บทที่ 26 เรื่องสะเทือนถึงที่ทำการแขวง

บทที่ 26 เรื่องสะเทือนถึงที่ทำการแขวง

“ผมเรียนเอกการแพทย์สมัยใหม่ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดครับ!”

สวีสิงตอบถึงที่มาของตน

“อะไรนะ... มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด?”

คำพูดของสวีสิงราวกับระเบิดน้ำลึกที่ทำให้หลี่เหมยตกใจจนไม่รู้จะพูดอะไรดี ยิ่งไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนมาอธิบายความรู้สึกในตอนนี้

เมื่อสักครู่นี้ในใจเธอยังแวบความคิดขึ้นมาว่า ปริญญาเอกที่กลับจากต่างประเทศตอนอายุ 22 ปีคนนี้จะมีดีกรีจริงแค่ไหน? เป็นไปได้ไหมว่าเป็นมหาวิทยาลัยเถื่อนในต่างประเทศ ประเภทที่แค่จ่ายเงินก็ได้วุฒิการศึกษามาแล้ว

ใครจะไปคิดว่าวินาทีต่อมาคำตอบของอีกฝ่ายจะทำลายความเข้าใจของเธออีกครั้ง

มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดคือมหาวิทยาลัยชั้นนำที่สุดของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ไม่มีที่ไหนเทียบได้!

แม้แต่เด็กประถมในประเทศเซี่ยก็ยังรู้จักชื่อมหาวิทยาลัยแห่งนี้

เคยมีคนกล่าวไว้ว่า

คนที่สามารถจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้ ไม่จำเป็นต้องดูสาขาวิชาที่เรียนแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะไปอยู่ในสาขาไหนก็ล้วนเป็นบุคลากรชั้นยอดอย่างแน่นอน

“เรื่องนี้คุณสามารถตรวจสอบข้อมูลได้ที่เว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยครับ”

อีกด้านหนึ่ง สวีสิงไม่รู้สีหน้าของหลี่เหมย เขาพูดต่อไปตามความคิดของตน

ถึงแม้ว่าเขาจะเปลี่ยนชื่อในบัตรประชาชน แต่หมายเลขบัตรประชาชนไม่ได้เปลี่ยน การตรวจสอบว่าเป็นของจริงหรือของปลอมจึงเป็นเรื่องง่ายมาก

“ค่ะ... แล้วสถานภาพการสมรสของคุณ...”

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน หลี่เหมยจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับอารมณ์ของตัวเอง แล้วเริ่มช่วยกรอกแบบฟอร์มประวัติต่อ

“โสดครับ!”

“แล้วประสบการณ์การทำงานของคุณ...”

“เพิ่งเรียนจบครับ”

และการกรอกข้อมูลครั้งนี้ก็ใช้เวลาไปถึงสิบนาที

สิบนาทีต่อมาเธอจึงเอ่ยถึงคำถามที่สอง

“เอ่อ... ผู้ใหญ่บ้านสวี ตอนนี้ประวัติของคุณดิฉันช่วยจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ต่อไปจะยื่นเรื่องให้หน่วยงานเบื้องบนค่ะ! ตอนนี้ยังมีคำถามที่สองที่อยากจะยืนยันกับคุณค่ะ”

ไม่รู้ทำไม หลังจากกรอกประวัติเสร็จ น้ำเสียงของหลี่เหมยก็พลอยไม่มั่นใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ราวกับนักเรียนเกรดห่วยได้เจอกับนักเรียนอัจฉริยะระดับท็อป

“เชิญพูดเลยครับ!”

“ก็คือเรื่องน้ำประปาและไฟฟ้าของหมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งค่ะ”

“น้ำประปาและไฟฟ้าเหรอครับ?”

อีกด้านหนึ่ง ณ เมืองปิโตรเลียมทะเลสาบน้ำแข็ง สวีสิงที่เดิมทีกำลังเดินไปมาขณะคุยโทรศัพท์ก็พลันหยุดฝีเท้าลงทันที

“ทางคุณมีแผนการอะไรหรือเปล่าครับ?”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง สวีสิงก็รีบถามทันที

เรื่องน้ำประปาและไฟฟ้าเป็นเรื่องใหญ่ เขาอดไม่ได้ที่จะให้ความสำคัญ

“ผู้ใหญ่บ้านสวี คืออย่างนี้นะคะ! เมืองปิโตรเลียมทะเลสาบน้ำแข็งแห่งนี้เดิมทีอยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทปิโตรเลียม ตอนนั้นก็ไม่ได้มีการประสานงานกับหน่วยงานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้อง! ดังนั้นจึงไม่สามารถส่งน้ำและไฟฟ้าไปยังที่นั่นได้โดยตรง ตอนนี้ทางที่ทำการแขวงมีทางแก้ปัญหาสองทางมาเสนอค่ะ

