ตอนที่ 7 เริ่มทำสวน

“รับไปสิ” เซียวจิ่งถิงมอบซาลาเปาให้เซียวเสี่ยวตง

เซียวเสี่ยวฟ่านมองไปที่ซาลาเปานึ่งในมือของพี่ชายพร้อมกลืนน้ำลายอึกใหญ่

เซียวเสี่ยวตงกำลังจะยื่นซาลาเปาให้น้อง แต่แล้วเซียวจิ่งถิงกลับชิงยื่นให้เสียก่อน

“ลูกนี้พ่อให้เสี่ยวฟ่านเอง อยู่นอกสัญญา” เซียวจิ่งถิงไม่ได้มองเซียวเสี่ยวตง ขณะลูบหัวเซียวเสี่ยวฟ่านและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทันทีที่เซียวเสี่ยวฟ่านได้ซาลาเปา เขาก็กัดคำใหญ่ก่อนจะยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้กับเซียวจิ่งถิง

เซียวเสี่ยวตงมองพ่อด้วยความแปลกใจ อารมณ์ของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความสับสน ปกติแล้วเซียวจิ่งถิงจะมีทัศนคติที่ดีต่อเขามากกว่าน้องชายมาโดยตลอด แม้จะไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีไปกว่าน้องชายมากนัก แต่เขาก็ถูกจัดอยู่ในกลุ่มพฤษาและมีหน้าตาคล้ายกับเซียวจิ่งถิง เซียวจิ่งถิงจึงไม่ได้สงสัยว่าเขาเป็นลูกของคนอื่น แต่สำหรับน้องชายนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

น้องของเขาไม่เพียงแต่จะพิการทางสมอง แต่ยังถูกจัดอยู่ในกลุ่มอัคคีเหมือนกับของป่ะป๊าของทั้งสอง ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากมีสติไม่สมประกอบ เสี่ยวฟ่านจึงไม่สามารถฝึกฝนวิชาได้เลย ทัศนคติที่เซียวจิ่งถิงมีต่อลูกคนเล็กจึงถึงว่าแย่ที่สุดแล้ว

เมื่อเห็นเซียวจิ่งถิงทำดีกับน้องชาย เซียวเสี่ยวตงจึงรู้สึกโล่งอกแต่ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกอีกอย่างแซมเข้ามา

“จะให้พาไปที่นาใช่ไหม?” เซียวเสี่ยวตงถาม

"ใช่แล้ว" เซียวจิ่งถิงพยักหน้า

“ที่นั่นไม่มีอะไรปลูกอยู่สักหน่อย” เซียวเสี่ยวตงพยายามอธิบาย

เซียวจิ่งถิงถึงกับผงะ เขาแค่อยากไปดูที่เฉยๆ แต่กลับลืมไปว่าเจ้าเด็กเอาแต่ใจคนก่อนไม่เคยไปทำไร่ไถนาเลยสักครั้ง ตอนนี้มันคงจะเป็นแค่ที่โล่งๆ ไม่มีอะไรเลย

“งั้นพวกเราไปที่ตลาด แล้วซื้อเมล็ดพืชกันก่อนดีไหม?” เซียวจิ่งถิงถามแบบไม่ค่อยมั่นใจ

เมื่อได้ยินว่าจะได้ไปตลาด ดวงตาของเซียวเสี่ยวฟ่านก็สว่างสดใสทันที เซียวเสี่ยวตงเองก็ตื่นเต้นมาก แต่ในชั่วพริบตาเขาก็โยนความคิดนี้ทิ้งไป

เซียวเสี่ยวตงไม่มั่นใจว่า “การเปลี่ยนแปลง” ของเซียวจิ่งถิงจะอยู่ได้นานขนาดไหน เด็กหนุ่มกังวลว่าหากเซียวจิ่งถิงเผลอไปพบสหายเลวๆ ที่ตลาด เขากับน้องชายอาจถูกขายตรงนั้นเลยก็ได้

“ผู้ใหญ่บ้านน่าจะมีเมล็ดพืชเหลือๆ อยู่ ข้าได้ยินว่าเขาจะขายมันในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ไปซื้อจากที่นั่นแทนก็ได้ มันอยู่ใกล้แล้วก็ถูกกว่าร้านค้าอีก”เซียวเสี่ยวตงแนะนำ

“เช่นนั้นก็ไปเถอะ” เซียวจิ่งถิงพยักหน้ารับ

เซียวจิ่งถิงมีความรู้สึกว่าหัวหน้าหมู่บ้านถู่ชิวนั้นเป็นคนมีคุณธรรม เขาค่อนข้างรังเกียจเซียวจิ่งถิงที่ทำไม่ดีต่อฉีมู่อาน แถมยังรู้สึกเห็นอกเห็นใจลูกชายทั้งสองเป็นอย่างมาก

เซียวเสี่ยวตงพยักหน้าขณะเอ่ยตอบ “ก็ได้”

เซียวเสี่ยวตงเป็นคนนำทางโดยมีน้องชายเดินนำหน้า ส่วนเซียวจิ่งถิงนั้นเดินตามอยู่ด้านหลัง

