ตอนที่ 3: อัปสกิลอย่างบ้าคลั่ง! เวทระดับเจ็ด: ลมหายใจมังกรเพลิง!

ตึก ตึก!

ขณะที่หลินอี่คิดแบบนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลินอี่ลุกขึ้นไปเปิดประตู

ปรากฏว่าคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านคือจางซาน เขากำลังถือกล่องของหนักๆ อยู่ในมือ

พอเห็นหลินอี่เปิดประตู จางซานที่หอบหายใจ ก็เดินเข้ามาและวางของที่ถืออยู่ลงบนพื้นอย่างแรง

ตุ้บ!

“อาอี่ ฉันหาแกไม่เจอเลย โซนฟาร์มก็ไม่อยู่ ที่ดันเจี้ยนก็ไม่อยู่!”

“เกิดอะไรขึ้นกับแกเนี่ย?”

“ก็แค่ปลุกได้อาชีพธรรมดาเองไม่ใช่เหรอ?”

“ต้องซึมขนาดนั้นเลยเหรอ?”

จางซานบ่นไปเช็ดเหงื่อไป ก่อนจะเปิดกล่องแล้วหยิบของทั้งหมดออกมา

“นี่เป็นน้ำยาฟาร์มเลเวลกับยาฟื้นเลือดฟื้นมานาที่พ่อฉันซื้อไว้ให้ฉันน่ะ ยาฟื้นมานาฉันไม่ได้ใช้ เลยเอามาให้แกหมดนี่เลย”

“ส่วนยาฟื้นเลือด ฉันแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง”

“แล้วยังมีม้วนสกิลพ้อยต์อีกสามใบ มันจะให้สกิลพ้อยต์ 3 แต้ม แกอยากใช้ยังไงก็ใช้เลย!”

“อ้อ แล้วจะบอกให้รู้อย่างเป็นทางการนะ เพื่อนนายคนนี้ปลุกอาชีพระดับหายากได้นะ อัศวินแสง!”

“ไหนๆ แกก็ให้ฉันลอกการบ้าน ช่วยฉันมาสามปีแล้ว ฉันจะช่วยแกฟาร์มเองก็ได้!”

“ฉันลากมอนสเตอร์ แกยิงสกิล ไม่ต้องมีฮีลด้วย ฉันรับไหว! เราหารค่าประสบการณ์กัน แกอย่านั่งซึมอยู่บ้านแบบนี้เลย!”

หลินอี่มองของที่จางซานหอบมา พร้อมฟังคำพูดความหวังดีทั้งหมดของเขา ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

นี่แหละ…พี่น้องแท้ๆ!

ทั้งที่ครอบครัวจางซานก็ไม่ได้มีเงินทองมากมายอะไร

พ่อของเขาเป็นผู้ปลุกพลังสายต่อสู้ที่ธรรมดามากๆ คนหนึ่งด้วยซ้ำ

ไอ้ม้วนสกิลพ้อยต์สามใบนี่ หลินอี่เดาว่า อีกฝ่ายคงแบ่งครึ่งของตัวเองมาให้เขาเหมือนกัน

ใจกว้างเอาเรื่อง…

หลินอี่หยิบม้วนสกิลขึ้นมาแล้วยัดกลับไปในมือของจางซาน พร้อมพูดหยอกๆ ว่า

“ใครบอกว่า ฉันกำลังซึม?”

“ม้วนสกิลน่ะเก็บไว้เถอะ ฉันไม่ต้องใช้!”

“ฉันไม่ได้จะไม่ฟาร์ม ฉันกำลังเตรียมการใหญ่ต่างหาก!”

เขาใช้เวลา 10 นาทีอธิบายจนจางซานที่ไม่ค่อยเชื่อยอมกลับไปได้

แต่ทันทีที่ปิดประตูได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง

หลินอี่เปิดประตู และพบชายส่งของคนหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มกำลังยืนยิ้มอยู่พร้อมกล่องอีกใบ

“ที่นี่บ้านของหลินอี่ใช่ไหมครับ?”

“มีพัสดุส่งมาครับ!”

หลินอี่งงไปเล็กน้อย “ผมไม่ได้สั่งของนี่นา?”

