บทที่ 107 ขอบคุณท่านราชามังกร

ภายในค่ายกลทั่วทุกแห่งในพื้นที่เต็มไปด้วยเหล่าศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ที่มีดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุด

"ยังจะบอกว่าเจ้าไม่ร้องไห้อีกเหรอ?"

เหล่าศิษย์ที่ป่วยหนักจนต้องนอนเตียง ไม่สามารถไปโรงครัวได้ ต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

พวกเขาก็เลยกระวนกระวายใจ

"พี่ชาย เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พี่บอกข้าทีเถอะ พวกพี่จะปิดบังข้า ศิษย์ร่วมสำนักจริง ๆ หรือ?"

"ไม่มีอะไรหรอก จริง ๆ นะ ก็แค่เรื่องเมนูใหม่เท่านั้น"

"เมนูใหม่? เป็นไปไม่ได้! ฝีมือทำอาหารของน้องฉางชิงยอดเยี่ยมขนาดนั้น จะทำให้ใครร้องไห้ขนาดนี้ได้ยังไง?"

"ก็เพราะอร่อยจนน้ำตาไหลน่ะสิ"

"พี่ชาย พี่คิดว่าข้าโง่มากหรือ?"

"ข้าจะเป็นบ้าแล้ว..."

อธิบายยังไงก็ฟังไม่ขึ้นเลย ขณะนั้นเอง แท่งศิลาค่ายกลก็ส่องแสงสีแดงขึ้นทันที เมื่อเหล่าศิษย์ที่ยังขยับตัวได้เห็นแสงนี้ พวกเขาก็สะดุ้งตัวขึ้นแล้วรีบวิ่งไปที่ด้านนอกค่ายกล

"มีเรื่องด่วน! ไว้คุยกันทีหลังนะ นี่คือก้างปลาที่พี่เตรียมมาให้น้อง เคี้ยวเล่นไปก่อนนะ"

เมื่อเห็นทุกคนจากไป ศิษย์ที่นอนอยู่บนเตียงต่างก็ร้อนใจยิ่งขึ้น

"เฮ้! เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

พวกเขาไม่สามารถลุกจากเตียงได้ จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอก รู้สึกเหมือนมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แต่ร่างกายอันอ่อนแอกลับทำให้พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย

นอกค่ายกลตามแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้ เหล่าศิษย์ต่างแยกย้ายทำหน้าที่ของตนเองและซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่งทัพของเผ่าอสูรน้ำจำนวนหกหมื่นตนที่เพิ่งมาถึงค่ายใกล้ชายทะเล กำลังเดินทางเข้ามา โดยมีแม่ทัพเผ่ามังกรน้ำหลายตนเป็นผู้นำแต่ละกองหมื่น

ตลอดการเดินทัพบรรยากาศเงียบสงัด หนึ่งในเผ่ามังกรน้ำก็อดแปลกใจไม่ได้และพูดขึ้นมา

"ท่านองค์ชายสามไม่ได้บอกหรือว่าการต่อสู้ยังดำเนินอยู่หรือ? ทำไมเงียบจัง?"

"มันก็แปลกอยู่นะ หรือว่าเรายึดค่ายใกล้ชายทะเลได้แล้ว?"

"ไปตรวจดู เดียวก็รู้เอง"

แม้จะรู้สึกผิดปกติ แต่พวกเขาก็ไม่เคยคิดว่ากองทัพตนจะพ่ายแพ้ จึงไม่คิดอะไรมาก

เมื่อเดินต่อไป อยู่ๆแสงจากค่ายกลและสัญลักษณ์วิญญาณก็ระเบิดขึ้นตรงหน้า ในชั่วพริบตากองทัพเผ่าอสูรน้ำมากมายถูกพัดพาไปโดยไม่ทันตั้งตัว

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ซุ่มโจมตี! ระวังตัวไว้ มีการซุ่มโจมตี!"

"เป็นพวกศิษย์ของยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์หรือ?"

พวกเขาไม่ได้ระวังตัวเลยแม้แต่น้อย ขณะที่พวกเผ่าอสูรน้ำกำลังตกใจกับสถานการณ์ กับดักยิ่งถูกกระตุ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

กับดักหลายรูปแบบใช้วิธีการหลากหลายจนทำให้เผ่าอสูรน้ำสับสนไปหมด

พวกเขาไม่ได้มาเพื่อช่วยท่านองค์ชายสามซิ่วหมินอย่างนั้นหรือ? ทำไมถึงกลายเป็นตัวเองที่ตกอยู่ในวงล้อมกับดักได้กัน?

"บ้าชะมัด! ท่านองค์ชายสามอยู่ที่ไหนกัน?"

