บทที่ 38 เซี่ยหนึ่งดาบ!

บทที่ 38 เซี่ยหนึ่งดาบ!

"จับคู่สำเร็จ"

เซี่ยป๋อมุ่งสมาธิไปที่การต่อสู้ เขารู้ว่ามีคนมากมายที่จ้องเล่นงานเขา

จากคอมเมนต์ที่ไหลมาเทมา มีทั้งคนที่เคารพบูชา และคนที่เยาะเย้ยถากถาง

เขารู้ดีว่า ณ วินาทีนี้ เขาได้กลายเป็นที่จดจำของคนทั้งโลกอย่างสมบูรณ์แบบ จะหลบซ่อนก็คงไม่ได้อีกต่อไป

แต่เขาไม่สน เขาจะพิสูจน์ให้เห็นด้วยฝีมือ ส่วนการถ่ายทอดสด ก็เป็นแค่เครื่องมือรักษาความนิยมเท่านั้น

หน้าจอแสดงอาวุธให้เลือก 4 ประเภท ได้แก่ ดาบ, กระบี่, กระบอง และพลอง

เซี่ยป๋อเลือก 'ดาบ' โดยไม่ลังเล เพราะในชีวิตจริงเขาใช้ดาบเป็นอาวุธหลัก การใช้ดาบในโหมดจัดอันดับจึงเข้ามือที่สุด

เมื่อเลือกเสร็จ ภาพตรงหน้าก็มืดดับลง พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่บนลานประลองวงกลมขนาดใหญ่ ตรงหน้ามีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

ชายคนนั้นมีสีหน้าตกตะลึง ในมือถือดาบกว้างเล่มยักษ์

"ซะ... เซี่ยป๋อ!? ท่านเทพเซี่ยป๋อ!!"

หลังจากหายตกใจ ชายคนนั้นก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

"ฮ่าๆๆๆ สุ่มเจอท่านเทพเซี่ยป๋อ ถึงกับเอ๋อไปเลย"

"สงสารพี่ชายคนนั้นจัง..."

"ไว้อาลัย 3 วินาที"

"ช่วงแรกๆ นี่มันศึกเทพชนเทพชัดๆ ฉันรออีกสักพักค่อยลงดีกว่า"

...

"ผมมาแล้ว ระวังตัวด้วย!"

พูดจบสั้นๆ ได้ใจความเพียง 6 พยางค์ เซี่ยป๋อก็ถีบตัวพุ่งเข้าใส่ทันที

เขาต้องการจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด เพื่อเริ่มแมตช์ต่อไป

"เชี่ย! มาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ! ผะ... ผมยอมแพ้!"

เมื่อเห็นเซี่ยป๋อพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ชายคนนั้นก็หน้าถอดสี รีบตะโกนขอยอมแพ้

แต่ทว่า... ความเร็วของเซี่ยป๋อนั้นเหนือชั้นเกินไป ดาบกว้างในมือวาดผ่านลำคอของชายคนนั้น ร่างของเขากลายเป็นควันสีขาวสลายหายไปในพริบตา

"ในเกมนี้ไม่มีคำว่ายอมแพ้ ไม่ได้อ่านกฎหรือไง?" เซี่ยป๋อเก็บดาบเข้าฝัก หน้าต่างโฮโลแกรมปรากฏขึ้นกลางอากาศ

บนหน้าจอมีรูปโปรไฟล์ของเขา ข้างๆ มีช่องว่างวงกลม 10 ช่องสำหรับใส่เหรียญตรา

ช่องแรกสว่างวาบขึ้นมา

นั่นหมายความว่าเขาชนะไปแล้ว 1 ตา

วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็กลับมาปรากฏในห้องส่วนตัว

[ต้องการบันทึกวิดีโอการต่อสู้หรือไม่?]

หน้าจอแสดงข้อความถาม เซี่ยป๋อกด 'ไม่' ทันที

เขาไม่อยากให้ใครมาศึกษาวิชาของเขา

จากนั้น เซี่ยป๋อก็ไม่รอช้า กดเริ่มแมตช์ต่อไปทันที

ในขณะที่ห้องถ่ายทอดสดกำลังเดือดพล่าน

"เชี่ย! วินาทีเดียวจอด!!"

"สมกับเป็นท่านเทพเซี่ยป๋อจริงๆ"

"ความเร็วของท่านเทพมันบ้าไปแล้ว!!"

