ตอนที่ 4: สกิลติดตัวระดับเทพ พายุมานาและบทสวดเทพประทาน!

หลินอี่สังเกตเห็นลักษณะอย่างหนึ่งของเวทระดับสูงที่เขาได้มา

พวกมันทรงพลังมหาศาล แต่ก็ใช้พลังมานาเยอะมากเช่นกัน!

และเวลาร่ายก็นานมากด้วย

อย่างเวทระดับ 7 ลมหายใจมังกรเพลิงที่เขาเพิ่งได้รับ

----------------------

[ลมหายใจมังกรเพลิง]

[ประเภท: เปิดใช้]

[ระดับ: ระดับ 7]

[ธาตุ: ไฟ]

[การใช้: มานา 30,000 หน่วย]

[เวลาร่าย: 20 วินาที]

[คูลดาวน์: 2 ชั่วโมง]

[เอฟเฟกต์: อัญเชิญลมหายใจเพลิงอันร้อนแรงของมังกรจากฟากฟ้า เผาผลาญทุกสิ่งในระยะเป็นวงกว้าง สร้างความเสียหายไฟอย่างรุนแรง พร้อมความเสียหายแบบเผาไหม้จากเพลิงมังกรระยะยาว]

[หมายเหตุ: ทุกที่ที่ผ่าน จะกลายเป็นดินแดนไหม้เกรียม]

----------------------

เวทระดับเจ็ดนี้ใช้มานา 30,000 ต่อหนึ่งครั้ง

แถมยังต้องร่ายถึง 20 วินาที

แต่หลินอี่ตอนนี้มีมานาเพียง 100 หน่วยเท่านั้น ทำให้ไม่สามารถใช้เวทระดับสูงพวกนี้ได้เลย

ดังนั้นหลินอี่จึงเปลี่ยนความสนใจไปที่สกิลติดตัวสองสกิลของเขา

โดยเฉพาะการร่ายประหยัดพลัง!

เขาคิดว่า ถ้าอัปเกรดสกิลนี้แล้ว ผลลัพธ์จะต้องมีอะไรน่าประหลาดใจแน่นอน!

อย่างน้อยก็ต้องทำให้เขาร่ายเวทระดับสูงได้บ้าง!

หลินอี่สลับเมนูไปที่การร่ายประหยัดพลัง แล้วก็เหมือนเดิม เริ่มอัปสกิลอย่างบ้าคลั่ง!

เสียงแจ้งเตือนดังไม่หยุด

กว่า 10 นาทีผ่านไป ในที่สุดเขาก็ได้รับแจ้งเตือนครั้งสุดท้าย

--------------------------

[คุณใช้สกิลพ้อยต์ 100,000 แต้ม—“สุดยอดพลังมานา” ของคุณอัปเกรด และได้รับสกิลติดตัวใหม่: พายุมานา!]

---------------

เพียงแค่ใช้สกิลพ้อยต์หลักแสน สกิลจิ๋วๆ อย่างการร่ายประหยัดพลังก็อัปสู่ระดับ 7 ได้แล้ว

และตอนนี้มันก็มีชื่อใหม่ที่เท่กว่าเดิมหลายเท่า

------------------

[พายุมานา]

[ประเภท: ติดตัว]

[ระดับ: ระดับ 7]

[ธาตุ: ทั่วไป]

เอฟเฟกต์ 1: เวททั้งหมดของคุณ ลดการใช้มานาลง 70%

เอฟเฟกต์ 2: เพิ่มพลังมานาสูงสุดของคุณเป็น 7 เท่า และฟื้นฟูมานา 7% ทุกวินาที

เอฟเฟกต์ 3: ทุก 8 ชั่วโมง จะได้รับสิทธิ์ใช้เวทระดับ 9 หรือต่ำกว่าแบบไม่เสียมานา 1 ครั้ง (เก็บได้สูงสุด 3 ครั้ง)

[หมายเหตุ: ฉันคือพายุมานาที่กำลังใกล้เข้ามา]

------------------

หลินอี่ถึงกับสูดลมหายใจยาว

นี่มัน…สกิลติดตัวระดับเทพชัดๆ!