"นี่มันค่ายกลซุ่มโจมตีของพวกศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์? พวกเขาไม่ใช่ว่ายังสู้กันอยู่อีกหรือ? เอาเวลาที่ไหนมาวางค่ายกลพวกนี้กัน?"

มันไม่เหมือนกับที่พวกเขาคิดไว้เลย

ยังไม่ทันได้เห็นหน้าศัตรูพวกเขาก็บาดเจ็บและล้มตายไปมากแล้ว อีกด้านหนึ่งบนกำแพงเมืองจ้าวเจิ้งผิงและเหล่าศิษย์อาวุโสต่างเฝ้ามองภาพเหตุการณ์นี้จากระยะไกล ทุกคนเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"ตามคาด เผ่าอสูรน้ำพวกนี้ไม่ได้ระวังตัวเลย"

"ก็แน่นอนอยู่แล้ว ศิษย์น้องหวังเย่ซุ่มวางแผนด้วยตัวเอง ย่อมไม่มีปัญหาอะไร"

"ศิษย์พี่สามกล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าแค่ใช้วิธีเล่ห์เหลี่ยมเท่านั้นเอง"

"ไม่! ไม่เลย! ศิษย์น้องหวังเย่ไม่ต้องถ่อมตัวไปเลย นี่เป็นผลงานของเจ้าเต็มๆ"

"เอาล่ะ จัดการกับวัตถุดิบก่อน แล้วค่อยว่ากันต่อ บอกทุกคนให้ทำตามแผน"

"รับทราบ"

ทัพเผ่าอสูรน้ำยังไม่ทันรับมือค่ายกลกับสัญลักษณ์ดี จู่ๆก็มีกลิ่นหอมบางๆลอยมาในอากาศ กลิ่นนี้ค่อนข้างแปลก ไม่ฉุดมากและลอยตามลมมา

"กลิ่นอะไรเนี่ย?"

"กลิ่นหอมนี้มาจากไหน?"

"แย่แล้ว มียาพิษ!"

ตอนแรกพวกเขายังไม่รู้สึกอะไร จนกระทั่งพวกเผ่าอสูรน้ำบางตนเริ่มรู้สึกว่าร่างกายเหน็บชาและอ่อนแรงอย่างรวดเร็ว

นอกจากค่ายกลกับสัญลักษณ์ที่ยังไม่เข้าใจดีแล้ว ยังมีการใช้พิษอีก

พวกเผ่าอสูรน้ำเริ่มสับสนหนักขึ้น พวกเขายังไม่ทันได้เห็นศัตรู แต่กับดักก็เล่นงานพวกเขาไปแล้วครึ่งหนึ่ง ทั้งบาดเจ็บและเหน็บชาอย่างมาก

ตอนนี้ยิ่งแย่ไปกว่านั้น เพราะฝ่ายตรงข้ามใช้วิธีการอันต่ำช้าอย่างการวางยาพิษอีก

ที่ทำให้พวกเผ่าอสูรน้ำโกรธที่สุดคือ พวกเขายังไม่เห็นหน้าศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่คนเดียว

"ออกมา! มีความกล้าใช้พิษได้ แต่ไม่มีความกล้าพอจะสู้กันซึ่งๆหน้าเหรอ?"

"ต่ำช้าจริงๆ!"

พวกเผ่าอสูรน้ำตะโกนด่าทอด้วยความโกรธ แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับ

ต่ำช้าอย่างนั้นหรือ? ใครกันที่เคยคุยเรื่องความยุติธรรมกับอาหาร? น่าหัวเราะจริง ๆ

ศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้สนใจคำด่าเหล่านั้น รอเวลาให้เหมาะสม

จนกระทั่งจ้าวเจิ้งผิงและเหล่าศิษย์อาวุโสส่งสัญญาณจากกำแพงเมือง ศิษย์ทั้งหมดจึงโผล่ออกมาจากทั้งสองด้านและเข้าจู่โจม

เวลานี้พวกเผ่าอสูรน้ำที่อ่อนแรงจากพิษผงเทียนหมาล้มลงอยู่กับที่ รวมถึงแม่ทัพเผ่ามังกรน้ำก็โดนด้วย

เมื่อเห็นศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์กรูกันออกมา พวกเผ่าอสูรน้ำก็ตกอยู่ในสภาพสิ้นหวังทันที

"พวกมนุษย์ต่ำช้าจริง ๆ!"

"มีฝีมือก็สู้กันซึ่งๆหน้า ทำไมต้องใช้กับดักกับยาพิษด้วย? มันไม่ใช่ฝีมือที่แท้จริง!"

"ท่านองค์ชายสามล่ะ? พวกเจ้าทำอะไรกับท่านแล้ว?"