คนส่งของตอบว่า

“ของคุณครับ ผู้ส่งชื่อเจียงหยา”

ทันทีที่ได้ยินชื่อ ภาพของเจียงหยาที่มักจะทำหน้าเย็นชาและถือดีเล็กน้อยก็ผุดขึ้นในหัวของเขา

พอเปิดกล่องออกมา สิ่งที่อยู่ข้างในคือยาเวทระดับสูง ยาฟื้นเลือดระดับสูง ยาฟื้นมานาระดับสูง

และที่ทำให้เขาตะลึงที่สุด คือมีม้วนเพิ่มค่าประสบการณ์มากกว่าสิบใบ

แต่ละใบ ราคาน่าจะหลายร้อยหยวน

สมกับเป็นคุณหนูบ้านรวยจริงๆ

หลินอี่ไม่รู้เลยว่า จริงๆ แล้วเจียงหยาลังเลเรื่องนี้มาถึงเจ็ดวันเต็ม

วันแรกที่เห็นหลินอี่เดินออกจากโรงเรียนแบบทำหน้าเศร้า เธอตั้งใจจะวิ่งตามไปคุยด้วย

แต่ความหยิ่งและภาพลักษณ์เย็นชาที่เธอรักษาไว้ตลอด ก็ทำให้เธอหยุดตัวเองไว้

สุดท้ายแม้จะมาไม่ได้ แต่เธอก็ส่งของมาแทน

หลินอี่รับของพวกนี้ไว้ด้วยความเต็มใจ

ความผูกพันตลอดสามปี ทำให้ความรู้สึกของเขากับเธอลึกซึ้งกว่าคู่แข่งธรรมดาๆ มากนัก

หลังส่งคนส่งของกลับไป เขาเปิดกล่องอีกครั้ง และพบว่าข้างใต้ยาและม้วนทั้งหลายมีเศษกระดาษแผ่นหนึ่งซ่อนอยู่

เหมือนคนเขียนจะไม่อยากให้เขาเห็นมันด้วยซ้ำ

หลินอี่หยิบมันขึ้นมา พลิกดูด้านหลัง และพบตัวหนังสือเล็กๆ เขียนไว้อย่างเรียบร้อยว่า

“อย่าเสียใจมากเกินไป ถ้าต้องการอะไร มาหาฉันได้”

เพียงหนึ่งประโยค

แต่หลินอี่นึกภาพออกเลยว่า เจียงหยาคงลบประโยคเดิมไปไม่รู้กี่รอบ กว่าจะกล้าเขียนประโยคนี้ออกมาได้

หลังจากเก็บของที่จางซานและเจียงหยาส่งมาให้เสร็จ

หลินอี่ก็เปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมา

-----------------------

[หลินอี่]

[อาชีพ: จอมเวท (การเปลี่ยนแปลงครั้งที่หนึ่ง)]

[ธาตุ: ไฟ]

[เลเวล: LV.1 (0.00%)]

[พลังชีวิต: 10/10]

[มานา: 100/100]

[พลังโจมตี: 1]

[ความว่องไว: 1]

[พลังจิต: 10]

[พละกำลัง: 1]

[ความทนทาน: 1]

[พรสวรรค์: คำอวยพรของเทพเจ้า (SSS)]

[พ้อยต์ค่าสถานะที่จัดสรรได้: 0]

[สกิลพ้อยต์ที่จัดสรรได้: 602163]

[สกิลอาชีพ: การร่ายประหยัดพลัง (ติดตัว), ร่ายเร็ว (ติดตัว), บอลไฟ (เปิดใช้)]

--------------------------

เมื่อเห็นสกิลพ้อยต์มากกว่า 600,000 แต้ม หลินอี่ถึงกับสูดลมหายใจลึก

สกิลพ้อยต์ที่สะสมมาตลอดเจ็ดวัน…มันน่ากลัวจริงๆ!

ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว!

ถึงเวลาอัปสกิล!

หลินอี่เปิดหน้าต่างสกิลบอลไฟ แล้วเริ่มอัปอย่างบ้าคลั่ง!

ติง ติง ติง ติง ติง ติง ติง ติง ติง ติง!

เสียงแจ้งเตือนอัปเกรดดังขึ้นต่อเนื่อง

ไอคอนสกิลบอลไฟก็สว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ!