และยังแก้ปัญหาใหญ่ของเขาแบบตรงจุดด้วย!

เวททั้งหมดลดมานา 70%

หมายความว่า เขาใช้เวทได้ถี่ขึ้นมาก

มานาที่ต้องใช้ร่ายลมหายใจมังกรเพลิง ลดจาก 30,000 เหลือ 9,000

ถึงจะยังสูงแต่ก็ไม่ใช่ตัวเลขที่เป็นไปไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน

และที่สำคัญที่สุด เขามีโควต้าร่ายเวทระดับสูงแบบฟรีวันละ 3 ครั้ง!

ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องมานาไม่พอเวลาจะใช้ไม้ตายอีกแล้ว

สุดยอดจริงๆ!

ไม่รอช้า หลินอี่หันไปลุยสกิลติดตัวอีกอัน ร่ายเร็ว

เขาอัปสกิลแบบต่อเนื่องอีกกว่า 10 นาที จนมือเริ่มล้าเล็กน้อย

แม้การอัปสกิลแบบนี้จะมันส์ แต่ก็ต้องกดรัวๆ จนมือแทบพัง

ถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาบ่น คงอยากจะกระอักเลือดตาย!

คนทั่วไปต้องฟาร์มดันทั้งวัน เพื่อให้ได้สกิลพ้อยต์ไม่กี่สิบหรือร้อยเดียว

แล้วยังต้องคิดหนักว่าจะอัปอะไรให้คุ้มค่าที่สุด

แต่หลินอี่น่ะเหรอ เขาจะกดอัปมั่วๆ ยังไงก็ได้

ในเวลาไม่นาน เขาก็ได้สกิลระดับ 7 มาอีกหนึ่งสกิล

-----------------

[บทสวดเทพประทาน]

[ประเภท: ติดตัว]

[ระดับ: ระดับ 7]

[ธาตุ: ทั่วไป]

เอฟเฟกต์ 1: เวทระดับ 5 หรือต่ำกว่าของคุณร่ายออกทันที ส่วนเวทเหนือระดับ 5 ลดเวลาร่ายลง 70%

เอฟเฟกต์ 2: เวทของคุณจะไม่ถูกขัดจังหวะด้วยสกิลรบกวน/ปิดเสียง/ต่อต้านเวท ระดับ 7 หรือต่ำกว่า

เอฟเฟกต์ 3: ทุก 8 ชั่วโมง จะได้รับสิทธิ์ร่ายเวทระดับ 9 หรือต่ำกว่าแบบ “ร่ายทันที” 1 ครั้ง (เก็บได้สูงสุด 3 ครั้ง)

[หมายเหตุ: ทวยเทพคุ้มครอง บทสวดเทพประทาน]

----------------

มาแล้ว!

เวทร่ายทันที!

หลินอี่คาดไว้แล้วว่าสกิลติดตัวทั้งสองเมื่ออัปแล้วจะต้องมีอะไรโหดๆ

แต่ไม่คิดว่าจะโหดขนาดนี้!

และที่สำคัญ สองสกิลนี้โคตรเข้ากัน!

มานาฟรี + ร่ายทันที = คอมโบความมันที่แท้จริง!

ถ้าอยาก เขาก็สามารถร่ายลมหายใจมังกรเพลิงระดับ 7 ได้ทันที!

แม้หลินอี่ยังไม่เคยทดสอบพลังจริงของเวทระดับ 7 นี้

แต่เขารู้สึกได้ว่า ถ้าปล่อยเวทนี้ลงมาจากท้องฟ้า

บางส่วนของเมืองเจียงเฉิงอาจกลายเป็นทะเลเพลิงได้เลย

แน่นอน เขาไม่ใช่พวกโรคจิตชอบทำลายเมือง

ดังนั้นเขาไม่มีวันทำแบบนั้น

แต่ในใจนี่อยากลองจนคันไม้คันมือไปหมดแล้ว!

