บทที่ 41 ทะลวงขั้นอีกครั้ง! ขั้นกายา ระดับหก!

บทที่ 41 ทะลวงขั้นอีกครั้ง! ขั้นกายา ระดับหก!

หินปราณยังคงถูกเผาผลาญอย่างต่อเนื่อง และจำนวนที่ใช้ไปนั้น ช่างน่าสะพรึงกลัว

หนึ่งร้อยก้อน! สองร้อยก้อน! สามร้อยก้อน!

หินปราณหายวับไปราวกับสายน้ำไหล พริบตาเดียว หินปราณสี่ร้อยก้อนก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

และในวินาทีนั้นเอง กลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งก็ระเบิดออกมาจากทั่วร่างของฉินเฉิน

“ขั้นกายา ระดับหก!” ภายในห้อง ฉินเฉินลืมตาขึ้น แววตาฉายแววตื่นเต้นยินดี หินปราณห้าร้อยห้าสิบก้อน เหลืออยู่เพียงหนึ่งร้อยห้าสิบก้อนเท่านั้น อัตราการบริโภคช่างน่าตกใจ

ปัง! ฉินเฉินซัดหมัดใส่ศิลาวัดพลัง

หนึ่งหมื่นจิน!

มองดูตัวเลขบนศิลา ฉินเฉินตกตะลึง หนึ่งหมื่นจิน หมายความว่าอะไร? ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายา ระดับเจ็ดทั่วไป มีพลังแค่เก้าพันหกร้อยจินเท่านั้น แต่ตอนนี้ พลังของฉินเฉิน เหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกายา ระดับเจ็ดไปแล้ว! น่ากลัวเกินไปแล้ว!

และยังมีชีพจรเทพอีก พลังงานส่วนใหญ่จากหินปราณสี่ร้อยก้อน ถูกเปลี่ยนเป็นพลังเทพ ทำให้คราวนี้ ชีพจรเทพถูกกระตุ้นตื่นขึ้นมาถึงสิบเส้น! นั่นหมายความว่า พลังการต่อสู้ของฉินเฉิน จะไม่ได้เพิ่มขึ้นแค่หกเท่า แต่เป็น... สิบสองเท่า! แข็งแกร่งจนน่าขนลุก

...

สามวันต่อมา

หอคัมภีร์ยุทธ์, ห้องน้ำชา

“การฝึกฝนในช่วงไม่กี่วันนี้ เป็นอย่างไรบ้าง?” อิ๋งชิงจิบชาพลางเอ่ยถาม

“ข้าฝึกพลังจิตออกมาได้แค่ยี่สิบสายเองขอรับ” ฉินเฉินตอบด้วยสีหน้าละอายใจ

“แค่กๆ!” ได้ยินคำตอบของฉินเฉิน อิ๋งชิงถึงกับชะงัก ก่อนจะไอโขลกๆ จนน้ำชาพุ่งออกมาจากปาก

“ผู้อาวุโสชิง ข้ารู้ว่าความเร็วอาจจะช้าไปหน่อย แต่ข้าพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ ขอรับ” ฉินเฉินนึกว่าอิ๋งชิงตำหนิที่เขาฝึกได้น้อย จึงเกาหัวแก้ตัว

“เจ้าบอกว่าเวลาไม่กี่วันนี้ เจ้าฝึกพลังจิตออกมาได้ตั้งยี่สิบสายเชียวรึ?” อิ๋งชิงทำหน้าช็อกสุดขีด

ฉินเฉินพยักหน้าเขินๆ

“ลองปล่อยออกมาให้ข้าดูหน่อยซิ” อิ๋งชิงรีบสั่ง

ฉินเฉินไม่รอช้า กระตุ้นพลังจิตทีละสายให้ออกมา ครบยี่สิบสายพอดิบพอดี ไม่ขาดไม่เกิน