ทางเลือกแรกคือดำเนินการตามขั้นตอนการอนุมัติตามระเบียบเดิม สุดท้ายให้หน่วยงานท้องถิ่นเป็นผู้ส่งน้ำและไฟฟ้าไปที่นั่น ซึ่งท้ายที่สุดก็จะเข้าระบบการไฟฟ้าและการประปาแห่งชาติเพื่อการจัดการแบบรวมศูนย์

อีกทางเลือกหนึ่งคือ ทางที่ทำการแขวงจะทำเรื่องขอเบิกเงินอุดหนุนค่าน้ำค่าไฟให้หมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งเป็นรายปีต่อหัว แล้วให้ทางหมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งจัดการเรื่องการใช้น้ำใช้ไฟเอง ส่วนค่าอุดหนุนจะคำนวณตามปริมาณการใช้น้ำและไฟฟ้าโดยเฉลี่ยต่อปีของชาวอำเภออาไซ่ค่ะ”

คำนวณออกมาแล้วจะได้เงินอุดหนุนคนละ 400 เหรียญต่อปีค่ะ

คุณดูว่าจะเลือกทางไหนดีคะ?”

ในโทรศัพท์ หลี่เหมยได้อธิบายแนวทางการแก้ปัญหาน้ำไฟอย่างละเอียด

“เป็นอย่างนี้นี่เอง?”

สีหน้าของสวีสิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

สวีสิงหันไปมองซากปรักหักพังที่อยู่ไกลออกไปและรถกระบะที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะตัดสินใจได้

“ผมเลือกแบบที่สองครับ! รับเงินอุดหนุนตามจำนวนคนปีละสี่ร้อยเหรียญ แล้วเรื่องน้ำไฟพวกเราจะหาวิธีจัดการกันเอง”

ช่วยไม่ได้ ถึงแม้ว่าทางเลือกแรกจะดูน่าดึงดูดและไม่ต้องกังวลอะไร แต่เมืองปิโตรเลียมทะเลสาบน้ำแข็งอยู่ห่างไกลขนาดนี้ การจะรอให้ทางการมาส่งน้ำต่อไฟให้คงต้องใช้เวลาหลายปีเป็นแน่

เป็นแบบนี้สู้ทำเองดีกว่า

“ได้ค่ะ!”

ในโทรศัพท์ หลี่เหมยถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยที่แทบไม่รู้สึกตัว หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ถ้างั้นทางดิฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ ผู้ใหญ่บ้านสวี ทางคุณมีอะไรจะสอบถามเพิ่มเติมไหมคะ?”

“ทางผมเหรอครับ? จริงสิครับ คุณเจ้าหน้าที่ หมู่บ้านเรามีชาวบ้านอีกคนอยากจะลงทะเบียนเป็นผู้พักอาศัยถาวร ไม่ทราบว่าต้องทำยังไงครับ? ต้องไปลงทะเบียนที่อำเภอหรือเปล่าครับ?”

สวีสิงนึกขึ้นได้จึงรีบพูด

เรื่องของหลิวหมิงตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ถือโอกาสที่ได้พูดคุยกันนี้จัดการให้เสร็จสิ้นไปเลย

“หา? มีผู้พักอาศัยถาวรคนใหม่เหรอคะ?”

น้ำเสียงของหลี่เหมยเจือแววประหลาดใจ แต่ไม่นานก็ให้คำตอบกลับมา

“ผู้ใหญ่บ้านสวีคะ รอให้ที่ทำการหมู่บ้านจัดตั้งขึ้นก่อน ผู้ที่ต้องการลงทะเบียนเป็นผู้พักอาศัยถาวรในหมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งทุกคนจะต้องยื่นคำร้องที่คุณก่อน แล้วให้คุณลงนามส่งเรื่องมาที่ที่ทำการแขวงค่ะ! แต่ตอนนี้สถานการณ์ของหมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งค่อนข้างพิเศษ คุณให้เขามาที่อำเภอก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยดำเนินการให้”

ไม่มีอะไรอื่น แม้ว่าแบบฟอร์มประวัติของสวีสิงจะกรอกเสร็จแล้ว และเรื่องสำคัญก็ได้ตัดสินใจไปแล้ว แต่ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่เรื่องวุฒิการศึกษาสุดเทพของสวีสิง ไม่มีเวลามานั่งคิดว่าทำไมสถานที่ห่างไกลอย่างหมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งถึงมีคนที่สองเข้ามาอยู่ด้วย และไม่มีแก่ใจจะไปถามรายละเอียดของชาวบ้านคนที่สองด้วย