เปลวไฟก็รุนแรงขึ้น พร้อมแสงทองที่พุ่งพรวดออกมา!

สดชื่น!

สุดยอดความฟิน!

ความรู้สึกของการอัปสกิลแบบพุ่งทะยาน…มันยอดเยี่ยมที่สุดในโลก!

-----------------------

[ใช้สกิลพ้อยต์ 500 แต้ม—บอลไฟอัปเกรด ได้สกิลใหม่: ระเบิดเพลิง!]

[ใช้สกิลพ้อยต์ 2,000 แต้ม—ระเบิดเพลิงอัปเกรด ได้สกิลใหม่: หอกเพลิง!]

[ใช้สกิลพ้อยต์ 5,000 แต้ม—หอกเพลิงอัปเกรด ได้สกิลใหม่: พายุเพลิง!]

[ใช้สกิลพ้อยต์ 10,000 แต้ม—พายุเพลิงอัปเกรด ได้สกิลใหม่: กงล้อแสงเพลิงพิฆาต!]

[ใช้สกิลพ้อยต์ 50,000 แต้ม—กงล้อแสงเพลิงพิฆาตอัปเกรด ได้สกิลใหม่: ปีศาจไฟหลอมเหลว!]

[ใช้สกิลพ้อยต์ 100,000 แต้ม—ปีศาจไฟหลอมเหลวโลหิตอัปเกรด ได้สกิลใหม่: ลมหายใจมังกรเพลิง!]

----------------------

10 กว่านาทีผ่านไป

ในขณะที่หลินอี่ยังคงใช้แต้มต่อเนื่องไม่หยุด

ชุดสกิลทั้งหมดบนหน้าต่างสกิลของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยสกิลใหม่หมดแล้ว

สกิลบอลไฟที่ธรรมดาสุดๆ ก่อนหน้านี้ หลังจากลงสกิลพ้อยต์ไปกว่า 1 แสนแต้ม

มันก็ได้พัฒนาจนถึงระดับ 7 แล้ว!

ทั่วทั้งห้องเริ่มร้อนขึ้น

หลินอี่รู้สึกถึงคลื่นความร้อนรุนแรงที่พุ่งเข้าปะทะทั่วร่างกาย

ราวกับว่าเขากำลังอาบอยู่ในเพลิงที่ร้อนที่สุดในโลก

ทว่ามันกลับไม่ทำร้ายเขาเลย!

ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกถึงความใกล้ชิดกับธาตุไฟในโลกนี้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เพียงแค่เขาออกคำสั่ง ธาตุไฟที่รุนแรงที่สุดเหล่านี้จะระเบิดออกมา ทำลายล้างศัตรูให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา!

หลินอี่ตรวจดูสกิลถัดไปที่จะอัปเกรด

-------------------

[ระดับ 8 – อวตารเพลิงวิญญาณ]

[ต้องการสกิลพ้อยต์: 500,000]

-------------------

หลินอี่ถึงกับพูดไม่ออก

เพราะสกิลพ้อยต์ที่ต้องใช้ในอนาคตนั้น สูงถึงขั้นเวอร์!

ไม่แปลกเลยที่เขาเคยได้ยินมาว่า

มีเพียงผู้ปลุกพลังระดับการเปลี่ยนแปลงครั้งที่ 7 หรือ 8 ขึ้นไปเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสได้ใช้เวทที่ใกล้เคียงระดับคาถาต้องห้าม

ไม่งั้นจะสะสมสกิลพ้อยต์ระดับนี้ได้อย่างไร?

และหลินอี่ เพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ กลับเดินมาถึงจุดที่เหล่ามหาจอมเวทใช้เวลาทั้งชีวิตไล่ตาม!

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปดูสกิลอีกสองสกิลของตัวเอง

[การร่ายประหยัดพลัง] และ [ร่ายเร็ว]

ทั้งสองสกิลนี้ได้มาตอนเขาปลุกสกิลพื้นฐานของจอมเวท บอลไฟ

เอฟเฟกต์ของมันก็เรียบง่ายมาก

ช่วยลดค่ามานา 10% และเวลาร่ายสกิลลง

หลินอี่เริ่มสงสัย

สกิลสองอันนี้อัปได้ไหมนะ?