บทที่ 111 เสี่ยวไป๋ เจ้าไม่ควรทำแบบนี้!

เดิมทีนางคิดว่าคงต้องเสียเวลาพูดหว่านล้อมสักพัก แต่ใครจะคาดคิดว่าเฉินมู่จะตอบตกลงอย่างง่ายดายขนาดนี้ จนทำให้หวังเถี่ยซู่เองถึงกับไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา

"เจ้าเด็กคนนี้ตอบตกลงง่ายขนาดนี้ หรือจะมีแผนร้ายอยู่? หรือคิดจะหลอกข้า พอหลังจากนี้ก็จะเล่นแง่หรืออย่างไร?"

คิดมาถึงตรงนี้ หวังเถี่ยซู่หรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชาลงทันที "เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลของการหลอกลวงข้าจะเป็นเช่นไร?"

ต้องเตือนให้เด็กคนนี้รู้ซะหน่อยว่า ข้ากล้าตั้งเงื่อนไขเช่นนี้ ข้าไม่กลัวเขากลับคำทีหลัง

แต่เฉินมู่ยังคงไม่เปลี่ยนสีหน้า ตอบอย่างจริงจังว่า "ท่านฮูหยิน ข้าน้อยจะกล้าหลอกลวงท่านได้อย่างไร ความรักอันยิ่งใหญ่ของท่านและท่านผู้นำนับว่าเป็นความรักที่น่าประทับใจยิ่ง ไม่เพียงแต่ข้าน้อย แม้แต่ศิษย์คนอื่นๆยอดดาบศักดิ์สิทธิ์ต่างก็ต้องสนับสนุนเรื่องนี้แน่นอน"

ปล. ต้นฉบับแปลว่าภรรยาของท่านผู้นำ ผมเลยเลือกใช้คำว่า “ฮูหยิน”

"ยิ่งไปกว่านั้น ท่านฮูหยินก็กำลังจะสร้างศาสตรวุธที่ล้ำค่าให้กับยอดดาบศักดิ์สิทธิ์ ข้าน้อยจะลืมบุญคุณนี้ได้อย่างไร..."

เฉินมู่กำลังพูดน้ำไหลไฟดับไปมากมาย แต่หวังเถี่ยซู่ไม่ได้ฟังเข้าใจแม้แต่คำเดียว ในหัวเธอมีแต่คำว่า "ท่านฮูหยิน" ก้องไปมาอยู่ในหัวของเธอ

จนเมื่อเฉินมู่พูดจบ หวังเถี่ยซู่มองเขาด้วยท่าทางขวยเขิน มือทั้งสองข้างจับเปียเส้นโตของเธอด้วยความประหม่า ก่อนจะถามอย่างอ่อนโยน "เจ้า... เจ้าพูดว่าอะไรเมื่อครู่?"

"ข้าเรียกท่านว่า ท่านฮูหยิน ยังไงหล่ะขอรับ"

"จะ…เจ้านี่พูดจาเหลวไหล ข้ากับท่านพี่หงจุ้นยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย จะมาพูดส่งเดชเช่นนี้ได้อย่างไร"

"ความรักระหว่างท่านกับท่านผู้นำยังไงก็ต้องลงเอยกันแน่ ๆในสายตาข้าน้อย ท่านก็คือท่านฮูหยิน ของข้าน้อยอยู่แล้ว"

พอได้ยินคำนี้ หวังเถี่ยซู่ก็มองเฉินมู่ด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นทันที ‘นี่สิ เด็กดีที่แท้จริง!’

จากนั้นหวังเถี่ยซู่ลุกขึ้นแล้วพูดกับเฉินมู่อย่างอ่อนโยน "ตามข้ามา"

ทั้งสองเดินตามกันมาจนถึงห้องตีอาวุธที่อยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ

ห้องตีอาวุธนี้สร้างอยู่เหนือใจกลางเปลวไฟใต้ดิน เป็นห้องตีที่ดีที่สุดในหุบเขาเหล็กกล้า มีส่วนช่วยในการตีอาวุธได้มากทีเดียว

ภายในห้องมีอุณหภูมิสูงจนแม้แต่เฉินมู่ที่มีพลังปราณปกคลุมอยู่ก็ยังรู้สึกร้อนขึ้นมา

"เด็กน้อย เอาวัสดุที่เตรียมไว้ออกมาให้ข้าดูสิ"