...

แมตช์ที่ 2 คู่ต่อสู้เป็นผู้ชาย โดนเซี่ยป๋อฟันทีเดียวร่วง ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้

แมตช์ที่ 3 คู่ต่อสู้เป็นสาวน้อยน่ารัก เธออ้อนวอนขอชีวิต เซี่ยป๋อเลยปล่อยให้เธอรอดอยู่ 5 วินาที ได้พูด 2 ประโยค ก่อนจะโดนฟันคอขาด

แมตช์ที่ 4 เป็นผู้หญิง รอดได้ 3 วินาที

แมตช์ที่ 5 เป็นผู้ชาย รอดได้ 4 วินาที

แมตช์ที่ 6...

แมตช์ที่ 7...

แมตช์ที่ 8...

แมตช์ที่ 9...

เซี่ยป๋อกลับมาที่ห้องส่วนตัว การฆ่าคนติดต่อกันทำให้จิตใจเขารู้สึกไม่ดีนัก แม้จะไม่มีภาพเลือดสาดกระเซ็น แต่พวกเขาก็เป็นคนจริงๆ

หลังจากฆ่าไป 9 คน มือที่กำดาบของเขาสั่นระริกเล็กน้อย

ในขณะเดียวกัน ห้องถ่ายทอดสดก็ตกตะลึงกับความเร็วในการ 'หนึ่งดาบสังหาร' ของเซี่ยป๋อ มันน่าเหลือเชื่อเกินไป

"หนึ่งดาบ หนึ่งศพ! ใครจะต้านไหววะเนี่ย!!!"

"เชี่ย! ดีนะที่ฉันยังไม่กดสุ่ม ขืนเจอท่านเทพมีหวังตายอนาถ"

"โหดสัส สาวน้อยน่ารักก็ไม่เว้น"

"จอมมารสังหารสาวน้อย..."

"ท่านเทพเปลี่ยนชื่อเถอะ เป็น 'เซี่ยหนึ่งดาบ'!"

"เซี่ยหนึ่งดาบ +1!"

"ผมกะจะมาดูเทคนิคการต่อสู้ ไม่ได้จะมาดูวิชาเซียนนะโว้ย..."

...

บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดเต็มไปด้วยความสนุกสนาน หลายคนไม่ได้ลงแข่ง แต่เข้ามาดูเพื่อศึกษาเทคนิค เพราะการที่เป็นอันดับ 1 ในบอร์ดเลเวล ย่อมต้องมีดี

แต่พอได้เห็นการต่อสู้จริงๆ ของเซี่ยป๋อ ทุกคนต่างอึ้ง

ความเร็วที่ไร้เทียมทาน การฆ่าที่แม่นยำและเด็ดขาด ไม่มีคำพูดไร้สาระ ไม่มีท่วงท่าลีลาอวดโชว์ มีแต่ 'หนึ่งดาบ' ที่ปลิดชีพศัตรู

เมื่อเห็นเซี่ยป๋อกดเริ่มแมตช์ต่อไป ห้องแชตก็ตื่นเต้นกันอีกครั้ง

"ขอเชิญผู้โชคร้ายรายต่อไป!"

"จอมมารหนึ่งดาบ ขอยกตำแหน่งผู้แกร่งสุดให้เลย!"

"ตาที่ 9 แล้ว อีกตาเดียวก็จะเลื่อนระดับ เข้าใจแล้วทำไมท่านเทพถึงเลเวล 3"

"สุดยอด!"

...

การจับคู่รวดเร็วมาก เพียงวินาทีเดียวก็ได้คู่ต่อสู้

ในขณะเดียวกัน สตรีมเมอร์อีกคนที่ชนะรวดมา 4 ตา ก็ยิ้มกว้างเมื่อเห็นข้อความจับคู่สำเร็จ

"ตาที่ 5 แล้ว อีก 5 ตาก็จะเลื่อนระดับ พี่น้องครับ ใครเจอผม ช่วยบริจาคเสบียงหน่อยนะ แล้วผมจะยอมให้ชนะ"

สตรีมเมอร์คนนั้นยิ้มกว้างให้กล้อง "สวัสดีพี่น้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ผมชื่อ 'จ้าวกวานหลง' อันดับ 10 ในบอร์ดเลเวล เรียกผมว่า 'อาหลง' ก็ได้ ฝากกดติดตามด้วยนะครับ"

"ถ้าจะเรียนเทคนิค ต้องดูอาหลง ท่านเทพเซี่ยป๋อเร็วเกินไป ดูไม่ทัน"

"ใช่ๆ ฟันทีเดียวตาย จะเอาอะไรไปศึกษา"

"ดูสตรีมพี่หลงดีกว่า ได้ความรู้เยอะกว่า"

...

