ้นช่วงเวลาตกใจสั้น ๆ จ้าวหยู่ก็ได้สติและพูดกับหยางฮงว่า “คุณจะมาโกหกเจ้าหน้าที่ตำรวจแบบนี้กันไม่ได้นะคุณ! การแข่งขันเปียโนที่ใหญ่ที่สุด ในเมืองฉินชานเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว คุณล้อผมเล่นรึเปล่า?”

“ทำไมเหรอ?” หยางฮงแสดงสีหน้าสับสน “นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันภาคภูมิใจในชีวิตฉันเลยนะ ฉันพูดะไรผิดไปงั้นเหรอ? ตอนนั้นฉันได้ลงแข่งจริง ๆ นะ”

“งั้นผมถามหน่อยว่าการแข่งครั้งนั้นจัดขึ้นที่ไหน?” จ้าวหยู่ยังคงไม่เชื่อในคำพูดของเธอ

“อืม” หยางฮงใช้ความคิดชั่วคณะก่อนจะพูดคำตอบที่เธอนึกออกได้มารวดเร็ว “โรงเรียนฉินชาน ใช่แล้ว! โรงเรียนฉินชาน!”

“โอ้” จ้าวหยู่รู้สึกประหลาดใจแต่ก็ยังไม่เชื่อคำพูดของเธออยู่ดี “ผู้เข้าแข่งขันในครั้งนั้นเกือบทั้งหมดเป็นเด็กอายุ 17-18 ปี ยังไงคุณก็ไม่ใช่แน่ ๆ ปีนี้คุณอายุ เท่าไหร่? 36? 37?”

“เออ…” หยางฮงยิ้มเบา ๆ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังชมฉันหรือด่าฉันกันแน่?” เธอผลักจ้าวหยู่ออกไปและนำบัตรประชาชนออกจากกระเป๋าตัวเองเพื่อยื่นให้จ้าวหยู่ตรวจสอบดู

จ้าวหยู่จ้องมองอย่างตกตะลึง ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขามีอายุมากกว่าเขาเกือบ 10 ปี!!

ปีนี้เธอมีอายุ 37 แล้ว!!

“จริงเหรอเนี่ย” จ้าวหยู่ยังคงไม่เชื่อสายตาตัวเอง “นี่คุณ” เขาจ้องมองไปที่หยางฮงสลับกับตัวเลขปีเกิดบนบัตรด้วยความตกใจ “ไม่คิดว่าคุณจะดูเด็กได้ขนาดนี้ คุณทำได้ยังไงกัน”

“ฮิฮิ” หยางฮงรู้สึกชอบใจกับคำชมนั้น “ถ้าคุณไม่โอเคแล้วต้องการคนที่เด็กกว่าฉัน ฉันก็ช่วยพูดให้ได้นะ รูมเมทของฉัน ฮัวฮัว เธออายุแค่ยี่สิบเท่านั้น ถ้าคุณสนใจเธอล่ะก็...”

“ไม่ ๆ ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น!”

เมื่อมาถึงจุดนี้ จ้าวหยู่ได้ละทิ้งเรื่องบนเตียงไปจนหมดสิ้น ความคิดของเขาวนกลับมาที่คดีมือที่หายไปอีกครั้ง เขารู้สึกหนักใจกับสถานการณ์บังเอิญตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาสามารถหาเบาะแสเพิ่มเติมของการแข่งขันครั้งนั้นจากผู้หญิงคนที่อยู่ตรงหน้าของเขาได้!

“นี่! นอกเหนือจากความอ่อนเยาว์ของฉันแล้วคุณไม่มีอะไรจะพูดอีกสักหน่อยเหรอ?” หยางฮงวาดวงแขนของเธอไปโอบล้อมรอบคอจ้าวหยู่เข้ามาไว้อีกครั้ง “คุณจะไม่ลองให้ฉันได้ชิมรสสัมผัสตัวคุณหน่อยเหรอสุดหล่อ”

เหยื่อเข้าถ้ำเสือขนาดนี้ มีหรือจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ยิ่งเป็นเสือที่หิวโหยด้วยแล้วยิ่งไม่มีทางปล่อยให้รอดไปได้

แต่ต้องไม่ใช่วันนี้!

ความต้องการของเขาในตอนนี้ถูกแทนที่ไปด้วยความคิดต่าง ๆ เกี่ยวกับคดี เขาคว้าโทรศัพท์ของหยางฮงขึ้นมาและถามด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวหน่อย ๆ

“บอกผมมาเร็ว ๆ ว่าคุณรู้จักเกาเทียน หลัวเหม่ยนาและหยวนหลีลี่ไหม?”

