บทที่ 21 - ปาร์ตี้สุดห่วย

โนอาห์เดินกลับเข้าเรียน ดูเหมือนว่าจะหลบเลี่ยงพวกอันธพาลได้แล้ว

แม้ปัญหาของอะดามันไทน์จะถูกจัดการไปอย่างราบรื่น แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าต้องระวังตัว

ครูพูดถึงเรื่องที่ห้ามเข้าดันเจี้ยนตอนกลางคืน เพราะมอนสเตอร์มักจะเพิ่มจำนวนในช่วงนั้น

แม้แต่ดันเจี้ยนระดับ F ที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์อ่อนแอ ก็ยังถือว่าอันตรายสำหรับนักเรียนไร้ประสบการณ์ และการรักษาความปลอดภัยรอบๆ รอยแยกดันเจี้ยนก็เข้มงวดขึ้น

โนอาห์กัดฟันกรอด ดูเหมือนเขาคงเข้าไปที่นั่นไม่ได้ง่ายๆ เหมือนสองวันที่ผ่านมา

ที่แย่กว่านั้นคือ จะมีฮันเตอร์ระดับ E คอยตรวจตราพื้นที่ด้วย

แม้นักเรียนจะเข้าล่าตอนกลางวันได้ แต่ปกติก็ไม่แนะนำให้ทำถ้าครูไม่ได้มอบหมายงานหรือให้ทดสอบ

อย่างไรก็ตาม นี่คือโรงเรียนทหารที่ฝึกฝนเยาวชนไร้ประสบการณ์ให้เป็นฮันเตอร์ หน้าที่หลักของพวกเขาคือการฆ่ามอนสเตอร์อยู่แล้ว

ดังนั้นวันนี้จึงมีการทดสอบย่อย

"เปิดเรียนมาได้ประมาณสองเดือนแล้ว และครูคิดว่าถึงเวลาทดสอบสักที แน่นอน ไม่ใช่ข้อเขียน เพราะเราสอบแบบนั้นมาเยอะแล้ว ผู้อำนวยการอนุญาตให้ครูพานักเรียนห้องนี้ไปสำรวจดันเจี้ยนระดับ F ถึง E 'ป่าหมอกพิษ'" ครูประกาศ ดวงตานักเรียนหลายคนเป็นประกาย ในที่สุดพวกเขาก็ได้โอกาสเข้าดันเจี้ยนเพื่อทดสอบ แทนที่จะสอบข้อเขียนน่าเบื่อบนกระดาษ!

"อะแฮ่ม ครูดีใจที่ทุกคนตื่นเต้น แต่ทุกคนต้องคำนึงถึงอันตรายของดันเจี้ยนด้วย จะฉายเดี่ยวไม่ได้เด็ดขาด แม้ครูจะค่อนข้างมั่นใจว่าพวกเธอจะปราบมอนสเตอร์ระดับ F หรือ E ได้โดยไม่มีปัญหามากนัก แต่จะดีกว่าถ้าจับกลุ่มกันปาร์ตี้ละไม่เกินห้าคน" ครูพูดจบ นักเรียนก็รีบลุกจากที่นั่ง วิ่งไปหาเพื่อนเพื่อตั้งปาร์ตี้

แน่นอน ไม่มีใครต้องการโนอาห์ 'คนไร้ค่า' หรือ 'หมูตอน' ไอริส พวกเขาจึงถูกทิ้ง ยังมีพวกนอกคอกคนอื่นๆ นักเรียนอ่อนแอที่หาปาร์ตี้ไม่ได้หรือถูกคนอื่นดูถูก

โนอาห์ยิ้ม ดูเหมือนแผนการของเขาจะสัมฤทธิ์ผลเร็วกว่าที่คาดไว้

อาร์เธอร์ถูกทิ้งไว้กับสาวใช้ ซึ่งนับว่าเป็นนักเรียนคนหนึ่งด้วย

ยังมีเด็กผู้ชายอีกคน ผมสั้นสีน้ำตาล มีแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ตาซ้าย โนอาห์รู้จักเขาบ้าง เขาได้ฉายาว่า 'จอนตาเดียว'

