บทที่ 41 ซอมบี้!!!

บทที่ 41 ซอมบี้!!!

เซี่ยป๋อเก็บน้ำมันที่อัปเกรดแล้วเข้ากระโปรงหลัง ตอนนี้พื้นที่เก็บของเริ่มแน่นขนัดไปด้วยถังน้ำมันและถังน้ำดื่ม

[ยินดีด้วย โฮสต์อัปเกรดสำเร็จ! หม้อเก่าๆ อัปเกรดเป็น กระทะเหล็กชั้นดี!]

หม้อบุโรทั่งในมือหายไป กลายเป็นกระทะเหล็กใหม่เอี่ยมอ่อง เซี่ยป๋อยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

"มีกระทะแล้ว ต่อไปก็ต้มน้ำ ชงเก๊กฮวย หรือแม้แต่ต้มบะหมี่กินได้สบาย!"

พูดถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำลายก็เริ่มสอ กินแต่ขนมปังกับบิสกิตมาหลายวัน ลิ้นเริ่มชาด้านไปหมดแล้ว

"คืนพรุ่งนี้ จะต้องได้กินบะหมี่ต้ม!"

เซี่ยป๋อเก็บกระทะไว้ในรถ ในหัวเริ่มวางแผนการทำอาหาร

เขาไปดึงหญ้ามาจำนวนหนึ่ง ปูแผ่ไว้บนถนน พรุ่งนี้พอตากแดดจนแห้ง ก็จะกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี ส่วนเรื่องตั้งเตา ง่ายนิดเดียว

แค่ขุดหลุมบนพื้นดิน วางกระทะพาดปากหลุม แล้วจุดไฟข้างล่าง

แต่เผื่อว่าหญ้าจะมอดเร็ว เขาจึงเตรียมหญ้าไว้เยอะหน่อย แล้วก็มีน้ำมันช่วยจุดไฟ แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับต้มบะหมี่กินให้อิ่มหนำสำราญ

น้ำลายไหลย้อยออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เบื่อขนมปังจะแย่แล้ว

"เรียบร้อย พรุ่งนี้เจอกัน บะหมี่ที่รัก"

เซี่ยป๋ออารมณ์ดีสุดๆ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคืออาหารรสเลิศแห่งมนุษยชาติ ใครเถียงโดนตบ

เขายืนพิงรถ รอคอยการมาเยือนของมอนสเตอร์ตัวต่อไป

คืนนี้มอนสเตอร์เกิดถี่กว่าปกติ แค่ชั่วโมงครึ่งก็โผล่มาแล้วสองตัว ค่าประสบการณ์พุ่งไปถึง 12 แต้ม

ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจริงๆ

โหมดจันทร์เพ็ญนี่มันสวรรค์ของการปั๊มเลเวลชัดๆ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดมอนสเตอร์ระลอกใหม่ก็ปรากฏตัว

เงาดำร่างหนึ่งเดินโซซัดโซเซออกมาจากทุ่งหญ้าไกลลิบ

ตามมาด้วยตัวที่สอง... ตัวที่สาม...

มากันถึงห้าตัว!

ทีแรกเซี่ยป๋อนึกว่าเป็นคน เพราะเงาร่างและท่าทางการเดินเหมือนมนุษย์เปี๊ยบ

แถมยังมากันเป็นกลุ่มห้าคน

แต่เขาก็ฉุกคิดได้ทันทีว่านี่คือโลกแห่งเกม และมนุษย์ไม่สามารถเดินออกจากทุ่งหญ้าได้เกินสิบเมตร

ดังนั้น ไอ้ห้าตัวที่เดินเปัดป่ายอยู่นั่น... ไม่ใช่คนแน่!

แต่มันคือมอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์!

เซี่ยป๋อกระชับดาบเหล็กกล้าแน่น คิ้วขมวดมุ่นจ้องมองร่างบิดเบี้ยวเหล่านั้น

ร้อยเมตร... ห้าสิบเมตร...

ทันใดนั้น เมื่อเข้าสู่ระยะห้าสิบเมตร ร่างที่เคยเดินโซซัดโซเซก็พุ่งทะยานเข้าใส่ราวกับนักวิ่งลมกรด ปากส่งเสียงคำรามในลำคอ น่าสยดสยองยิ่งนัก

วินาทีนั้น เซี่ยป๋อมองเห็นใบหน้าของพวกมันชัดเจน

เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อหนังเน่าเฟะ ใบหน้าเป็นรูพรุนมีหนอนไต่ยั้วเยี้ย ตามรูบนใบหน้าและร่างกายมีดินอุดตันอยู่ เหมือนเพิ่งตะกายขึ้นมาจากหลุมศพ

เซี่ยป๋อขนลุกซู่ ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง พวกนี้มันเหมือนซอมบี้ในหนังไม่มีผิด

เขาไม่ได้กลัวที่จะสู้ แต่รูปลักษณ์ของพวกมันน่าขยะแขยงและน่ากลัวกว่ามอนสเตอร์ในหนังเสียอีก

นี่มัน... ซอมบี้ชัดๆ!

