บทที่ 42 มอนสเตอร์หนวดปลาหมึก

บทที่ 42 มอนสเตอร์หนวดปลาหมึก

แต่เมื่อพิจารณาอย่างรอบคอบ ความคิดนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

ต่อให้อาชีพวิศวกรยานยนต์จะมีความสามารถในการทลายกำแพงเทคโนโลยีจริง แต่ในโลกนี้ ทรัพยากรชั้นสูงระดับนั้นคงหาได้ยากยิ่ง

แต่ก็ไม่แน่เสมอไป นี่เพิ่งจะเป็นช่วงต้นเกมเท่านั้น และเกมนี้ก็จะมีการอัปเดตอยู่เรื่อยๆ

ตอนนี้อัปเดตระบบโมดูลต่างๆ

ไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่งในอนาคต อาจจะมีการอัปเดตทรัพยากรใหม่ๆ เข้ามาก็ได้

คิดได้ดังนั้น เซี่ยป๋อก็เลิกกังวล เก็บของที่อัปเกรดแล้วยัดใส่รถ แล้วหยิบขนมปังขึ้นมากิน

ผลข้างเคียงของ 'สถานะนักล่า' คือการเผาผลาญพลังงานร่างกายอย่างรวดเร็ว แค่เปิดใช้งานครั้งเดียว เขาก็รู้สึกหิวจนท้องกิ่ว

ยิ่งมีการต่อสู้เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย การใช้พลังงานยิ่งสูง ดูเหมือนว่าทักษะบางอย่างจะมีผลข้างเคียงเสมอ เหมือนกับสถานะนักล่า

มันทรงพลังจริงๆ!

แต่ถ้าค่าพลังใจหมดเกลี้ยง เขาก็จะกลายเป็นเป้านิ่งให้คนอื่นเชือด

ดังนั้น การเพิ่มค่าพลังใจจึงเป็นวาระเร่งด่วน ยิ่งค่าพลังใจสูง ก็ยิ่งคงสถานะนักล่าได้นานขึ้น

กินจนอิ่ม เซี่ยป๋อยืนพิงรถรอคอยต่อไป

คืนนี้เป็นคืนสวรรค์สำหรับการอัปเลเวลจริงๆ ค่าประสบการณ์คูณสอง อัตราดรอปเพิ่ม อัตราการเกิดมอนสเตอร์เพิ่ม ไม่เรียกว่าสวรรค์แล้วจะเรียกว่าอะไร?

อาจจะเป็นสวรรค์สำหรับเซี่ยป๋อ

แต่สำหรับคนอื่น นี่อาจเป็นนรก

คนอื่นจะเป็นตายร้ายดียังไง เซี่ยป๋อไม่สน เขารู้แค่ว่าต้องรักษาพื้นที่ของตัวเองให้ดี

รอจนกว่าจะเช้า

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ เวลานอนลดลง

กลางคืนนอนไม่ได้ กลางวันต้องเดินทาง เวลานอนจึงถูกบีบอัด

ช่วงแรกๆ อาจจะพอทนไหว แต่ถ้านานไป ร่างกายคงรับไม่ไหวแน่

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ระบบก็แจ้งเตือนว่ามีการแลกเปลี่ยนสำเร็จ

รายการที่เขาโพสต์ขอแลกเปลี่ยนเหล็กมีคนกดรับแล้ว

เพื่อสังเคราะห์เครื่องปรับอากาศ

การแลกเปลี่ยนเป็นไปอย่างเรียบง่าย เซี่ยป๋อจ่ายด้วยบะหมี่กรอบ 2 ซอง แลกกับเหล็ก 1 ก้อน ระบบประเมินว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม

ในช่วงเวลานี้ เหล็กถือเป็นของหายาก ส่วนบะหมี่กรอบที่อัปเกรดแล้วของเขาก็มีมูลค่าไม่แพ้กัน

การแลกเปลี่ยนราบรื่น เซี่ยป๋อรับเหล็กมาแล้วอัปเกรด ได้เหล็กเพิ่มเป็น 6 ก้อน

การอัปเกรดเป็นไปอย่างน่าพอใจ เข้าใกล้ความฝันในการมีเครื่องปรับอากาศไปอีกก้าว เซี่ยป๋อเก็บเหล็กไว้ในรถ

