บทที่ 47 - ละครลิงกลางดึก

บทที่ 47 - ละครลิงกลางดึก

จ้าวลี่หยาเดินดูหน้างานไปพลางกลับบ้านไปวาดแบบแปลนไป ตรงไหนวางของ ตรงไหนหีบอ้อย ตรงไหนเก็บเครื่องมือ ตรงไหนสร้างโกดัง ตรงไหนเป็นสำนักงานและที่พักผ่อน ตรงไหนเจาะประตู ตรงไหนสร้างป้อมยาม ตรงไหนทำบ่อแช่พันธุ์อ้อย... สารพัดอย่าง

วาดแบบเสร็จก็เอาไปเทียบกับหน้างาน ปรึกษากับหูหลิ่ง น้าร่วนกุ้ย และผู้ใหญ่บ้าน แก้ไขแบบแปลนไปเรื่อยๆ พยายามคิดให้รอบคอบที่สุด ไม่มีจุดไหนตกหล่นแล้วค่อยเริ่มลงมือสร้าง

ยังไงเวลาก็ยังเหลือเฟือ!

เรื่องแรงงานไม่ต้องห่วง ทันก่อนช่วงงานยุ่งฤดูเก็บเกี่ยวแน่นอน เรื่องอิฐ หิน ปูน ทราย ไม้ ก็ไม่ต้องกังวล มีชาวบ้านไจ่หู่ช่วยจัดการให้ การจัดซื้อวัสดุพวกนี้สะดวกง่ายดายแถมยังได้ราคาดีอีกต่างหาก

กลางดึกคืนนั้น ขณะที่ชาวบ้านกำลังหลับสนิท จู่ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังแหวกความเงียบขึ้นไปบนท้องฟ้า ทำเอาหมาในหมู่บ้านเห่ากรรโชกกันเกรียวกราว ผู้คนนับไม่ถ้วนสะดุ้งตื่นจากฝันหวาน

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เสียงอะไรน่ะ?"

หลายคนนอนตะแคงหูฟังด้วยความหวาดผวา หลายคนทนไม่ไหวลุกขึ้นคลุมเสื้อเดินออกจากบ้านตามเสียงร้องนั้นไป

ระหว่างทางเจอเพื่อนบ้านก็ช่วยให้อุ่นใจขึ้นหน่อย จับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์พลางเดินไปด้วยกัน

เสียงร้องโหยหวนนั้นดังมาจากบ้านตระกูลจ้าว

เวลานี้ประตูบ้านจ้าวเปิดกว้าง จุดตะเกียงน้ำมันและคบเพลิงไม้สนสว่างไสว

ตอนที่ชาวบ้านไปถึง จ้าวเซียง จ้าวลี่หยา หูหลิ่ง และแม่ม่ายฉู กำลังช่วยกันมัดคน

เชือกป่านเส้นเท่าหัวแม่มือถูกมัดอย่างชำนาญ บนพื้นมีชายหนุ่มท่าทางนักเลงหกคนนอนกองรวมกัน อายุอานามน่าจะสิบเจ็ดสิบแปด มากสุดไม่เกินยี่สิบสามยี่สิบสี่ ปากของทุกคนถูกยัดด้วยก้อนฟาง พอเห็นคนมาก็ดิ้นพราดๆ ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอแต่พูดไม่ได้

"นี่มัน—"

ชาวบ้านเห็นภาพตรงหน้าแล้วตกตะลึง!

จ้าวเซียงประสานมือคารวะชาวบ้าน "ขอเชิญพี่น้องเพื่อนบ้านมาเป็นพยาน โจรพวกนี้อาศัยความมืดปีนกำแพงเข้ามาในบ้านเราหมายจะขโมยของ คนบ้านเราขวัญอ่อนแถมไม่มีแรง เลยระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ กลัวโจรจะมาขึ้นบ้าน ทุกคืนเราเลยวางกิ่งหนามไว้ใต้กำแพงรอบบ้าน พวกนี้ไม่รู้เรื่องกระโดดลงมาก็เลยโดนหนามทิ่มบาดเจ็บกันระนาว พวกเราถึงจับตัวไว้ได้..."

ชาวบ้านมองไปตามแสงไฟ ก็เห็นกองกิ่งหนามระเกะระกะอยู่ใต้กำแพงจริงๆ พอนึกภาพตอนกระโดดลงมาจากกำแพงสูงๆ แล้วลงมาเจอสิ่งนี้ ก็พากันขนลุกซู่ สูดปากด้วยความเสียวไส้

"คุณพระ! สภาพดูไม่จืดเลย!"

"สมน้ำหน้า!"

"ใช่ สมควรโดนแล้ว!"

"โชคดีนะที่บ้านจ้าวรอบคอบ ไม่งั้นคงแย่แน่ๆ วันหลังบ้านข้าต้องหาอะไรมาป้องกันบ้างแล้ว"

"นั่นสิ..."

คนบ้านกู้ก็มาด้วย พอได้ยินจ้าวเซียงเล่าเรื่องราวและกล่าวหา ก็โกรธจนหน้ามืด

บ้านจ้าวนี่มันประสาทแดกหรือเปล่า? ใครเขาจะบ้าเอากิ่งหนามมาปูรอบกำแพงบ้านทุกคืนโดยไม่กลัวลำบาก? พวกมันไม่มีทางรู้ล่วงหน้าว่าคืนนี้จะมีคนบุกมา แสดงว่าพวกมันทำแบบนี้ทุกคืน! บ้า! บ้าไปแล้วชัดๆ!