พวกมันวิ่งเร็วมาก มีตัวหนึ่งสะดุดล้มกลิ้งไปหลายตลบ แต่ก็รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาวิ่งต่ออย่างบ้าคลั่ง

เซี่ยป๋อก้าวถอยหลังไปหลายก้าว รังสีอำมหิตของซอมบี้พวกนี้รุนแรงจนน่าขนลุก แค่เห็นหน้าก็ไม่อยากเข้าใกล้แล้ว

สูดหายใจเข้าลึกๆ เซี่ยป๋อพยายามข่มความกลัว พวกนี้ก็แค่มนุษย์กลายพันธุ์ที่เน่าเปื่อยแล้วฟื้นคืนชีพขึ้นมา

ถ้าเทียบความแข็งแกร่ง อาจจะสู้เจ้าสี่ขาเมื่อกี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ เพียงแต่พวกมันมากันเยอะ

"ฟู่... เข้ามา! ขอดูฝีมือหน่อยซิ!"

เมื่อข่มความกลัวได้ ไฟในการต่อสู้ก็ลุกโชน ทันทีที่ซอมบี้ทั้งห้าก้าวขึ้นมาบนถนน กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงก็โชยมาปะทะจมูก ชวนให้อาเจียน

วิธีเอาชนะความกลัวที่ดีที่สุด คือการเผชิญหน้ากับมัน

เซี่ยป๋อกลั้นหายใจ ตั้งสมาธิแน่วแน่ เข้าสู่สภาวะ Overclock

เปิดใช้งานสถานะนักล่า!

การมองเห็นเปลี่ยนไปทันที การเคลื่อนไหวของซอมบี้ทั้งห้าดูช้าลงในสายตาของเขา เขาสามารถจับทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของพวกมันได้อย่างแม่นยำ

สมาธิพุ่งถึงขีดสุด หัวใจเต้นรัวแรงราวกับกลองศึก

เซี่ยป๋อรู้ดีว่าสถานะนี้อยู่ได้ไม่นาน เขาจึงพุ่งเข้าใส่ทันทีโดยไม่รอช้า

ซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้สุดกระโจนเข้าหาเขา

แต่ด้วยการมองเห็นแบบพลวัต เซี่ยป๋ออ่านการเคลื่อนไหวของมันออกล่วงหน้า เขาก้าวหลบก่อนที่มันจะถึงตัว ดาบเหล็กกล้าวาดผ่านอากาศเป็นรูปจันทร์เสี้ยวสีเงิน

ฉัวะ! หัวหลุดกระเด็น ร่างไร้วิญญาณร่วงลงพื้น

จัดการไปหนึ่ง เซี่ยป๋อไม่หยุดพัก พุ่งเข้าหาตัวที่สองทันที อีกสี่ตัวที่เหลือพยายามรุมโจมตี แต่เซี่ยป๋อพลิ้วไหวราวกับปลาว่ายน้ำ หลบหลีกกรงเล็บเน่าเฟะได้อย่างหมดจด

ทุกครั้งที่หลบได้ จะมีหัวซอมบี้หลุดกระเด็นหนึ่งหัว

ทักษะการใช้ดาบของเซี่ยป๋อพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ สมฉายา 'เซี่ยหนึ่งดาบ'

ว่ากันว่าการต่อสู้คือวิธีพัฒนาฝีมือที่เร็วที่สุด เซี่ยป๋อเห็นด้วยอย่างยิ่ง การเติบโตท่ามกลางความเป็นความตาย คือทางลัดสู่ความแข็งแกร่ง

ฉัวะ!

หัวซอมบี้ตัวสุดท้ายลอยละลิ่ว ทั้งห้าร่างนอนเกลื่อนพื้น

เซี่ยป๋อเซถลา ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สถานะนักล่าสิ้นสุดลง ความรู้สึกคลื่นไส้เวียนหัวถาโถมเข้ามา

"สกิลนี้โกงจริงๆ ซอมบี้ห้าตัวแตะชายเสื้อฉันไม่ได้เลยสักนิด"

เซี่ยป๋อพ่นลมหายใจออก ตื่นเต้นสุดขีด

นี่มันสกิลระดับพระเจ้าชัดๆ

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ เซี่ยป๋อก็เริ่มนับผลประกอบการ

ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 10 แต้ม!

รวมเป็น 22 แต้มแล้ว

อีกไม่ไกลก็จะอัปเลเวล

"ซอมบี้หนึ่งตัวให้ค่าประสบการณ์ 2 แต้ม ในโหมดจันทร์เพ็ญน่าจะคูณสอง แปลว่าปกติได้ตัวละ 1 แต้มสินะ"

เซี่ยป๋อวิเคราะห์ จากการต่อสู้เมื่อครู่ ซอมบี้ไม่ได้เก่งกาจอะไร ถ้ามีอาวุธดีๆ ก็จัดการได้ไม่ยาก

ค่าประสบการณ์น้อยก็สมเหตุสมผล

แต่เขาสังเกตเห็นจุดสำคัญอย่างหนึ่ง คือพวกมันไม่มีสติปัญญา มีแต่สัญชาตญาณสัตว์ป่า

รับมือไม่ยาก

ต่อมาคือของดรอป

"เหล็ก 1 ก้อน, เศษผ้า 1 ผืน... ของน้อยชะมัด"

เซี่ยป๋อเก็บของขึ้นมา

อัปเกรดเหล็กเป็น 6 ก้อน

เศษผ้าอัปเกรดเป็นผ้าเนื้อดี 9 ผืน ของที่ได้ธรรมดามาก

"อนาคตคงต้องพึ่งพาเหล็กเป็นหลัก ดาบเหล็ก เกราะเหล็ก... ดูเหมือนเกมนี้จะไม่มีสายเทคโนโลยีแฮะ"

เซี่ยป๋อนึกถึงอาชีพช่างซ่อมรถยนต์ ไม่รู้ว่าอาชีพนี้จะสามารถทลายกำแพงเทคโนโลยีได้หรือไม่