เห็นภาพตรงหน้า อิ๋งชิงแทบกระอักเลือด ต้องรู้ก่อนว่า สมัยก่อน กว่าเขาจะควบแน่นพลังจิตได้ยี่สิบสาย เขาต้องใช้เวลาถึงสองเดือนกว่า! เห็นหน้าตาไม่พอใจของฉินเฉินแล้ว อิ๋งชิงอยากจะกระโดดถีบสักที ขนาดนี้ยังไม่พอใจอีก จะให้คนอื่นเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

“เจ้ารู้ไหมว่าต้องทำยังไงถึงจะเป็นผู้ใช้พลังจิตได้?” อิ๋งชิงถาม

ฉินเฉินส่ายหน้า

“ถ้าอยากเป็นผู้ใช้พลังจิต เจ้าต้องสร้าง ทะเลจิต ขึ้นในห้วงสมอง!” อิ๋งชิงอธิบาย

“ทะเลจิต?” ฉินเฉินเพิ่งเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก จึงสงสัย

“ทะเลจิต ก็เหมือนกับเมล็ดพันธุ์แห่งปราณที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับรวมปราณสร้างขึ้นในตันเถียนนั่นแหละ” “ต้องมีเมล็ดพันธุ์แห่งปราณ ถึงจะสร้างพลังปราณได้ ก็เหมือนกับต้องมีทะเลจิต ถึงจะสร้างพลังจิตได้” “พลังจิตยี่สิบสายของเจ้าในตอนนี้ แม้จะมีอยู่จริง แต่อ่อนแอเกินไป ไม่สามารถใช้โจมตีได้” อิ๋งชิงกล่าว

“อ๋อ เข้าใจแล้วขอรับ” ฉินเฉินถึงบางอ้อ ก่อนหน้านี้ ตอนที่อิ๋งชิงใช้พลังจิตกดดันเขา เขาแทบหายใจไม่ออก แต่พอกลับมามองพลังจิตของตัวเอง มันช่างอ่อนด้อยไร้พลังโจมตีสิ้นดี ที่แท้ก็เพราะยังไม่มีทะเลจิตนี่เอง

“แล้วจะสร้างทะเลจิตได้ยังไงหรือขอรับ?” ฉินเฉินรีบถาม

“ง่ายมาก แค่รวบรวมพลังจิตทั้งหมดที่เจ้าสร้างขึ้น ให้มารวมกันที่จุดเดียวในสมอง นานวันเข้า ทะเลจิตก็จะถือกำเนิดขึ้นเอง” อิ๋งชิงตอบ

ฉินเฉินพยักหน้า เขาเริ่มรวบรวมพลังจิตทั้งยี่สิบสาย ให้ไหลมารวมกันในสมอง ไม่นาน ฉินเฉินก็เห็นหยดน้ำเล็กจิ๋วปรากฏขึ้นในห้วงสมอง เขารู้สึกอัศจรรย์ใจมาก

เห็นฉินเฉินเริ่มลองผสานพลังจิตทันที อิ๋งชิงก็ขมวดคิ้ว “การผสานพลังจิตไม่ใช่เรื่องง่ายนะ เจ้า...”

เพล้ง! อิ๋งชิงยังพูดไม่ทันจบ แก้วน้ำบนโต๊ะข้างๆ ก็แตกกระจาย

“แรงมาก!” ฉินเฉินตาเป็นประกาย ที่แท้ต้องเอาพลังจิตมารวมกันนี่เอง

อิ๋งชิงเห็นเหตุการณ์ถึงกับมุมปากกระตุก เมื่อกี้เพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าไม่ง่าย สรุปฉินเฉินทำสำเร็จในพริบตาเดียว นี่มันตบหน้ากันชัดๆ! สมัยก่อน กว่าเขาจะผสานพลังจิตจนกลายเป็นหยดน้ำจิตได้ ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ! หน้าของอิ๋งชิงแดงก่ำราวกับตับหมู

“จริงสิ ผู้อาวุโสชิง เมื่อกี้ท่านว่าอะไรนะขอรับ?” ฉินเฉินหันมาถาม

“อ้อ เปล่า ไม่มีอะไร” อิ๋งชิงส่ายหน้า จะให้ตอบว่าไงล่ะ? บอกว่าตัวเองใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่าจะทำได้? ขายขี้หน้าตายเลย!

ฉินเฉินทำหน้างง “แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่าเป็นทะเลจิตหรือขอรับ?” ฉินเฉินถามต่อ เขามองดูหยดน้ำจิ๋วในสมอง อย่างมากก็เรียกได้แค่หยดน้ำจิต ยังห่างไกลคำว่าทะเลจิตลิบลับ

“มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล จึงเรียกว่าทะเล เมื่อพลังจิตรวมกันจนเป็นมหาสมุทร นั่นแหละคือทะเลจิต!” อิ๋งชิงยิ้มกล่าว

รวมกันจนเป็นมหาสมุทร? ฉินเฉินตกใจ มองดูหยดน้ำจิ๋วของตัวเอง หนทางยังอีกยาวไกลนัก

“แล้วตอนนั้น ท่านใช้เวลานานเท่าไหร่กว่าจะสร้างทะเลจิตได้หรือขอรับ?” ฉินเฉินถามด้วยความอยากรู้

“ประมาณเดือนหนึ่งมั้ง” อิ๋งชิงหลบสายตา ตอบเสียงเรียบ

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด ท่านต้องเป็นอัจฉริยะด้านพลังจิตแน่ๆ เลยใช่ไหมขอรับ?” ฉินเฉินกล่าวอย่างชื่นชม อย่างน้อยเขาก็รู้สึกว่า การสร้างทะเลจิตได้ภายในหนึ่งเดือน เป็นเรื่องที่ยากมาก

อิ๋งชิงมุมปากกระตุกยิกๆ ความจริงแล้ว กว่าเขาจะเปลี่ยนหยดน้ำจิตให้กลายเป็นทะเลจิตได้ ต้องใช้เวลาถึงสามเดือน ถ้านับตั้งแต่เริ่มฝึกพลังจิต จนถึงขั้นสร้างทะเลจิตได้ เบ็ดเสร็จแล้วเขาใช้เวลาเกือบครึ่งปี ส่วนสาเหตุที่ต้องโกหกว่าหนึ่งเดือน... ก็เพราะเขาเจ็บใจน่ะสิ! ตอนนั้นกว่าเขาจะผสานพลังจิตเป็นหยดน้ำได้ ก็ปาเข้าไปสามเดือนกว่าแล้ว! แต่ฉินเฉินใช้เวลาเท่าไหร่? แค่สามวัน! อิ๋งชิงอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ในฐานะผู้ใช้พลังจิตที่มีชื่อเสียง ขืนเรื่องนี้รู้ถึงหูคนอื่น ชื่อเสียงป่นปี้หมดแน่

“ใช่แล้ว พรสวรรค์ด้านพลังจิตของข้าถือว่าพอตัว” อิ๋งชิงกระแอมแก้เก้อ “การฝึกพลังจิต ที่ยากที่สุดคือการสร้างพลังจิตสายแรก และการผสานพลังจิตให้เป็นหยดน้ำ” “ขอแค่สร้างหยดน้ำจิตได้แล้ว การสร้างทะเลจิตก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้วล่ะ” อิ๋งชิงรีบเปลี่ยนเรื่อง

“การสร้างพลังจิตกับการผสานพลังจิตยากหรือขอรับ? ข้าว่ามันก็ง่ายอยู่นะ” ฉินเฉินทำหน้าสงสัย เขาใช้เวลาแค่คืนเดียวสร้างพลังจิต และใช้เวลาแค่พริบตาเดียวผสานพลังจิต ดูไม่เห็นจะยากตรงไหน

“พรวด!” อิ๋งชิงได้ยินถึงกับพ่นน้ำชาพรวด เขาอยากจะตะโกนด่ากราด ง่ายกะผีน่ะสิ! คิดว่าทุกคนจะเหมือนเจ้าหรือไง? ข้าใช้เวลาตั้งสามเดือน ล้มเหลวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งกว่าจะทำสำเร็จ! เจ้ายังมีหน้ามาบอกว่าง่ายอีกเรอะ?

(จบบท)