เซียวเสี่ยวฟ่านเดินช้ามากจนเซียวจิ่งถิงร้อนใจรอไม่ไหว เขาจึงอุ้มเด็กน้อยขึ้นจากพื้น เซียวเสี่ยวฟ่านเป็นแค่เด็กไม่ประสีประสา แค่ได้อยู่ในอ้อมแขนของพ่อก็มีความสุขแล้ว หลังจากเห็นเซียวจิ่งถิงอุ้มเซียวเสี่ยวฟ่านไว้ในอ้อมแขน ดวงตาของเซียวเสี่ยวตงก็ยิ่งแปลกขึ้นเรื่อยๆ

สนับสนุนต้นฉบับที่ mynovel.co และ www.thai-novel.com นะเจ้าคะ

หัวหน้าหมู่บ้านถู่ชิวนั้นมีชื่อว่าติงหง เป็นคนที่ดูสง่างามมาก

ติงหงอยู่ในวัย 40 ปีและยังเป็นผู้ฝึกปราณระดับสาม พลังยุทธ์ของเขานั้นถือว่ายอดเยี่ยมมากสำหรับหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้

เซียวจิ่งถิงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเจ้าของร่างคนก่อนเองก็ถือเป็นจอมยุทธ์ประจำหมู่บ้านเช่นกัน แม้จะไม่ชอบการฝึกฝน แต่เขาก็เป็นเคยเป็นนายน้อยจากตระกูลใหญ่ ตระกูลเหล่านี้มักจะบังคับให้ลูกหลานจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนเสมอ แม้การฝึกฝนของเซียวคนก่อนจะไม่ได้ดีเท่ากับเหล่าอัจฉริยะของตระกูล แต่มันย่อมดีกว่าชาวบ้านทั่วๆ ไปที่มีอายุเท่ากันอยู่แล้ว

“มาซื้อเมล็ดพืชรึ?” ติงหงมองไปที่เซียวจิ่งถิงด้วยความประหลาดใจ

เซียวเสี่ยวตงพยักหน้าและตอบแทน “ขอรับ”

“พวกเจ้าต้องการซื้อเมล็ดอะไร แล้วเอาเท่าไหร่บ้าง?” ติงหงถาม

“เมล็ดสำหรับพื้นที่ประมาณห้าหมู่ขอรับ” เซียวเสี่ยวตงกล่าว

แววตาของติงหงแฝงไปด้วยความดูถูก เซียวจิ่งถิงตระหนักว่าติงหงและชาวบ้านคนอื่นๆ ในหมู่บ้านถู่ชิวนั้นให้ความสำคัญกับที่ดินเป็นอย่างมาก การกระทำของเซียวจิ่งถิงจากที่แล้วๆ มา หรือก็คือการนำที่ดินไปจำนำนั้นทำให้หลายคนรู้สึกไม่พอใจ

ติงหงหยิบเมล็ดพืชสองถุงก่อนพูดขึ้น “เงินสองเหลียง”

เซียวจิ่งถิงกล่าวขอบคุณ แล้วก็หยิบเงินสองเหลียงส่งให้ติงหง

เซียวเสี่ยวตงดึงแขนเสื้อเซียวจิ่งถิงไว้เสียก่อน “ที่นาร้างมานานแล้ว ต้องฟื้นฟูให้ดีก่อน คุณปู่ติงมีไส้เดือนที่ดีมากๆ อยู่ด้วยนะ”

เซียวจิ่งถิงยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ติงหงมองไปที่เสี่ยวตงขณะพูดกับเซียวจิ่งถิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าจะให้เช่าตัวนึงละกัน ทองแดงสองร้อยเหลียงฟังดูเป็นไง?”

เซียวจิ่งถิงมองไปที่ใบหน้าของเซียวเสี่ยวตงจนพอเข้าใจว่าไส้เดือนนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นจริงๆ

เซียวจิ่งถิงมอบเงินให้ติงหงไปทั้งหมดสี่เหลียง เงินสองเหลียงเป็นค่าเมล็ด อีกสองเหลียงก็คือค่าเช่าไส้เดือน เมื่อนำไส้เดือนกลับมาให้ พวกเขาจะได้รับเงินคืนเป็นจำนวนเงินหนึ่งเหลียงกับทองแดงอีกสองร้อยเหลียง หากเป็นคนอื่นคงไม่โดนค่ามัดจำสูงขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าติงหงไม่ไว้ใจเซียวจิ่งถิงเท่าไหร่นัก

เซียวจิ่งถิงไม่รู้วิธีใช้ไส้เดือนแต่ยังดีที่เซียวเสี่ยวตงบอกว่าตนพอจะรู้อยู่บ้าง เขาจึงมอบไส้เดือนให้ลูกชายเป็นผู้จัดการ

ทั้งสามเดินมาไกลพอสมควรก่อนจะถึงจุดหมาย

เซียวจิ่งถิงหรี่ตามองพื้นที่ที่ตระกูลของตนจัดเตรียมไว้ให้ รู้สึกไม่มั่นใจว่ากำลังโดนตระกูลกลั่นแกล้งอยู่หรือเปล่า ที่ตั้งของมันอยู่ห่างจากตัวบ้านพอสมควร เจ้าของร่างคนก่อนคงไม่ยอมเดินไกลขนาดนี้แน่นอน เรื่องทำไร่ไถนานี่ไม่ต้องพูดถึงเลย แต่ยังไงซะ มีที่มาให้ก็ยังดีกว่าไม่ให้อะไรมาเลยนี่นะ