หยางฮงไม่รู้ว่าจ้าวหยู่จะสื่ออะไร เธอส่วยหัวปฏิเสธด้วยความไม่เข้าใจ

“ทั้งสามก็ได้เข้าร่วมการแข่งขันปีเดียวกันกับคุณ พวกเธอได้ที่สี่ ที่ห้าและที่หก มันมีความหมายอะไรกับคุณบ้างรึเปล่า?” จ้าวหยู่ถามอย่างคาดหวัง

“อา เป็นพวกเธอที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายสินะ” หยางฮงอุทาน “แน่นอนว่าฉันไม่รู้จักพวกเธอหรอก ฉันเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งที่สิบนั่นก็จริงแต่ก็ไม่ได้มีโชคมากพอให้ติดรอบสุดท้ายหรอกนะ ฉันจำได้ว่านักเรียนชายคนที่ได้แชมป์ เขาดูดีทีเดียว ฉันว่าเขาคงได้ทุนเรียนต่อที่สถาบันดนตรีดี ๆ แน่!”

“อย่างนั้นหรอกหรือ?” จ้าวหยู่พูดไม่ออกไปสักพักก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาใหม่ “แล้วคุณรู้จักใครคนอื่น ๆ อีกหรือเปล่า? เช่นเพื่อนที่ประกวดด้วยกัน หรือสต๊าฟในงานหรือกรรมการตัดสินอะไรแบบเนี้ย”

“นี่คุณตำรวจ” หยางฮงหมดความอดทนในที่สุด “คุณกำลังสืบสวนฉันอยู่หรือเปล่า? ทำไมเอาแต่ถามฉันเรื่องนี้กัน คุณก็เล่นเปียโนเหมือนกันเหรอ? หยุดเล่นตัวได้แล่ว อย่าบอกนะว่าฉันต้องจ่ายสามพันให้กับคุณ”

“เอ่อ คือ...” จ้าวหยู่กำลังใช้ความคิดกับตัวเองอีกครั้ง

‘ถ้าต้องการให้ผู้หญิงคนนี้ร่วมมือด้วย คงต้องทำอะไรบางอย่าง’

“นี่คุณ!” จ้าวหยู่พูดขึ้นพร้อมวางท่ามาดขรึม ก่อนจะเบาเสียงลงและพูดกับเธอต่อว่า “จำเอาไว้นะว่าสิ่งที่เราพูดกันวันนี้คุณต้องห้ามไปบอกต่อหรือเล่าอะไรให้ใครฟังเด็ดขาด ถ้าเรื่องเล็ดลอดออกไปได้ เราคงต้องได้ไปศาลด้วยกัน เข้าใจตามนี้นะ!”

เขาพูดกับเธอแบบตรงประเด็น มันทำให้หยางฮงรู้สึกสับสน

“ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไรหรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับคดีจริง ๆ”

“อ่ะนี่” จ้าวหยู่ส่งคืนโทรศัพท์ให้กับเธอ “คุณเคยได้ยินเรื่องคดีมือที่หายไปบ้างไหม?”

“ก็เคยได้ยินมาบ้าง” หยางฮงพยักหน้ารับ

ที่เมืองฉินชานเมื่อปีที่แล้วมีคดีมือที่หายไปเกิดขึ้น มันเป็นคดีที่โด่งดังมากในตอนนั้นเพราะความเข้ามาวุ่นวายของสื่อ แล้วปีนี้ก็มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นซ้ำอีก อย่างไรก็ตาม ทางตำรวจไม่ได้เปิดเผยรายชื่อของเหยื่อผู้ถูกกระทำ หยางฮงเลยไม่รู้ว่าใครเป็นเหยื่อบ้าง

“คุณจะบอกว่าคดีนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเปียโนอย่างนั้นหรอ? โอ้ พระเจ้า!!”

คำพูดหยางฮงถูกดูดกลืนไปด้วยสายตาของจ้าวหยู่ ดูเหมือว่าเขาจะประสบความสำเร็จในการแสดงไปแล้วอีกขั้น

“ผมว่าคุณจะต้องคอยระวังตัวเองเอาไว้ให้ดี ๆ จากข้อมูลที่ผมมีอยู่ คนร้ายจะตัดมือของผู้เข้าแข่นขันในครั้งนั้นเพื่อไม่ให้คนเหล่านั้นสามารถเล่นเปียโนต่อไปได้อีกต่อไปและเหยื่อ ทุกคนก็เป็นผู้หญิงอีกด้วย!”

“ไม่นะ” หยางฮงรู้สึกหวาดกลัว เธอจับแขนจ้าวหยู่เอาไว้แน่น “ทำไมฉันถึงต้องมาโชคร้ายอะไรแบบนี้กันด้วย ครั้งก่อนฉันก็เป็นเป้าคดีข่มขืน ครั้งนี้ยังต้องมาเสี่ยงโดนตัดมืออีก นี่ฉันมีเสน่ห์ดึงดูดมากเกินไปใช่ไหมเนี่ย?”