พวกเผ่าอสูรน้ำรู้ว่าตนเองตกหลุมพรางขนาดนี้ คงจะไม่มีทางที่องค์ชายสามจะรอดไปได้เหมือนกัน

แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมาก เพราะศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ต่างถือดาบเข้ามาเพื่อฆ่าพวกเขาแล้ว

"ระวังให้ดี อย่าปล่อยให้ใครหนีรอดไปได้"

"ฆ่ามันเลย ฆ่าให้หมด!"

มันเป็นการสังหารฝ่ายเดียว แม้แม่ทัพเผ่ามังกรน้ำพวกนั้นที่พยายามจะลุกขึ้นสู้ก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อฆ่าไปได้สักพัก ศิษย์บางคนก็รู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

"แปลกจัง มันเกินห้าหมื่นตัวหรือเปล่า?"

"เหมือนจะใช่นะ"

หวังเย่บอกว่ามีแค่ห้าหมื่น แต่ตอนนี้จำนวนไม่ตรงตามที่บอกไว้?

ศิษย์ทั้งหลายงง งวยว่าทำไมกองทัพเผ่าอสูรน้ำถึงมามากขนาดนี้ จนกระทั่งซูเจี้ยนเดินเข้ามาและพูดอย่างหัวเสียว่า

"พวกเจ้าบ่นอะไรกัน มันมาเพิ่มขึ้นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ? พวกเผ่าอสูรน้ำมามอบวัตถุดิบให้ยังจะมาบ่นอีก?"

ใช่แล้ว! การที่พวกเผ่าอสูรน้ำมามากขึ้นถือเป็นเรื่องดี เพราะทั้งหมดนี้เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศ

ศิษย์ต่างพากันหัวเราะและพูดไปพร้อมกับฆ่าไปด้วย

"ขอขอบคุณเผ่าอสูรน้ำแห่งทะเลตะวันออก"

"ข้าบอกแล้วว่า ท่านราชามังกรก็ใจดีอยู่เหมือนกัน"

"จริง ๆ นะ คลังเสบียงนี้คงเติมเต็มได้เยอะเลย"

"สมแล้วที่เป็นหนึ่งในสี่นิกายเผ่าอสูรแห่งทวีปตะวันออก"

เมื่อพวกเผ่าอสูรน้ำได้ยินศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังทั้งฆ่าทั้งชม พวกเขาก็สับสนไปหมด

ถ้าไม่เห็นกับตาตัวเอง พวกเขาคงคิดว่านิกายเต๋าอี้กับเผ่าอสูรน้ำแห่งทะเลตะวันออกจับมือกันสร้างพันธมิตรไปแล้วแน่ ๆ

แต่ที่แท้พวกมันกลับกำลังสังหารพวกเขาอยู่ พลางกล่าวคำชื่นชมอย่างสุดซึ้ง นี่มันต้องการจะทำอะไรกันแน่?

"เฮ้! นิกายเต๋าอี้พวกศิษย์ยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ พวกเจ้าจะฆ่าก็ฆ่าไปเลย ทำไมต้องพูดดูหมิ่นเผ่าอสูรน้ำแห่งทะเลตะวันออก ดูถูกเผ่ามังกรน้ำของข้า ดูถูกราชามังกรของพวกข้าอีกด้วย?"

มังกรน้ำตัวหนึ่งที่เหน็บชายังคงตะโกนด้วยความโกรธ เสียงของมันเต็มไปด้วยความเศร้า

พวกเจ้าจะฆ่าก็ฆ่าไป ทำไมต้องพูดดูหมิ่นกันอย่างนี้ด้วย?

แต่ศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้ตอบโต้ กลับยอมรับผิดอย่างจริงใจ

"ใช่! ใช่! ข้าผิดเอง ที่เคยดูถูกท่านราชามังกรมาก่อน ตอนนี้ขอชื่นชมความยิ่งใหญ่ของท่านราชามังกร..."

"เจ้า...!" มังกรน้ำตนนั้นโกรธจนเลือดกบปาก แต่ยังไม่ทันพูดจบ ดาบเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้าทะลุหัวใจของมัน ผู้ลงมือก็คือศิษย์คนที่เพิ่งพูดขอโทษไปเมื่อครู่นั่นเอง

ปากขอโทษอย่างสุดซึ้ง แต่มือกลับเหี้ยมโหดที่สุด

อย่างไรก็ตาม พูดตามตรง ศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายชื่นชมราชามังกรจริง ๆ ลองดูเถิด ราชามังกรผู้ยิ่งใหญ่ใจกว้างขนาดนี้!

สมแล้วที่เป็นผู้นำแห่งเผ่ามังกรน้ำในทะเลตะวันออก ไม่มีอะไรต้องสงสัยเลย

สำหรับศิษย์แห่งยอดเขาดาบศักดิ์สิทธิ์แล้ว ราชามังกรช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