บทที่ 8 - ฮีโร่จำเป็นและทฤษฎีสะพานแขวน

บทที่ 8 - ฮีโร่จำเป็นและทฤษฎีสะพานแขวน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

รถบรรทุกคันนั้นพุ่งมาด้วยความเร็วสูง มันข้ามเลนไปชนรถเก๋งคันเล็กกระเด็นไปก่อน จากนั้นก็เสียหลักไถลเข้าหาคนเดินเท้าข้างทาง

ไป๋ล่างระเบิดลมหายใจคำรามก้อง กระทืบเท้าลงพื้นเต็มแรง รีดเร้นวิชาตัวเบา "เหาะเหนือยอดหญ้า" ออกมาจนถึงขีดสุด ร่างของเขาพุ่งวาบผ่านลานจอดรถหน้าเซเว่นฯ ไปอย่างรวดเร็วปานวิหคเหินลม ปลายเท้าแตะพื้นเพียงแผ่วเบา ก่อนจะพุ่งเข้าไปคว้าตัวเด็กสาวมัธยมปลายสามคนที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง รวบตัวพวกเธอแล้วพุ่งทะลุประตูรั้วบ้านหลังหนึ่งเข้าไป

นั่นเป็นบ้านเดี่ยวสไตล์ญี่ปุ่นทั่วไป ประตูรั้วถูกกระแทกจนพังยับเยิน... การช่วยคนต้องช่วยให้รอดปลอดภัย ไป๋ล่างจึงพลิกตัวกลางอากาศ ใช้แผ่นหลังของตัวเองกระแทกประตูให้เปิดออกเพื่อปกป้องเด็กสาวทั้งสามไว้ในอ้อมแขน

เสียงล้อรถบดถนนดังสนั่นหวั่นไหว "เอี๊ยดดด!" รถบรรทุกมรณะพุ่งเฉียดพวกเขาไปนิดเดียว ก่อนจะกวาดกำแพงบ้านหลังนั้นจนพังครืนเป็นหน้ากลอง แล้วสงบนิ่งลงในที่สุด

สภาพหน้ารถยับเยินยู่ยี่ คนขับหัวร้างข้างแตกเลือดอาบหน้า นั่งนิ่งสนิทอยู่ในห้องโดยสาร แต่ยังมีเสียงครางลอดออกมาแผ่วเบา

ไป๋ล่างที่กลิ้งโคโล่ไปกับสามสาวรีบลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้าไปที่ส่วนหัวรถที่พังยับ เขาเหยียบกระจกมองข้างปีนขึ้นไปชะโงกดูข้างใน

"ต้องรีบเอาคนออกมา ขืนปล่อยไว้อาจจะโดนซากรถบีบอัดจนตายได้" เขาคิดในใจ

โดยพื้นฐานแล้วไป๋ล่างจัดว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง การกระโดดเข้าไปช่วยคนเมื่อครู่เขาแทบไม่ได้ใช้สมองคิดด้วยซ้ำ ร่างกายมันขยับไปเองตามสัญชาตญาณ และตอนนี้เมื่อเห็นสภาพคนขับ ต่อให้อยากจะลากคอมาตบสักฉาดโทษฐานขับรถห่วยแตก แต่ก็ต้องช่วยชีวิตไว้ก่อน

ไป๋ล่างใช้สองมือยันโครงเหล็กหน้ารถที่บิดเบี้ยว สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วคำรามลั่น "ฮึบ!"

ด้วยพละกำลังเหนือมนุษย์ โครงเหล็กหน้ารถที่ยุบตัวลงไปส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ชวนเสียวฟัน ก่อนจะถูกง้างออกอย่างดิบเถื่อนด้วยมือเปล่า ราวกับใช้เครื่องตัดถ่าง ไฮดรอลิกงัดซากรถก็ไม่ปาน

จากนั้นไป๋ล่างก็ลากตัวคนขับที่เลือดโชกออกมา คลำดูตามตัวคร่าวๆ ไม่พบกระดูกหัก แต่เครื่องในจะช้ำแค่ไหนอันนี้บอกไม่ได้ เขาวางคนเจ็บลงนอนราบกับพื้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะแอบเตะสั่งสอนสักทีดีไหม แต่ตอนที่ลากออกมาไม่ได้กลิ่นเหล้า เป็นไปได้ว่ารถอาจจะเบรกแตกหรือเครื่องยนต์ขัดข้อง เลยรอดตัวไป