เมื่อเห็นความกังวลที่เห็นได้ชัดของหยางฮงทำให้จ้าวหยู่รู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาแต่เขาก็ต้องควบคุมสีหน้าและน้ำเสียงและเริ่มดำเนินแผนการต่อไป

“แต่ตอนนี้คนร้ายเลือกลงมือเฉพาะผู้ที่ผ่านคนรอบสุดท้ายเท่านั้น มันคงไม่เลือกคุณเป็นเป้าหมายหรอก”

“เฮ้อ โล่งอกไปที!” หยางฮงกล่าวอย่างโล่งอก “คุณตำรวจ คุณต้องจับคนร้ายให้ได้ไว ๆ นะคะ มันคงจะแย่มากที่...”

หยางฮงอยากจะพูดว่าการถูกตัดมือออกไปคงจะใช้ชีวิตยากลำบากกว่าการถูกข่มขืนแน่ ๆ แต่เธอก็ไม่สามารถพูดมันออกไปได้เต็มปาก

“เพราะงั้นผมถึงต้องรีบสืบหาข้อมูลที่เกี่ยวกับการแข่งขันเปียโนในครั้งนั้นให้ได้มากที่สุดนี่ไง ถ้าคุณรู้เรื่องอะไรในการแข่งครั้งนั้นล่ะก็ รีบบอกผมมาให้หมด” จ้าวหยู่ยังคงลื่นไหลด้านการแสดงต่อไป “เราสามารถช่วยกันจบคดีนี้ได้นะ!”

ทักษะด้านการแสดงของจ้าวหยู่ประสบความสาเร็จ หยางฮงยอมให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดีและบอกข้อมูลที่รู้ให้กับเขา

“เจ้าหน้าที่จ้าว คนที่คุณพูดถึงฉันไม่รู้จักพวกเธอหรอกนะคะ การแข่งขันตอนนั้นฉันเองก็เครียดมากและตอนนั้นฉันก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กนักเรียน ฉันจะจำเรื่องพวกนั้นได้อย่างไรกัน?”

หยางฮงเอามือแปะหน้าผากตัวเองอย่างลำบากใจ เธอพยายามนึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในวันนั้น

“สิ่งที่ฉันรู้ก็มีแค่เรื่องการซ้อมเปียโนที่ซ้อมมาอย่างยาวนานเท่านั้นและฉันก็ไม่ได้สัมผัสเปียโนเกือบจะสิบปีแล้วด้วย”

เมื่อมองดูสีหน้ากังวลของหยางฮง จ้าวหยู่รู้สึกผิดหวังกับคดีนี้อีกครั้ง การแสดงออกของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับผู้เข้าแข่งขันที่ท้องแก่ก่อนหน้านี้

เรื่องราวที่ผ่านมานาน หลาย ๆ สิ่งรอบตัวก็พากันหายไปกลายเป็นเถ้าถ่าน

“ไม่เป็นไร คุณอย่าคิดมาเลย” จ้าวหยู่ปลอบโยน “ถ้าคุณนึกอะไรออกมาได้ก็เพียงแค่แจ้งเรื่องให้ผมรู้ก็พอ”

เมื่อมองไปที่ใบหน้าอันสวยงามของเธอ จ้าวหยู่ก็ไม่สามารถโกรธเธอได้ลง เขารู้สึกผิดหวังนิดหน่อย ๆ กับโอกาสที่หยางฮงหยิบยื่นมาให้แต่ก็ไม่ได้สานต่อ แต่หยางฮงไม่ได้ทำตามคำกล่าวของจ้าวหยู่ เธอพยายามและตั้งใจอย่างหนักที่จะพยายามนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นให้ได้ ขณะที่จ้าวหยู่กำลังขมวดคิ้วตาม เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน

“คุณตำรวจ คุณว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันจะพอเชื่อมโยงหากันได้ไหมคะ?”

“ได้แน่นอน! การจะแก้ไขคดีสืบสวนได้มักจะมาจากอะไรแบบนี้แหละ แม้มันจะไม่ได้เด่นชัดอะไรมากก็ตาม” จ้าวหยู่กลับมาแสดงท่าทีตำรวจเข้าอีกครั้ง “ทำไมหรอ? หรือว่าคุณท้องเสียในวันแข่งพอดีหรือไง?”

“ไม่ใช่แบบนั้น!” หยางฮงมีปฏิกิริยาเล็กน้อยกับมุขตลก ๆ ของจ้าวหยู่ดูเหมือนว่าเธอนึกอะไรบางอย่างได้และพยายามที่จะนึกเรื่องนั้นอย่างจริงจัง

หลังจากผ่านเวลาที่ค่อนข้างนานไปพอสมควร เธอพูดกับจ้าวหยู่ว่า

“เจ้าหน้าที่จ้าว ฉันว่าฉันพอจะจำอะไรบางอย่างได้ค่ะ การแข่งขันครั้งนั้นมันมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นด้วย ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นเบาะแสที่คุณต้องการ!”