ลองฟังดูสิ! คำเรียกเปลี่ยนไปแล้ว ก่อนหน้านี้ยังเรียกเจ้าเด็กน้อยอยู่เลย ตอนนี้กลับเรียกเด็กน้อยซะแล้ว

ความรู้สึกนี้เหมือนผู้ใหญ่เรียกลูกหลานของตนเองเลยทีเดียว

ในสายตาของหวังเถี่ยซู่ เฉินมู่ก็เหมือนลูกหลานของตนเองจริงๆ หลังจากที่เธอกับหงจุนเป็นคู่กัน เธอก็จะกลายเป็นท่านฮูหยินของเด็กๆเหล่านี้

เมื่อได้ยินคำนี้ เฉินมู่ก็รีบนำวัสดุที่ศิษย์พี่ศิษย์น้องช่วยกันรวบรวมไว้ออกมา

มีจำนวนไม่น้อยและคุณภาพก็ไม่เลวเลย ในสายตาของผู้ฝึกตนทั่วไป นี่ถือเป็นวัตถุดิบล้ำค่าทั้งนั้น แต่ในสายตาของหวังเถี่ยซู่ก็แค่ของธรรมดาเท่านั้น

"อืม… พอสำหรับสร้างอาวุธขั้นกลางได้ แต่น่าจะเป็นแค่ระดับต่ำเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นสูง"

"เอาอย่างนี้ละกัน ข้าจะเพิ่มวัตถุดิบบางอย่างให้เจ้าเอง"

หวังเถี่ยซู่หยิบวัตถุดิบล้ำค่า 3 ชิ้นออกมาจากแหวนมิติของเธอ เมื่อเห็นวัตถุดิบเหล่านี้ เฉินมู่ถึงกับตาโต

"แร่แม่เหล็ก"

"กิ่งไม้สายฟ้าเก้าชั้นฟ้า"

"ทรายทองสายหมอก"

ต้องบอกว่าวัตถุดิบ 3 ชิ้นนี้มีค่ามากกว่าวัสดุที่เฉินมู่รวบรวมมาทั้งหมดหลายเท่านัก แต่ละชิ้นถือเป็นวัตถุดิบล้ำค่าในการตีอาวุธ

"ข้ามีวัตถุดิบดี ๆ แค่นี้ ถึงจะไม่พอสำหรับสร้างศาสตราวุธขั้นปฐพี แต่ก็น่าจะพอทำให้ถึงศาสตราวุธขั้นสูงได้"

"ท่านฮูหยิน  วัตถุดิบเหล่านี้มีค่าสูงเกินไปหรือไม่?"

เฉินมู่เริ่มไม่แน่ใจแล้ว เพราะวัตถุดิบ 3 ชิ้นนี้มีค่ามากจนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจที่จะรับ

เพราะเฉินมู่ไม่มีความต้องการอะไรพิเศษเกี่ยวกับมีดเล่มนี้ ขอแค่คมพอ ดังนั้นการตีก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

พูดตรงๆก็แค่ดันระดับของอาวุธให้ถึงชั้นยอดก็พอ

ภายในเวลาเพียงห้าวัน หวังเถี่ยซู่ก็สร้างมีดเสร็จ

ในฐานะช่างตีเหล็กอันดับเก้า การสร้างศาสตราวุธขั้นสูงเมื่อมีวัสดุเพียงพอถือเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ

แถมเธอยังทำปลอกมีดหนังเสือสุดหรูมาให้เฉินมู่อีกด้วย

"มาดูสิว่าชอบไหม?"

หวังเถี่ยซู่ยิ้มแล้วส่งมีดให้ เฉินมู่รับไปอย่างดีใจ พลางพึมพำว่า "ดี! ดีมาก! มีดนี้ใช้หั่นเนื้อมังกรได้แน่"

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

"เปล่าครับ ข้าน้อยหมายถึงขอบคุณท่านฮูหยินอย่างยิ่ง"

หวังเถี่ยซู่ยิ้มหวานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พยักหน้าแล้วกล่าวว่า "เด็กดี คนในครอบครัวไม่ต้องพูดอะไรเยอะหรอก"

ตอนนี้ถึงคราวที่เฉินมู่เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ เพราะวัตถุดิบทั้งสามชิ้นนี้มีค่ามากเกินไป ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจที่จะรับไว้

แต่หวังเถี่ยซู่กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธออ่านใจของเฉินมู่ออก เธอพูดปลอบใจเขาด้วยความเมตตา

"เจ้าบอกข้าว่าท่านฮูหยิน  ข้าก็ย่อมไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง ไม่มีแม่คนไหนในโลกนี้ที่ไม่รักลูกของตนเองหรอก"

