ตอนที่ 6 การแลกเปลี่ยน

หลังจากเห็นปฏิกิริยาของเซียวเสี่ยวตงแล้ว เซียวจิ่งถิงก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่า “หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล”

แม้ว่ากำลังภายในของเขาจะลดลงเล็กน้อยหลังจากช่วยเร่งการเจริญเติบโตในสวนผัก แต่เขาก็พบว่าตนเองยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน ความทรงจำได้เข้ามาบอกไว้ก่อนว่าไม่สามารถเร่งการเจริญเติบโตซ้ำกันหลายครั้งได้ เพราะการเติบโตอย่างรวดเร็วแบบผิดธรรมชาติจะทำให้ความอุดมสมบูรณ์ของดินและสารอาหารในนั้นลดลง

วิธีนี้เหมาะสมที่สุดเมื่อใช้กับเมล็ดพันธุ์ที่เพิ่งหว่านใหม่ๆ เท่านั้น

เซียวเสี่ยวตงกลับเข้าไปในห้องและนั่งลงข้างเตียง หัวใจเต้นแรงไปหมด

เซียวเสี่ยวฟ่านขยี้ตาขณะมองพี่ชายของตน เด็กน้อยถามด้วยความงุนงง “พี่ใหญ่ นี่กลางวันแล้วเหรอ?”

เซียวเสี่ยวตงมองดูน้องชายคนเล็กที่หัวยุ่งไปหมดพร้อมกับเอ่ยตอบ "ยังเลย เจ้ากลับไปนอนต่อเถอะ"

“แต่ข้าหิวแล้ว”

เซียวเสี่ยวตงคิดไว้ไม่ผิด พราะน้องชายมักจะพูดแบบนี้ทุกครั้งที่ตื่นนอน

เขาหยิบขนมปังชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้กับเซียวเสี่ยวฟ่านไป “เอ้า กินซะ”

ทว่าเด็กน้อยกลับทำท่าลังเล “ขนมปังไม่อร่อยเลย ข้าไม่ชอบ”

เซียวเสี่ยวตงรู้สึกหดหู่เมื่อเห็นใบหน้างอแงของน้อง

“ข้าได้กลิ่นอาหารเช้า” เซียวเสี่ยวฟ่านรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด

ท่าทางของเด็กชายที่โตกว่าเปลี่ยนจากเศร้าหมองเป็นขุ่นเคืองทันที เขาเริ่มสาปแช่งเซียวจิ่งถิงในใจ ผู้เป็นพ่อมักจะทำอาหารอร่อยๆ ทุกเช้า แต่เขากลับไม่เคยแบ่งให้คนอื่นๆ ทานเลย

“กลับไปนอนต่อเถอะ” เซียวเสี่ยวตงบอกน้องชายของตน

แต่ผู้เป็นน้องยังคงดมกลิ่นหอมนั่นขณะมองหาเก้าอี้ในห้อง เนื่องจากเด็กชายเตี้ยเกินกว่าจะเปิดประตูด้วยตัวเอง เขาจึงต้องใช้เก้าอี้เข้าช่วย

“เจ้าออกไปไม่ได้นะ!” เซียวเสี่ยวตงเตือนเสียงแข็ง เขารู้ดีเลยว่าน้องชายกำลังคิดอะไรอยู่

เซียวเสี่ยวฟ่านกัดนิ้วและมองพี่ชายด้วยสายตาอ้อนวอน

จากนั้นไม่นานเซียวเสี่ยวตงก็ยอมอ่อนข้อลง เขาเปิดประตูก่อนจะแอบมองมาที่เซียวจิ่งถิง

พอสังเกตเห็นว่ามีคนแอบดู เซียวจิ่งถิงจึงหันมายิ้มแย้มและพูดด้วย “อยากได้ซาลาเปานี่ไหม? หากช่วยข้าอย่างนึง เจ้าก็เอามันไปได้เลย”

เซียวเสี่ยวตงไม่คิดเลยว่าพ่อจะพูดด้วย เขาจึงถอยกลับเข้าห้องด้วยความระมัดระวัง

เซียวเสี่ยวฟ่าน ดึงแขนพี่ชายและเอ่ยขอ “พี่ใหญ่ พ่อบอกว่าถ้าเราช่วย พ่อจะให้ซาลาเปากับเราด้วยนะ”

เซียวเสี่ยวตงรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นใบหน้าเห็นแก่กินของน้อง “ก็แค่ซาลาเปาไม่กี่ลูกเอง เจ้าห้ามหลงกลนะ!”

เซียวเสี่ยวฟ่านกระพริบตาอย่างขวยเขิน “พี่ใหญ่ พี่ไม่อยากกินซาลาเปาเหรอ? มั่นนุ่มและอร่อยมากเลยนะ”

เซียวเสี่ยวตงไม่ได้พูดอะไรต่อ

เซียวเสี่ยวฟ่านเกาศีรษะตัวเอง ก่อนจะดึงแขนของพี่และเริ่มอ้อนวอนอีกครั้ง “พี่ใหญ่ ทำไมพี่ไม่ถามพ่อก่อนล่ะว่าอยากเราช่วยอะไร?”