ในเมื่อใช้เวทระดับสูงในเมืองไม่ได้ ก็ต้องไปลองที่พื้นที่ฝึกซ้อมระดับสูงใช่ไหมล่ะ?

หลินอี่เลยเก็บของทั้งหมด ยาฟื้นเลือด ฟื้นมานา ม้วนเพิ่มประสบการณ์ และม้วนวาร์ปกลับเมือง

ใส่ลงช่องเก็บของส่วนตัว 50 ช่องที่มากับอาชีพของเขา

จากนั้นเขาก็ออกจากบ้าน แล้วตรงไปย่านผู้ปลุกพลังสายชีวิตในเมืองเจียงเฉิงเพื่อรับของกินและน้ำดื่มฟรี

เขายัดทุกอย่างจนเต็มช่องเก็บของ

รัฐบาลให้ความสำคัญกับการพัฒนาผู้ปลุกพลังมาก

ดังนั้นนักเรียนอย่างหลินอี่ที่เพิ่งปลุกอาชีพสำเร็จ จึงได้รับสวัสดิการพิเศษ

แค่บอกพ่อค้าในย่านนั้นว่า “ผมเป็นนักเรียน” แล้วยื่นบัตรนักเรียนให้ดู

ก็จะได้รับของจำเป็นพื้นฐานมาแบบฟรีๆ ทันที

เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว หลินอี่ก็ออกจากเขตในเมืองเจียงเฉิงและมุ่งหน้าไปชานเมือง

ชานเมืองทอดยาวออกไปเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ อากาศดี ลมพัดเย็นสบาย

จากตรงที่หลินอี่ยืนเขาสามารถเห็นคนอายุรุ่นราวเดียวกันกำลังเหวี่ยงอาวุธ ล่าพวกสัตว์เล็กๆ ที่ไม่ทำอันตรายต่อมนุษย์ เช่น กระต่ายหรือหนูดิน

นี่คือพื้นที่ฝึกระดับต่ำสุดของเมืองเจียงเฉิง ทุ่งหญ้าชิงเฟิง

มอนสเตอร์สเตอร์ในพื้นที่นี้มีเลเวลราว 1–4 และไม่จู่โจมมนุษย์ก่อน

พวกกระต่ายหรือหนูดิน เมื่อถูกโจมตีจะวิ่งหนีอย่างเดียว ไม่ต่อต้านเลย

มันจึงเป็นสวรรค์ของมือใหม่

เพราะแบบนี้เอง นักเรียนจำนวนมากที่เพิ่งปลุกอาชีพสำเร็จจึงมาเก็บเลเวลที่นี่กันก่อน

แต่ข้อเสียคือมอนสเตอร์มีน้อย คนมีเยอะ

เพราะพอเกิดใหม่ปุ๊บ ก็โดนรุมตีหายวับทันที

ดังนั้นคนที่มีตระกูลสนับสนุน หรือมีอาชีพที่แข็งแกร่งกว่า จึงมักเลือกลงลึกไปกว่าเพื่อสู้กับมอนสเตอร์ที่อันตรายกว่าและได้ประสบการณ์มากกว่า

หลินอี่เดินผ่านโซนฟาร์มที่คนเยอะ แล้วมุ่งหน้าลึกเข้าไปในทุ่งหญ้า

เขาเดินอยู่ครึ่งค่อนวัน

จนกระทั่งมาถึงท้ายทุ่ง เขาเห็นป่าดงดิบขนาดใหญ่ และถอนหายใจเบาๆ

นั่นคือพื้นที่ฟาร์มขั้นสูง ป่าโหยหวน

มอนสเตอร์ในป่าแห่งนี้ส่วนใหญ่เลเวล 9 ขึ้นไป กระหายเลือด ดุร้าย และยังโจมตีมนุษย์ก่อน