เมื่อได้ยินคำนี้ เฉินมู่ก็พยักหน้าอย่างงงงัน

"เช่นนั้น... ศิษย์ขอขอบคุณท่านฮูหยิน "

"เจ้าเป็นเด็กดีจริง ๆ"

นี่แหละ หนี้บุญคุณยิ่งใหญ่มาก เมื่อมองไปที่หวังเถี่ยซู่ที่เริ่มตีอาวุธแล้ว เฉินมู่ก็ถอนหายใจในใจ "ท่านผู้นำ ข้าว่าท่านควรจะยอมรับเถอะ อาจารย์เถี่ยซู่เป็นคนดีมาก มีเงิน และใจกว้าง"

"นอกจากจะสูงไปหน่อย แข็งแรงไปนิด กล้ามโตหน่อย ใบหน้าเหลี่ยมหน่อย เสียงก็หยาบไปนิด นอกนั้นก็ดีหมด"

หลังจากนั้นเธอก็พูดเรื่องของหงจุน เพราะตอนนี้ศิษย์แห่งยอดดาบศักดิ์สิทธิ์ต่างไปปฏิบัติภารกิจที่ด่านชายฝั่งทะเล หวังเถี่ยซู่เองก็รู้เรื่องนี้ดี

ดังนั้นเธอจึงต้องรออีกหนึ่งปีจนศิษย์เหล่านั้นกลับสำนัก

หนึ่งปีเป็นเวลาที่หวังเถี่ยซู่ไม่สนใจเลย เพราะเธอรอมาเป็นพันปีแล้ว หนึ่งปีหรือสองปีไม่สำคัญกับเธอ อาหารดีไม่ต้องรีบกิน

เมื่อพูดถึงหงจุน แววตาของหวังเถี่ยซู่เป็นประกาย เฉินมู่ทำได้เพียงปลอบตัวเองในใจ "ท่านผู้นำก็คงจะชอบท่านฮูหยินเหมือนกัน"

สุดท้ายหวังเถี่ยซู่ยังส่งเฉินมู่ไปจนถึงคอกสัตว์ที่เสี่ยวไป๋อยู่

ระหว่างทาง เฉินมู่รู้สึกว่าศิษย์คนอื่น ๆ มองเขากับหวังเถี่ยซู่ด้วยสายตาแปลก ๆ และยังได้ยินคำพูดแว่ว ๆ ที่พูดถึง "ชายบำเรอ", "เลี้ยงดู" และ "ตกต่ำ" ทำให้เขาสับสนไปหมด

แต่เพราะหวังเถี่ยซู่ยังอยู่ด้วย เฉินมู่จึงไม่ได้คิดอะไรมาก ทั้งสองเดินเข้าไปในคอกสัตว์ ขณะกำลังพูดคุยกัน ทั้งคู่ก็หยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"เด็กน้อย เดินทางกลับอย่างระมัดระวัง หากมีปัญหาให้ติดต่อข้า"

"ขอบคุณท่านฮูหยิน  ศิษย์..."

คำพูดของเฉินมู่หยุดลงกะทันหัน เมื่อทั้งสองมองไปเห็นเสี่ยวไป๋กำลังขี่อยู่บนหลังของนกกระเรียนเซียนคอดำตัวหนึ่ง ร่างกายของมันกระตุกไปมา

ส่วนนกกระเรียนเซียนคอดำนั้นก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างต่อเนื่อง

เฉินมู่มองเสี่ยวไป๋ด้วยความไม่แน่ใจ ดูเหมือนว่าท่าทางของเสี่ยวไป๋ในตอนนี้จะดูน่าสงสัยมาก อีกทั้งยังส่งเสียงแปลก ออกมาเป็นระยะ

แต่สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญก็คือ นกกระเรียนเซียนคอดำตัวนี้ หากเฉินมู่จำไม่ผิด มันคือพาหนะของหวังเถี่ยซู่ใช่ไหม?

ต่อหน้าของเจ้านายมันเอง เจ้ามาทำแบบนี้กับสัตว์อสูรของเขา เสี่ยวไป๋ นี่เจ้าไม่ทำเกินไปหน่อยหรือ?

เฉินมู่ที่ตั้งสติได้ก่อน จึงแสร้งทำเป็นโกรธและตะโกนออกไป

“เสี่ยวไป๋ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? เราจะต่อสู้ในคอกสัตว์ได้อย่างไร?”