เขาหยิบของที่เก็บสะสมไว้ออกมาเช็กยอด

"ตอนนี้มีเหล็ก 17 ก้อน ไม้ 11 ท่อน ขาดเหล็กอีก 13 ก้อน กับไม้อีก 9 ท่อน"

เซี่ยป๋อบ่นพึมพำ เก็บของกลับเข้าที่ แล้วมุดออกมาจากรถ

หนทางยังอีกยาวไกล

เขาถอนหายใจยาว มองออกไปที่ทุ่งหญ้ากว้างไกล

"มอนสเตอร์หายไปนานแล้วนะ ชักจะแปลกๆ"

เซี่ยป๋อเริ่มรู้สึกว่าเวลาผ่านไปนานผิดปกติ สามชั่วโมงผ่านไปแล้ว นับตั้งแต่ฝูงซอมบี้โผล่มา ก็ผ่านมาเป็นชั่วโมง

แต่แปลกที่ทุ่งหญ้าอันเวิ้งว้างกลับเงียบสนิท ไร้เงาของมอนสเตอร์

"เริ่มจากเจ้าตัวเขียว ต่อด้วยเจ้าสี่ขา แล้วก็ซอมบี้ห้าตัว หรือนี่จะเป็นช่วงพักของโหมดจันทร์เพ็ญ?" เซี่ยป๋อเริ่มฟุ้งซ่าน

แต่ยังคิดไม่ทันจบ เขาก็ลุกพรวดขึ้น ท่ามกลางแสงสีแดงของพระจันทร์ที่สาดส่อง ร่างประหลาดรูปร่างพิลึกพิลั่นก็ปรากฏขึ้นในทุ่งหญ้าไกลลิบ

เห็นเงาร่างนั้น เซี่ยป๋อก็รู้ทันทีว่าตัวเองคิดมากไป

"มอนสเตอร์ตัวที่สี่! มาเยอะๆ เลย จะได้อัปเลเวลไวๆ!" เซี่ยป๋อสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป เลียริมฝีปากที่แห้งผาก จ้องเขม็งไปที่มอนสเตอร์ตัวนั้น

มอนสเตอร์เคลื่อนที่ช้ามาก ถ้าเป็นคนอื่นคงขับรถหนีไปนานแล้ว

มีแต่คนบ้าบิ่นอย่างเซี่ยป๋อเท่านั้นที่กล้ายืนรอมัน

แต่นี่แหละคือเหตุผลที่เขาแข็งแกร่งไม่ใช่หรือ?

เมื่อมอนสเตอร์เข้ามาใกล้ รูปลักษณ์ของมันก็ปรากฏชัดแก่สายตา เซี่ยป๋อถึงกับสูดปากด้วยความตกใจ

ถ้าซอมบี้น่ากลัวน่าขยะแขยง เจ้าตัวนี้ต้องเรียกว่า 'สยดสยอง'

ขนาดตัวเท่าแม่วัว รูปร่างคล้ายเอเลี่ยน มีหนวดระยางยื่นออกมาจากลำตัว แต่ละเส้นยาวเป็นเมตร ปลายหนวดมีเข็มแหลมคมยื่นออกมา มันขยับหนวดยุบยิบดูน่าเกรงขาม ลำตัวปกคลุมด้วยเมือกเหนียวหนืด เหมือนเพิ่งมุดออกมาจากที่ไหนสักแห่ง

"ในโหมดจันทร์เพ็ญ มอนสเตอร์แต่ละตัวไม่ซ้ำแบบกันเลยแฮะ ตัวเขียว, สี่ขา, ซอมบี้, แล้วตอนนี้ก็มาเจอไอ้ตัวหนวดยุบยิบนี่..."

ยังประเมินความเก่งกาจไม่ออก เซี่ยป๋อกระชับดาบเหล็กกล้าแน่น ระวังตัวแจ

อาวุธของมันคือหนวดที่มีเข็มแหลม

หนวดเนื้อเหล่านั้น อาจเป็นจุดอ่อนให้เขาโจมตีได้

มีหนวดทั้งหมด 8 เส้น

จะฆ่าคน ต้องตัดแขนก่อน!