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของสามสาวมัธยมและไทยมุงรอบข้าง ทั้งลูกค้าและพนักงานเซเว่นฯ ต่างพากันปรบมือเกรียวกราว สามสาวที่เพิ่งหายช็อกรีบวิ่งเข้ามาโค้งคำนับขอบคุณเขาปลกๆ จนหัวแทบติดพื้น แต่เนื่องจากกำแพงภาษา ไป๋ล่างทำได้แค่โบกมือหยอยๆ... ก็ใครใช้ให้เขาลืมแม้กระทั่งคำว่า "ไม่เป็นไร" ในภาษาอังกฤษไปแล้วล่ะ

ตำรวจและรถพยาบาลมาถึงไวมาก คนญี่ปุ่นก็ไม่ได้เย็นชาไปเสียหมด อย่างน้อยตอนตำรวจสอบปากคำ พยานในเหตุการณ์ก็พร้อมใจกันเป็นพยานให้ กล้องวงจรปิดหน้าร้านสะดวกซื้อก็น่าจะจับภาพบางส่วนไว้ได้

หัวหน้าไกด์ทัวร์เดินเข้ามาหาเขา สีหน้าดูไม่ค่อยแน่ใจว่าจะชมหรือจะบ่นดี

"ทำได้ดีมากพ่อหนุ่ม แต่ถ้าคราวหน้าเกิดนายเป็นอะไรขึ้นมา ฉันงานเข้าแน่ๆ"

ก็จริงของเขา แต่ไป๋ล่างไม่มีอารมณ์จะมาเสวนากับตาแก่นี่ ตอนนี้เขากำลังทบทวนการเคลื่อนไหวของตัวเองเมื่อครู่ "นี่ก็นับเป็นการฝึกยุทธ์อย่างหนึ่ง ถ้าเปลี่ยนจากรถบรรทุกเป็นยอดฝีมือที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วและแรงระดับนี้ การตอบสนองของข้าเมื่อกี้ถือว่าทันท่วงทีไหมนะ?"

พอลองย้อนคิดดู การตอบสนองของเขาก็ไม่มีอะไรผิดพลาด วิชาตัวเบาเหาะเหนือยอดหญ้าทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ... แต่เดี๋ยวนะ ไป๋ล่างเหลือบไปมองกล้องวงจรปิดหน้าร้าน "ถ้าไอ้กล้องนั่นถ่ายตอนข้าใช้วิชาตัวเบาไว้ได้ทั้งหมดจะทำไงหว่า?"

ดูจากมุมกล้องแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะถ่ายติด ยกเว้นตอนที่เขากระทืบเท้าส่งตัวจังหวะแรก

คิดไปคิดมาก็จนปัญญา จะให้ไปลบไฟล์กล้องวงจรปิดเรอะ? ไป๋ล่างไม่มีสกิลแฮกเกอร์ขนาดนั้น แถมเขาคิดว่าแค่ช่วยคนคงไม่เป็นไรมั้ง ถึงความลับเรื่องวรยุทธ์จะแตกก็คงไม่มีใครมาทำอะไร... แต่ก็นะ ฝีมือระดับเขาตอนนี้คงกันกระสุนไม่ได้ ถึงจะเร็วพอที่คนทั่วไปเล็งไม่ทัน แต่ถ้าโดนสาดกระสุนใส่ก็คงพรุน เนื้อหนังมังสาของเขายังไม่ได้ฝึกจนหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า

"เสียดายที่ไม่รู้ว่าต้องฝึกถึงขั้นไหนถึงจะกันกระสุนได้ จะให้ไปลองยืนให้เขายิงก็ใช่เรื่อง" ไป๋ล่างคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย

ตำรวจเดินเข้ามาทำความเคารพและขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตเด็กสาวและคนขับรถไว้ เพราะถ้ามีคนตายงานคงยุ่งน่าดู ส่วนเรื่องกล้องวงจรปิดคงต้องเอาไปตรวจสอบที่โรงพัก ไป๋ล่างกับสามสาวแค่ให้ปากคำสั้นๆ ในที่เกิดเหตุ เพราะดูรูปการณ์แล้วอุบัติเหตุนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขาเลย

หลังจากไป๋ล่างให้เลขพาสปอร์ตไว้เป็นหลักฐาน กลายเป็นว่าแม่สาวมัธยมสามคนนั้นพยายามจะขอช่องทางติดต่อเขาให้ได้... อนิจจา ไป๋ล่างมีแค่เบอร์มือถือจีน ส่วนแอปยอดฮิตของสาวไทยสาวจีนอย่าง WeChat หรือ QQ แม่สาวญี่ปุ่นพวกนี้ดันไม่มี พวกเธอใช้ LINE กัน ซึ่งมือถือของไป๋ล่างโหลดไม่ได้เพราะใช้เน็ตโรมมิ่งแบบจำกัด

สุดท้ายเลยต้องจบที่การแลก "อีเมล" ไป๋ล่างต้องขุดความทรงจำอยู่นานกว่าจะนึกอีเมลตัวเองออก ข้ามมิติไปตั้งสามปีใครมันจะไปจำได้ โชคดีที่เมมไว้ในเครื่อง ส่วนการสนทนาก็พึ่งพาแอปแปลภาษาล้วนๆ หัวหน้าทัวร์ทำท่าจะเข้ามาช่วยแปล แต่พอดูสถานการณ์ "สามรุมหนึ่ง" แล้วก็ล่าถอยไปอย่างรู้ขาน

"สาวน้อยกำลังรุกจีบหนุ่ม ข้าไม่เข้าไปเป็นก้างขวางคอดีกว่า"

สถานการณ์ที่เพิ่งรอดตายมาหมาดๆ ดูจะกระตุ้นฮอร์โมนเพศหญิงได้ดีเหลือเชื่อ ทฤษฎี "ปรากฏการณ์สะพานแขวน" นี่มันวิทยาศาสตร์จริงๆ... แต่ไป๋ล่าง (ผู้ซื่อบื้อ) กลับไม่ได้คิดลึกขนาดนั้น เขาคิดแค่ว่าพวกเธอคงซาบซึ้งใจที่เขาช่วยชีวิต อีกอย่างเขาก็เขินที่จะรับคำขอบคุณ เพราะถูกสอนมาว่าการช่วยคนเป็นสิ่งที่พึงกระทำ ไม่หวังผลตอบแทน

"อีกอย่าง บุญคุณช่วยชีวิตจะให้ตอบแทนยังไง? มากไปก็ลำบากใจ น้อยไปก็น่าเกลียด งั้นสวมบทพระเอกผู้เสียสละไปเลยละกัน บอกไปว่าวันหน้าถ้าเจอคนเดือดร้อน ก็ขอให้พวกเธอช่วยคนอื่นต่อไปก็พอ"

แต่สาวเจ้ากลับไม่ยอมจบง่ายๆ เอาแต่วอแวถามเรื่องท่าทางตอนที่เขาพุ่งเข้ามาช่วย ว่าใช่ "กังฟูจีน" หรือเปล่า นิยายกำลังภายในของจีนก็เป็นที่รู้จักในญี่ปุ่นพอสมควร การที่คนคนหนึ่งจะพุ่งข้ามระยะทางขนาดนั้นได้ในไม่กี่วินาที คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ก็คือ "วรยุทธ์" การวิ่งธรรมดาไม่มีทางทำได้แน่

ถูกสายตาชื่นชมระยิบระยับสามคู่จ้องมองแบบนี้ ไป๋ล่างเองก็เริ่มตัวลอย ปกติฝึกวิชาอยู่แต่ในบ่อน ไม่เคยมีสาวๆ มาห้อมล้อมกรี๊ดกร๊าดแบบนี้มาก่อน แต่เขาก็ยังวางมาดนิ่ง ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ได้แต่เออออห่อหมกไปตามเรื่อง

ในที่สุดสามสาวก็ยอมกลับไป... หลังจากที่ไป๋ล่างปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมให้พวกเธอตามไปคุยต่อที่ห้องพัก (จะไม่ให้ปฏิเสธได้ไง ทัวร์นี้เขานอนห้องคู่ มีเพื่อนร่วมทัวร์นอนอยู่ด้วยอีกคนนะโว้ย!)

ไป๋ล่างกลับเข้าโรงแรมท่ามกลางวงล้อมของลูกทัวร์คนอื่นๆ คำถามของคนพวกนี้ตอบง่ายกว่าเยอะ

"พ่อหนุ่ม เป็นมวยจีนใช่ไหม? เมื่อกี้คือวิชาตัวเบาใช่ปะ? ชัวร์ป้าบเลย!"

[จบแล้ว]