คล้ายกับไอริส จอนมีความสามารถที่ไม่เหมาะกับการต่อสู้เท่ากับนักเรียนคนอื่น ซึ่งช่วยเพิ่มการมองเห็นผ่านตาข้างเดียวที่เขามองเห็น

ค่าสถานะของเขาเฉลี่ยอยู่ที่ 3-5 แม้จะแข็งแกร่งกว่าไอริสตอนแรกนิดหน่อย แต่ก็เทียบไม่ได้กับนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดที่มีค่าเฉลี่ย 50-70

แม้อาร์เธอร์จะไม่ได้ถูกดูถูกเรื่องค่าสถานะหรือความสามารถที่ค่อนข้างดี แต่เขาพิการและดูไร้ประโยชน์ จึงไม่มีใครสนใจ

ไอริสแอบมองโนอาห์อย่างเขินอาย แล้วเริ่มเดินมาที่โต๊ะเขา...

โนอาห์ถอนหายใจ

เขาสั่งห้ามเธอเข้ามาใกล้ในห้องเรียนอย่างเด็ดขาด แต่เธอก็ยังเดินมาหาเขาอย่างน่ารักพร้อมรอยยิ้มตื่นเต้น

"นะ-โนอาห์ มา... ตั้งปาร์ตี้กันเถอะ!" เธอพูด

นักเรียนหลายคนสังเกตเห็น 'หมูตอน' ไอริสมาชวน 'คนไร้ค่า' โนอาห์ตั้งปาร์ตี้ ก็ระเบิดหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆ! เหมาะกันดีนี่ ยัยหมูกับไอ้ขยะตั้งปาร์ตี้กัน!"

"โธ่เอ๊ย ดูหน้ายัยนั่นสิ ดีใจซะเหลือเกินที่รู้ว่ามีคนไร้ค่าเหมือนตัวเอง!"

"ให้ตายสิ พวกไร้ค่าพวกนั้นน่าจะรวมหัวกันไปตายซะให้หมด จะได้ช่วยพวกเราประหยัดเวลา บอกตรงๆ" เฟอร์นันด์ ไฟร์แบรนด์ หัวหน้ากลุ่มที่รังแกโนอาห์กล่าว

"ยัยนั่นจะไปทำอะไรในดันเจี้ยน? ฟังเสียงมอนสเตอร์เหรอ? ฆ่ามันยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!"

"ใครๆ ก็สัมผัสได้ว่ามอนสเตอร์กำลังมา หูเล็กๆ ของยัยนั่นไร้ประโยชน์สิ้นดี"

"แล้วไอ้โนอาห์นั่น มันไม่มีความสามารถด้วยซ้ำ! มันมีระบบหรือเปล่าเหอะ?"

"อาจารย์ครับ จับพวกมันมัดรวมกันเป็นปาร์ตี้เลยครับ เอาจอนกับอาร์เธอร์เข้าไปด้วย จะได้ไร้ประโยชน์แบบเต็มประสิทธิภาพ!" เฟอร์นันด์หัวเราะ ลิ่วล้อพยักหน้าเห็นด้วย

ครูดูเหมือนจะถอนหายใจ แม้จะอยากตำหนินักเรียนพวกนี้ แต่เฟอร์นันด์เป็นน้องชายของฮันเตอร์ระดับ S เขาเลยไม่อยากมีเรื่องด้วยง่ายๆ

"อะแฮ่ม ทุกคนช่วยให้เกียรติกันหน่อย คนที่ยังไม่ปลุกความสามารถอย่างโนอาห์ วันหนึ่งอาจจะทำได้ก็ได้..." ครูปราม

ไอริสจ้องเขม็งไปที่นักเรียนที่กำลังหัวเราะเยาะ จู่ๆ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายด้วยความกระหายเลือด แผ่ออร่าสีแดงออกมาสองสามวินาที!

ไม่รู้ทำไม นักเรียนหลายคนที่ไม่แข็งแกร่งพอกลับสังเกตเห็น และตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ!

"นะ-นั่นมัน...?"

"เมื่อกี้ไอริส...?"

"ไม่... ตาฝาดไปเองมั้ง..."

"ช-ใช่ ยัยหมูนั่นไม่มีทางแผ่รังสีแบบนั้นได้หรอก"

แต่ไอริสก็ถูกมือของโนอาห์แตะที่มือเธอหยุดไว้

"ใจเย็น" เขาพูด

"อ๊ะ... ข-ขอโทษค่ะ..." ไอริสพึมพำ

"เอาเถอะ ช่วยไม่ได้ งั้นมาตั้งปาร์ตี้กัน" โนอาห์พูดอย่างไร้อารมณ์

"มันยอมรับเฉยเลย!"

"ดีที่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

"อย่าไปสนพวกมัน เดี๋ยวพวกมันจะได้รู้ว่าเราทำอะไรได้บ้าง..." โนอาห์สื่อสารทางจิตกับไอริส เธอพยักหน้าเล็กน้อย หลบสายตาจากนักเรียนคนอื่น

ครูสังเกตเห็นนักเรียนที่เหลือเศษและตัดสินใจจับกลุ่มให้ แม้จะเป็นข้อเสนอเดียวกับที่เฟอร์นันด์เด็กเปรตนั่นพูด แต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่ามันก็สมเหตุสมผลดี

อย่างน้อย เขาก็เชื่อว่าดันเจี้ยนระดับ F ถึง E ซึ่งมีความยากระดับกลางๆ ระหว่างสองระดับนี้ คงไม่เป็นปัญหามากนัก โดยเฉพาะเมื่อมีอาร์เธอร์ที่เป็นฮีลเลอร์ฝีมือดี และสาวใช้ที่มีสกิลโจมตีที่มีประโยชน์

"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น จอน อาร์เธอร์ ทิมาสซา ไอริส และโนอาห์ จะรวมเป็นปาร์ตี้เดียวกันนะ ครบห้าคนพอดี" ครูพูดพร้อมรอยยิ้มขอโทษ

โนอาห์มองไปที่เป้าหมายหลัก อาร์เธอร์ เด็กหนุ่มผมบลอนด์ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ส่วนทิมาสซา สาวใช้คนสวยหน้านิ่ง จ้องมองโนอาห์ ไอริส และจอนด้วยสายตาคมกริบ ดูระแวดระวังตัวแจ

ส่วนจอน มองโนอาห์ อาร์เธอร์ และไอริสแวบหนึ่ง เขาดูไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง และก้มหน้าตลอดเวลา

"เอาล่ะ ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว ไปหยิบของที่เราเตรียมไว้ให้ข้างนอกได้เลย ทหารจะแจกจ่ายให้ นอกจากยาพื้นฐานแล้ว ยังมีอาวุธให้เลือกด้วย แม้จะเป็นของยืม แต่ก็ช่วยดูแลรักษาให้ดีถ้าไม่อยากจ่ายค่าปรับ" ครูพูด นักเรียนเดินออกไปรับเป้ที่เต็มไปด้วยยาและโพชั่นที่ผลิตจำนวนมากโดยฮันเตอร์ที่มีสกิลสายสร้างของ

โนอาห์รีบรวมกลุ่มกับปาร์ตี้ใหม่ ทุกคนตัดสินใจแนะนำตัวกันหน่อย

"สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ผมจะดูแลบาดแผลและเสริมพลังให้พวกคุณเอง ถึงพวกคุณจะไม่มีความสามารถสายโจมตี แต่ผมมั่นใจว่าผมจะช่วยให้พวกคุณสู้ได้ครับ" อาร์เธอร์พูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

"ดิฉันก็ฝากตัวกับพวกคุณทั้งสามด้วย ตราบใดที่ทำตัวดีๆ ต่อหน้าท่านอาร์เธอร์" ทิมาสซากล่าว

"ไม่ต้องเข้มงวดกับคนอื่นขนาดนั้นก็ได้ครับ คุณทิมาสซา" อาร์เธอร์กล่าว

"..."

จอนได้แต่พยักหน้าอย่างเขินอาย ดูเหมือนจะพูดไม่ออกสักคำ

"เอ่อ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ..." ไอริสพูดเสียงน่ารัก ส่งยิ้มสดใสจนดวงตามืดมนของจอนดูเป็นประกายขึ้นมานิดหน่อย

"ได้เลย อาร์เธอร์ มาพยายามด้วยกันนะ จะได้เกรดดีๆ ในการทดสอบนี้" โนอาห์กล่าว