จะฆ่ามอนสเตอร์ ต้องตัดหนวดก่อน!

แผนการโจมตีง่ายๆ ผุดขึ้นในหัว เขาเหลือบดูค่าพลังใจ

ฟื้นฟูเต็มแล้ว การฟื้นฟูพลังใจขึ้นอยู่กับสภาวะจิตใจ ถ้าทำใจให้สงบ พลังใจจะฟื้นฟูเร็วขึ้น

แต่ถ้าอยู่ในภาวะตึงเครียด การฟื้นฟูจะช้ามาก

ตอนนี้ พลังใจมี 6 แต้ม เพียงพอแล้ว

ทันทีที่มอนสเตอร์ก้าวขึ้นมาบนถนน เซี่ยป๋อเปิดใช้งาน สถานะนักล่า ทันที และเปิดฉากโจมตี นี่คือสไตล์ของเขา ชิงลงมือก่อนได้เปรียบ

อำนาจต้องอยู่ในกำมือของเขาเสมอ ไม่ว่าจะเจอกับมอนสเตอร์หรือคน

ที่สำคัญที่สุดคือ... อย่าพูดเยอะ ถ้าคิดจะฆ่า ก็ฆ่าเลย

พวกตัวร้ายส่วนใหญ่มักตายเพราะพูดมาก

การพุ่งตัวของเขาเฉียบขาดและรวดเร็ว ด้วยค่าความว่องไวที่ถูกอัปเกรด บวกกับสถานะนักล่า ความเร็วของเขาพุ่งสูงจนน่าตกใจ พุ่งตรงเข้าหาเป้าหมาย

มอนสเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนมนุษย์ แล้วส่งเสียงร้องประหลาด หนวดทั้งแปดเส้นที่มีเข็มแหลมพุ่งสวนออกมาอย่างรวดเร็ว ตวัดไปมาราวกับจะฉีกกระชากเหยื่อ โอบล้อมเซี่ยป๋อไว้ทุกทิศทาง

หนวดพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง แต่ในสายตาของเซี่ยป๋อที่มีทักษะการมองเห็นแบบพลวัต ทุกการเคลื่อนไหวของหนวดถูกจับจ้องอย่างแม่นยำ เขาหลบหลีกการโจมตีด้วยปฏิกิริยาตอบสนองที่น่าทึ่ง

ใบหน้าของเขาเย็นชา รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน ไร้ซึ่งความกลัว ในสถานะนักล่า เขาคือสัตว์ร้ายที่แท้จริง!

เคร้ง! ฉัวะ! ดาบเหล็กกล้าฟันเข้าที่เข็มแหลมอย่างแม่นยำ ปัดมันกระเด็นออกไป แล้วฟันซ้ำทันทีจนหนวดขาดสะบั้น

ท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่อง หนวดที่ถูกตัดบิดงอหดกลับไป สีหน้าของมอนสเตอร์บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ตัดหนวดเส้นแรกได้ เซี่ยป๋อไม่รอช้า พุ่งเป้าไปที่เส้นต่อไปทันที หวังจะทำลายวงล้อมของหนวดทั้งแปด ในสถานะนักล่า เวลาทุกวินาทีมีค่าดั่งทองคำ

เขาเคลื่อนไหวเร็วมาก เพียงสองลมหายใจ หนวดเส้นที่สองก็ถูกจัดการ วงล้อมถูกทำลาย เขาทะลวงเข้าไปประชิดตัวมันได้สำเร็จ

หนวดที่เหลือพยายามตวัดกลับมาโจมตีจากด้านหลัง

มอนสเตอร์เริ่มตื่นตระหนก จุดตายถูกเปิดเผย เมื่อถูกประชิดตัว ก็เท่ากับรอความตาย

แต่ก่อนที่หนวดจะกลับมาถึงตัว ดาบเหล็กกล้าของเซี่ยป๋อก็เสียบทะลุร่างมันไปแล้ว สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของมันคือใบหน้ามนุษย์ที่ไร้ซึ่งความปรานี

ดาบฉีกกระชากร่างมอนสเตอร์ เซี่ยป๋อลงมืออย่างบ้าคลั่งราวกับคนขายเนื้อ สับร่างมันเป็นชิ้นๆ ด้วยความเร็วสูงสุด