หน้าจอดับวูบ แล้วภาพสังเวียนที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น

"ไหนดูซิ เหยื่อรายต่อไปจะเป็นสาวน้อย หรือว่า..."

อาหลงพูดอย่างกระตือรือร้น แต่แล้วเสียงก็ขาดห้วง รอยยิ้มบนหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเคร่งเครียด

เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คืออันดับ 1 ในบอร์ดเลเวล... เซี่ยป๋อ!

"ชิบหายแล้ว! เจอท่านเทพเซี่ยป๋อ!"

"GG ลาก่อนอาหลง ฉันว่าโดนทีเดียวจอด"

"ฉันก็ว่าทีเดียว!"

"ฉายา 'เซี่ยหนึ่งดาบ' ไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยนะเว้ย"

"นี่มันแมตช์เลื่อนชั้นของเซี่ยหนึ่งดาบด้วย ไว้อาลัยให้อาหลง 3 วิ"

วินาทีนี้ จ้าวกวานหลงทิ้งมาดขี้เล่นไปจนหมด สีหน้าเคร่งเครียด มือกระชับกระบี่แน่น

"เซี่ย..."

เขายังไม่ทันได้เอ่ยชื่อ เซี่ยป๋อที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดก็เปิดฉากโจมตีทันที ความเร็วพุ่งทะยานราวกับสัตว์ป่า พร้อมด้วยรังสีอำมหิตและจิตสังหารอันเย็นยะเยือกที่แผ่พุ่งออกมา

"เชี่ย! โหดชิบหาย!"

จ้าวกวานหลงรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ถูกแรงกดดันของเซี่ยป๋อข่มขวัญจนเสียศูนย์

นี่เป็นสิ่งที่เซี่ยป๋อเองก็ควบคุมไม่ได้ เมื่อเข้าสู่โหมดต่อสู้ จิตสังหารมันจะออกมาเอง

เมื่อเห็นคมดาบสีเงินพุ่งเข้ามา จ้าวกวานหลงรีบตั้งสติ ยกกระบี่ขึ้นต้านรับ

เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น แรงปะทะมหาศาลส่งผ่านกระบี่มายังข้อมือ จนง่ามมือปวดร้าว

วินาทีต่อมา

แสงสีเงินวาบผ่านหน้า!

"ดาบเร็วมาก..."

นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่โลกจะมืดดับลง

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็อยู่ในห้องส่วนตัว ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ริมฝีปากซีดเผือด

เขาเพิ่งผ่านประสบการณ์ความตายมาหมาดๆ

"เร็วเกินไป ดาบนั่นเร็วเกินไปแล้ว!"

จ้าวกวานหลงยิ้มอย่างขมขื่น มือยังสั่นไม่หยุด

เห็นได้ชัดว่า ดาบแรกที่เซี่ยป๋อฟันมาเป็นแค่ดาบหลอกล่อให้เขารับ ส่วนดาบที่สองต่างหากคือท่าไม้ตายที่แท้จริง

ชักดาบกลับ แล้วฟันเฉียง

ลื่นไหลเป็นกระบวนท่าเดียว สมฉายา เซี่ยหนึ่งดาบ จริงๆ

"พี่น้องครับ น่ากลัวเกินไปแล้ว ดีนะที่ท่านเทพเซี่ยป๋อเลื่อนระดับไปแล้ว ชาตินี้ผมขออย่าได้เจอเขาอีกเลย"

พูดจบ เขาก็สงบสติอารมณ์ แล้วกดเริ่มแมตช์ต่อไป

อีกด้านหนึ่ง เซี่ยป๋อรับรางวัลเลื่อนระดับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วกดเริ่มแมตช์ต่อไป

แต่ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็ต้องกดปิดสตรีม

เพราะตอนนี้... มีเขาคนเดียวที่อยู่ในระดับ 2...