ตอนนี้หลี่เหมยอยากจะวางสายโทรศัพท์แล้วไปแบ่งปันเรื่องราวของผู้ใหญ่บ้านที่มีวุฒิการศึกษาสุดเทพคนนี้กับเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศ

ทว่า เธอไม่รู้เลยว่าชาวบ้านคนที่สองของหมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งนั้น แท้จริงแล้วก็ไม่ใช่บุคคลธรรมดาเช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ! ทางผมไม่มีอะไรแล้ว”

“ค่ะ งั้นเชิญคุณทำงานต่อได้เลยค่ะ”

พอวางสายโทรศัพท์ หลี่เหมยก็อดใจไม่ไหวจริง ๆ เธอหันไปสะกิดเพื่อนร่วมงานอีกคนที่อยู่ข้างหลังทันที

“พี่จ้าว รู้ไหมคะ? ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านทะเลสาบน้ำแข็งที่ฉันรับผิดชอบเนี่ย เป็นถึงดอกเตอร์การแพทย์นักเรียนนอก อายุแค่ 22 ปีเอง เจ๋งสุด ๆ ไปเลย!”

“อะไรนะ? ดอกเตอร์การแพทย์นักเรียนนอกอายุ 22 ปี?”

เสียงของหลี่เหมยไม่เบาเลย

พอเธอพูดจบ ไม่เพียงแต่ทำให้เพื่อนร่วมงานข้างหลังเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ แม้แต่เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ในออฟฟิศก็พากันหันมามอง โดยเฉพาะหลู่ลี่ที่เคยเป็นพี่เลี้ยงสอนงานให้เธอยิ่งเบิกตากว้าง

“จริง ๆ ค่ะ! แถมยังจบจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด มหาวิทยาลัยชั้นนำของดาวเคราะห์สีน้ำเงินด้วย!”

หลี่เหมยพยักหน้าย้ำ

“แม่เจ้าโว้ย! วุฒิการศึกษาของเขาเป็นของจริงเหรอ?”

วินาทีต่อมา พอได้ยินคำว่ามหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เพื่อนร่วมงานทั้งออฟฟิศก็กรูกันเข้ามาล้อมวง ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่ากันและกัน

ที่นี่ อย่าว่าแต่ดอกเตอร์นักเรียนอกจากมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับโลกเลย แค่ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยธรรมดาในประเทศก็ทำให้พวกเขาเม้าท์กันได้พักใหญ่แล้ว ตอนนี้พอได้ยินว่าสวีสิงเจ๋งกว่านั้นอีกจะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร?

“น่าจะเป็นของจริงค่ะ! เดี๋ยวฉันจะลองเข้าไปเช็กในเว็บเสวียซิ่นหว่างกับเว็บทางการของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดดู”

หลี่เหมยพยักหน้า

อันที่จริง เธอมีความรู้สึกว่าวุฒิการศึกษาของอีกฝ่ายเป็นของจริงแน่นอน เพราะในอำเภอที่ห่างไกลสุดขีดเช่นนี้ไม่มีความจำเป็นต้องโกหกเรื่องวุฒิการศึกษาเลย แค่มีวุฒิระดับปริญญาตรีหรืออนุปริญญาก็เพียงพอแล้ว

“รีบเช็กเร็ว! ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง คาดว่าต้องรายงานเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาระดับสูงทราบเป็นการเฉพาะเลยนะ”

เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งถูกสะกิดเมื่อครู่พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น

“แน่นอนอยู่แล้ว! ฉันได้ยินมาว่าในโครงการดึงดูดบุคลากรของเมืองปีนี้ คนที่ดีที่สุดก็เป็นแค่ปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยในโครงการ 211 ธรรมดา ๆ ในประเทศ แต่ผลคือผู้ใหญ่บ้านคนหนึ่งในอำเภออาไซ่ของเรากลับเป็นถึงดอกเตอร์การแพทย์นักเรียนนอก พวกผู้นำในเมืองจะคิดยังไงกันนะ?”

ข้าง ๆ กัน ชายที่ให้คำแนะนำกับหลี่เหมยเมื่อคืนก็พูดขึ้นเช่นกัน

“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ แต่ต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อน” หลี่เหมยพยักหน้าตาม

ถึงแม้ว่าเธอจะทำงานมาได้ไม่นาน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจมาก นั่นคือไม่ว่าสุดท้ายเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร การรายงานให้ผู้บังคับบัญชาทราบเป็นอันดับแรกนั้นไม่มีทางผิดแน่นอน

“แล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ? รีบเช็กสิ!”

วินาทีต่อมา มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งถึงกับช่วยหลี่เหมยเคาะคีย์บอร์ดเลยทีเดียว

และในขณะนั้น หลู่ลี่ก็วางงานในมือลง เธอเดินมาอยู่ข้างหลังหลี่เหมยอย่างเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน