บทที่ 120 ชัยชนะอยู่ใกล้เข้ามา...
บทที่ 120 ชัยชนะอยู่ใกล้เข้ามา...
เพื่อให้ได้กินอาหาร ต้องไม่เกี่ยงวิธีการ ต่อให้ต้องใช้วิธีที่สกปรกเท่านั้นถึงจะได้มาครอง!
ความจริงอันโหดร้ายได้ทำให้ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามตื่นรู้อย่างเต็มที่ หากต้องการอาหาร พวกเธอต้องละทิ้งความคิดอันไร้เดียงสาทั้งหมด
ลึกลงไปในใจ ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามเริ่มมีวิธีคิดที่เปลี่ยนไป แต่ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์กลับไม่รู้เรื่อง
ในขณะนี้ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์จำนวนมากกำลังติดตั้งกับดักอยู่นอกค่าย
วิธีการติดตั้งเหล่านี้ไม่ต้องพูดถึง พวกเขาเริ่มใช้วิธีที่เหี้ยมโหดขึ้นเรื่อยๆ
จ้าวเจิ้งผิงและศิษย์เอกคนอื่นๆก็กำลังเตรียมตัวสำหรับรอบถัดไป ดังนั้นศิษย์คนอื่นจึงไม่กล้าทำผิดพลาด
ในค่ายกลตอนนี้ จ้าวเจิ้งผิง, หลิวซวง, ซูเจี้ยน, หลูยูอู, หวังเย่ และศิษย์ภายในคนอื่นๆ ได้มารวมตัวกัน มองไปที่หวังเย่
“ศิษย์น้อง ถึงเวลาที่รอบต่อไปจะเริ่มแล้ว”
“ค่ะ!”
หวังเย่เริ่มใช้วิชาลับในการส่งข้อความไปยังราชามังกรน้ำ เธอพูดด้วยความสงบว่า
“ข้าน้อยขอแสดงความยินดีแก่ท่านราชา หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดดำเนินมาหลายวัน เหล่าศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ได้รับบาดเจ็บหนักกว่าเดิมจนเริ่มมีการป้องกันที่อ่อนกำลังลง ตอนนี้ด่านชายฝั่งทะเลอยู่ใกล้แค่เอี้อมและชัยชนะใกล้เข้ามาถึงแก่พวกเราแล้ว”
“อย่างไรก็ตาม แม้ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์จะเสียหายไปกว่าครึ่ง แต่พวกเขายังคงใช้วิธีการต่อต้านอย่างดื้อรั้น เพื่อปกป้องด่านชายฝั่งทะเลให้ได้นานที่สุด”
“ฝั่งพวกเราก็เริ่มบาดเจ็บและอ่อนล้าไปเช่นกัน ข้าน้อยขอร้องท่านราชาโปรดส่งกองทัพมาเพิ่มอีก 50,000 ตนมาช่วยเสริมทัพ เผื่อลูกจะได้ยึดครองด่านชายฝั่งทะเลให้ได้”
“ด้วยความนับถือ องค์ชายที่สามแห่งเผ่ามังกรน้ำ ซิ่วหมิ่น”
ความเชี่ยวชาญในการเลือกใช้ถ้อยคำและน้ำเสียงของหวังเย่นั้นนับวันยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไหลลื่นไม่มีปัญหาใดๆ
เมื่อหยดเลือดเรืองแสงสีแดงก็ลอยออกไป ซูเจี้ยนยิ้มให้หวังเย่และยกนิ้วโป้งขึ้นพร้อมพูดว่า “น้องสาว เจ้าช่างเก่งกาจยิ่งนัก”
หวังเย่แสดงรอยยิ้มหวานด้วยท่าทางที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา
ตอนนี้ พวกเขาเพียงแค่ต้องรอเวลา ให้ราชามังกรส่งวัตถุดิบมาให้อีกครั้ง
เหล่าศิษย์ทุกคนภายในด่านชายฝั่งทะเลก็ดำเนินใช้ชีวิตตามปกติ ฝึกซ้อม,แข่งขันแย่งที่นั่งและกินอาหารแต่ละมื้อตามปกติ
แล้วก็ถึงเวลาอาหารมื้อกลางวันอีกครั้ง เช่นเคยศิษย์นับไม่ถ้วนพุ่งออกจากที่ต่างๆด่านชายฝั่งทะเลไปยังห้องครัว
อย่างไรก็ตามในครั้งนี้การกระทำของศิษย์จากยอดเขาบุปผางามมีความผิดปกติจากเดิม?
พวกเธอไม่กระจัดกระจายตัวกันเหมือนเมื่อก่อน ครั้งนี้ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามจัดกลุ่มละสามคน ดูเหมือนมีแผนการบางอย่าง
เมื่อเหล่าศิษย์พบกัน แผนของยอดเขาบุปผางามก็เปิดเผยออกมา
ในแต่ละกลุ่มสามคน สองคนจะรับผิดชอบในการขัดขวางศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่อีกคนจะใช้โอกาสนี้เพื่อวิ่งไปยังห้องครัวเผื่อแย่งที่นั่ง
นี่คือผลลัพธ์จากการประชุมของเหล่าศิษย์จากยอดเขาบุปผางาม
ในช่วงสั้นๆ ยากที่จะแก้ช่องว่างทุกอย่างไปได้ ดังนั้นพวกเธอจึงต้องชดเชยด้วยวิธีแบบนี้
แผนคือให้หนึ่งคนมุ่งไปแย่งที่นั่งและหลังจากเสิร์ฟอาหาร ทั้งสามคนจะแบ่งกันกินอาหารด้วยกัน
แผนนี้ได้ผลดีเพราะสองคนที่กีดขวางศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ชะลอความเร็วของพวกเขาและสร้างโอกาสให้กับเพื่อนร่วมทีมได้มุ่งหน้าไปอย่างเต็มที่
แต่ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์กลับยิ้มเยาะ แผนการของยอดเขาบุปผางามยังคงไร้เดียงสาเกินไป
พวกเขาไม่ตื่นตระหนกเลย เมื่อเผชิญกับกลยุทธ์แบบนี้ของศิษย์จากยอดเขาบุปผางาม ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์หัวเราะและพูดว่า “แผนให้สองคนขัดขวางพวกเรา แล้วอีกคนไปแย่งที่นั่งเหรอ?”
“พี่ชาย พวกเราไม่มีทางเลือก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามรู้สึกเสียใจเล็กน้อยทุกอย่างเพียงเพื่อได้กินอาหารสักครั้ง
วิธีการของพวกเธอนั้นไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่นัก แต่ก็ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น!
เมื่อเห็นการตอบสนองของศิษย์จากยอดเขาบุปผางาม รอยยิ้มของศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ยิ่งสดใสขึ้น พวกเธอไม่ควรมีเหตุผลที่จะรู้สึกอาย เพราะยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ก็เคยใช้วิธีที่สกปรกกว่านี้มาแล้ว
รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงอยู่ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์พูดอย่างช้าๆ ว่า
“แผนการง่ายๆแบบนี้ น้องสาวคิดว่าไม่มีใครในยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์คิดออกเหรอ?”
“ใช่แล้ว...”
“แล้วน้องสาวรู้ไหมว่าทำไมเราถึงไม่เคยใช้แผนนี้กับพวกเธอเลย?”
“ก็...”
“ตามที่กล่าวกันว่า พระสงฆ์คนเดียวมีน้ำดื่ม แต่พระสงฆ์สามคนไม่มีน้ำดื่ม หากพี่ชายคาดไม่ผิด พวกเจ้าได้ตกลงกันไว้แล้วว่า ถ้าใครได้ที่นั่ง อาหารจะถูกแบ่งให้ทั้งสามคนใช่ไหม?”
ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามที่ถูกคาดเดาได้อย่างแม่นยำหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ส่ายหัวไปมาแสดงถึงความไร้เดียงสาของพวกเธออย่างแท้จริง
“เจ้าคิดว่ามันเป็นไปได้ไหม? อาหารที่ตัวเองได้มาแล้ว จะต้องแบ่งกับคนอื่นอีกทำไม?”
“เอ่อ...”
พอได้ยินเช่นนี้ ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามก็รู้สึกสับสนอย่างสิ้นเชิง
“ดังนั้น แผนการของพวกเจ้าที่ใช้สองคนคอยขัดขวาง ก็แค่เสียสละทำหน้าที่ให้คนอื่นได้ประโยชน์ ความโง่นี้ จะทำให้พวกเธอไม่มีวันได้กินอาหารเองในชีวิตนี้แน่นอน”
ทันใดนั้ ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามเริ่มสับสนในใจ ต่างคนก็เริ่มคิดว่าพวกเขาจะสามารถได้กินอาหารจริงๆหรือไม่ ถ้าคนที่ไปแย่งที่นั่งมาได้ ยินดีที่จะให้แบ่งอาหารให้เท่าๆกันสามคน
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามส่วนใหญ่ก็รู้สึกลังเล ดังที่ศิษย์พี่จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์คนนี้พูดไว้
แผนการที่อุตสาห์คิดไว้ตลอดช่วงเช้า กำลังถูกศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ทำลายลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ
เมื่อเห็นสีหน้าของศิษย์ส่วนใหญ่ที่เปลี่ยนไปและได้ยินคำพูดเหล่านี้ พี่สาวคนหนึ่งรู้สึกวิตกกังวล
“พวกเขากำลังพยายามทำให้เราสับสน อย่าหลงกลไปเชียว เชื่อมั่นในตัวศิษย์ร่วมนิกายของเราสิ พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะกินร่วมกันสามคนไม่มีการเปลี่ยนใจ”
นี่ต้องเป็นกลยุทธ์ในการปั่นหัวที่ง่ายสุดๆ แต่กลับใช้ได้ผล
เมื่อเผชิญหน้ากับการตะโกนของพี่สาวคนนี้ ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ยิ้มอย่างมั่นใจ
“จะเป็นการปั่นหัวหรือไม่นั้นพวกน้องสาวสามารถตัดสินใจกันเองได้ แต่ที่ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์เราทุกคนล้วนเป็นศิษย์ร่วมนิกายกัน เจ้าเคยเห็นใครที่แบ่งอาหารให้กับคนอื่นบ้างไหม?”
ใช่เลย ที่ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่มีใครแบ่งอาหาร
ถึงตอนนี้ แผนการที่พวกศิษย์จากยอดเขาบุปผางามอุตสาห์คิดไว้ได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
เมื่อความสงสัยเกิดขึ้นแล้ว ก็ไม่ง่ายที่จะคลี่คลาย
“ดังนั้นน้องสาวทุกคน ต้องคิดถึงตัวเองก่อนนะ”
เมื่อคำสุดท้ายดังขึ้น ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามมองหน้ากัน แล้วพูดพร้อมกัน
“พี่สาว ข้าคิดว่าพวกเขาอาจพูดถูก”
“อย่าโกรธกันเลยนะ”
“ข้าก็แค่ต้องการกินอาหารสักคำ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พี่สาวคนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก็โกรธมาก แผนการที่เพิ่งพูดคุยกันมาอย่างยากลำบากกลับถูกเปลี่ยนแปลงด้วยคำพูดไม่กี่คำ
“นี่คือการปั่นหัวกันพวกเจ้าทั้งหลายมันโง่จริงๆ”
“ไม่ว่าอะไร ข้าแค่อยากกินอาหาร”
“ข้าคิดว่าพี่ชายพูดถูก ต้องคิดถึงตัวเองก่อน”
พูดจบศิษย์จากยอดเขาบุปผางามก็ไม่ขัดขวางศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป แต่กลับวิ่งไปยังห้องครัวแทน
พี่สาวหัวหน้ากลุ่มคนนี้ เธอรู้สึกโกรธจัดในขณะที่ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ต่างยิ้มอย่างพอใจ
“เฮ้ เธอยังไม่รีบไปอีกหรือ? รอให้พวกนั้นสู้กันเอง แล้วเราค่อยลงมือไหม?”
“พี่ชาย พูดมาน่าสนใจข้าก็คิดแบบนั้นเลย”
“นี่เรียกว่าความคิดของคนฉลาดมักตรงกันเสมอ”
สิ่งที่ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์พูดไปนั้นแน่นอนว่าเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ศิษย์จากยอดเขาบุปผางามกลับเชื่ออย่างง่ายดาย
ตอนนี้ดีแล้ว ศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ได้ลงมือ พวกเขาก็เริ่มสู้กันเองแล้ว
รอบๆ ตัวเต็มไปด้วยศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่ไม่มีการสื่อสารใดๆ กลับไม่มีใครลงมือ ทุกคนมีความคิดแบบเดียวกันพร้อมหยุดมือลง
นี่มันเรียกว่าอะไร “รอกินนกในขณะที่นกกำลังจับหนอนกิน”
ศิษย์พี่หญิงจากยอดเขาบุปผางามเห็นภาพนี้แล้วก็วิตกกังวลอย่างมาก ว่าทำไมพวกเธอถึงเชื่อคำพูดของศัตรูเพียงไม่กี่คำกันด้วย
“น่ารังเกียจ เจ้าคนชั่วร้าย พวกเจ้าใช้คำพูดปั่นหัวระหว่างพวกเรากันเองสินะ?”
เมื่อไม่สามารถห้ามไว้ได้แล้ว พี่สาวคนนี้จึงทำได้แค่แสดงความโกรธและตะโกนด่าไปยังศิษย์จากยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์สำหรับพวกเขาแล้ว กลยุทธ์การปั่นหัวแบบนี้เพื่อให้ได้อาหารนั้นไม่สำคัญอะไร
นอกจากนี้ พวกเขาก็เชื่อมั่นแต่ตัวเองเท่านั้นด้วย