ขอกำลังใจสักนิด ช่วยสนับสนุนกันหน่อย ที่ mynovel.co และ www.thai-novel.com เลยครับ

เซียวเสี่ยวตง มองเข้าไปในดวงตาใจแจ๋วเด็กชายด้วยความลังเล สุดท้ายเขาก็ต้องเห็นด้วยเพราะถูกกลิ่นหอมของซาลาเปาล่อลวง “ก็ได้”

เซียวเสี่ยวฟ่านรู้สึกตื่นเต้น จากนั้นก็เดินตามพี่ชายออกมา

เซียวเสี่ยวตงนำน้องชายที่กำลังตื่นเต้นไปซ่อนไว้ด้านหลัง ก่อนจะเดินตรงไปหาเซียวจิ่งถิงด้วยความระมัดระวัง “จะให้ช่วยอะไร?”

เซียวจิ่งถิงรู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ ที่บุตรชายไม่ยอมเรียกเขาว่าพ่อด้วยซ้ำ เขาตระหนักแล้วว่าความรู้สึกแย่ๆ ที่เด็กหนุ่มมีให้เซียวคนก่อนนั้นคงจะไม่ใช่น้อยๆ เลย

“พ่ออยากออกไปตรวจสอบที่นา แต่ไม่รู้เลยว่ามันอยู่ตรงไหน เจ้ารู้หรือเปล่า?” เขาถาม

“ข้าไม่รู้” เซียวเสี่ยวฟ่านตอบก่อนด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

ในขณะเดียวกันเซียวเสี่ยวตงกลับชำเลืองมองเซียวจิ่งถิงด้วยความขมขื่น และถามอย่างประชดประชัน “ที่นาก็เอาไปจำนำหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ชายหนุ่มรู้สึกเขินอายเล็กน้อยขณะตอบกลับ “ไม่ ยังเหลือที่ดินระดับต่ำอีก 5 หมู่”

เซียวเสี่ยวตงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาปนกล่าวโทษ แค่นี้เซียวจิ่งถิงก็รู้แล้วว่าตัวเองถูกลูกชายเกลียดจนเข้าไส้

“ถ้าอยากขายก็ขายสิ ไม่ต้องรู้ว่าอยู่ไหนก็ขายได้นี่!” เซียวเสี่ยวตงพูดด้วยความรังเกียจ

เซียวจิ่งถิงยิ้มแห้งๆ และอธิบายต่อ “อันที่จริง หลังจากที่เราออกจากตระกูลเซียวมา พวกของมีค่าก็ถูกขายไปหมดแล้ว ยังดีที่เรามีบ้านหลังนี้ แต่ถ้าพ่อขายมัน เราคงได้ไปนอนข้างถนนแทน พ่อก็เลยอยากลองหารายได้จากการปลูกพืชวิญญาณดูน่ะ”

เซียวเสี่ยวตงประหลาดใจมากเมื่อได้ยินคำพูดของพ่อ เด็กชายก้มหน้าลงและพยายามคิดวิเคราะห์ว่าเซียวจิ่งถิงจะเล่นลูกไม้อะไรหรือเปล่า

แม้จะเกลียดชังเซียวจิ่งถิง แต่เซียวเสี่ยวตงก็แอบหวังนิดๆ ว่าชายคนนี้จะกลับตัวกลับใจได้สักวัน หากไม่เป็นเช่นนั้น สักวันเขากับน้องชายก็คงจะถูกขายเพื่อแลกกับเงินแทน

เซียวเสี่ยวฟ่านนั้นกลับไม่ได้กังวลแบบพี่ชายเลยสักนิด เด็กน้อยคว้ามุมโต๊ะด้วยมือเล็กๆ ขณะจับจ้องไปที่ซาลาเปานึ่งอย่างตะกละตะกลาม

ครู่ต่อมา เซียวเสี่ยวตงก็เงยหน้ามองเซียวจิ่งถิงอีกครั้ง “ข้ารู้ว่าที่นาอยู่ไหน”

เซียวจิ่งถิงพยักหน้าพลางคิดว่าลูกชายคนโตของตนนี่ฉลาดเฉลียวจริงๆ ถ้าหัวไวแบบนี้แสดงว่าต้องเคยไปตรวจดูที่นามาก่อนแล้ว

เซียวเสี่ยวตงนั้นถูกจัดอยู่ในกลุ่มพฤกษา มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เซียวจิ่งถิงเมาและทุบตีเขากับน้อง เด็กชายเลยแอบหวังว่าชายคนนี้จะตายเพราะอุบัติเหตุเหมือนปู่กับย่าเข้าสักวัน จากนั้นเขาก็จะได้รับทรัพย์สินทุกอย่างในฐานะผู้สืบทอด แต่พอกลับมาคิดทบทวนในภายหลังก็ได้ข้อสรุปอีกอย่าง ถ้าเซียวจิ่งถิงตายขึ้นมาจริงๆ ตระกูลเซียวก็คงจะยึดทรัพย์สินทั้งหมดแทนที่จะมอบให้เขาเป็นแน่

“มันค่อนข้างไกล” เซียวเสี่ยวตงกล่าว

“ถ้ายินดีจะพาพ่อไปที่นั่น พ่อจะให้ซาลาเปาเจ้าสามก้อน” เซียวจิ่งถิงเสนอ

เด็กชายลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะพยักหน้าให้ “ตกลง”