แล้วไอ้พวกสวะพวกนี้ ไหนคุยโวโอ้อวดว่าเก่งนักเก่งหนา ตบกบาลรับประกันว่างานหมูๆ แล้วนี่อะไร? สภาพดูไม่ได้!

ต่อให้โดนหนามตำ ก็ใช่ว่าจะหมดแรงสู้ซะหน่อย ทำไมถึงโดนจับมัดรวมกันง่ายดายขนาดนี้?

กู้เหล่าต้าหารู้ไม่ว่าที่พวกโจรโดนจับง่ายๆ เป็นเพราะอฤทธิ์ยาผงอ่อนระทวยที่อวี๋เสี่ยวฟางให้มาต่างหาก

ถึงชื่อยาจะฟังดูโหลๆ เหมือนยาทั่วไป แต่สรรพคุณนี่ของจริงไม่อิงนิยาย!

จ้าวลี่หยาแอบหมายมั่นปั้นมือในใจว่า เดี๋ยวต้องไปขอเพิ่มอีกเยอะๆ ซะแล้ว...

กู้เหล่าต้ายอมให้คนพวกนี้ตกอยู่ในมือบ้านจ้าวไม่ได้เด็ดขาด เขาจึงเดินฝ่าฝูงชนออกมาตะโกนลั่น "คนพวกนี้วันนี้บุกเข้าบ้านจ้าว พรุ่งนี้มะรืนนี้ไม่รู้จะไปบุกบ้านใคร เป็นภัยต่อหมู่บ้านเหยียนของเรา ข้าจะเอาตัวไปสอบสวนให้รู้เรื่อง เพื่อความสบายใจของทุกคน! เจ้าสอง เจ้าสาม แล้วก็พวกเอ็ง ไปช่วยกันลากคอพวกมันไป"

"ช้าก่อน!"

บ้านจ้าวไม่มีทางยอมให้พวกเขาพาตัวคนไปง่ายๆ แน่

คนพวกนี้ถ้าไม่ได้บ้านกู้ส่งมา ให้อมขี้มาพ่นใส่หน้าเลยเอ้า!

ไม่ใช่แค่พวกเขาที่คิดแบบนี้ ชาวบ้านที่มุงดูอยู่หลายคนก็คงรู้ดีแก่ใจ เพียงแต่เกรงกลัวอิทธิพลมืดของบ้านกู้เลยไม่กล้าพูด

กู้เหล่าต้าจ้องจ้าวลี่หยาตาเขม็งสายตาเย็นเยียบดุจงูพิษ พูดเสียงแข็ง "หมายความว่าไง? เรื่องในหมู่บ้าน ข้าเป็นคนตัดสิน"

"แต่พวกมันลักลอบเข้ามาในบ้านเรา เราย่อมมีสิทธิ์จัดการ แจ้งทางการเถอะค่ะ"

"เฮ้ย นี่—"

ฝูงชนเริ่มฮือฮา มีคนกำลังจะเอ่ยปากแต่โดนกู้เหล่าต้ากระแอม "อะแฮ่ม!" ขัดจังหวะเสียก่อน กู้เหล่าต้าแค่นหัวเราะ "ว่าไงนะ? พวกแกจะไปแจ้งทางการ?"

"ถูกต้อง!"

กู้เหล่าต้าหัวเราะ "ฮ่าๆ!" ลั่น "ถ้าอยากแจ้งทางการนัก ก็เชิญเลย ดีซะอีก ข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองแรง งั้นไปกันเดี๋ยวนี้เลย เดินไปถึงในเมืองฟ้าก็น่าจะสางพอดี"

จ้าวลี่หยาทำท่าครุ่นคิด ปรึกษาพ่อกับพี่ชายครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ได้ งั้นรอพวกเราเตรียมตัวแป๊บหนึ่ง แล้วไปกันเลย"

กู้เหล่าต้ากวาดตามองชาวบ้าน "ไม่มีอะไรแล้ว แยกย้ายกันไปซะ"

ชาวบ้านไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบสลายตัวกันไปอย่างรวดเร็ว

บางคนก่อนไปหันมามองคนบ้านจ้าวด้วยสายตาอยากจะเตือนอะไรบางอย่าง แต่ก็กลัวกู้เหล่าต้าจนหัวหด ไม่มีใครกล้าปริปาก

กู้เหล่าต้าพูดเสียงเย็น "เรื่องนี้เกี่ยวกับความปลอดภัยของทั้งหมู่บ้าน ข้าจะไปอำเภอกับพวกแกด้วย ต้องเห็นกับตาว่าพวกแกเข้าเมืองไปแล้วถึงจะวางใจ"

จ้าวลี่หยายิ้ม "ได้สิคะ!"

เธอยิ้มกึ่งยิ้มพูดต่อ "ไม่นึกว่าพวกคุณจะมีน้ำใจขนาดนี้นะเนี่ย!"

กู้เหล่าต้าแค่นเสียงในลำคอ ไม่สนใจเธอ

จ้าวลี่หยาก็ไม่ถือสา ไม่นานทุกคนก็เตรียมตัวเสร็จ จ้าวลี่หยาพร้อมด้วยจ้าวเซียงและหูหลิ่ง ช่วยกันลากตัวโจรหกคนที่ถูกมัดเป็นข้าวต้มมัดและอุดปากแน่นหนามุ่งหน้าเข้าเมือง

วุ่นวายกันมาครึ่งค่อนคืน ตอนนี้ไก่ขันแล้ว ท้องฟ้าทิศตะวันออกยังไม่สว่าง แต่ดาวประกายพรึกดวงโตลอยเด่นอยู่เหนือขอบฟ้า แสงสีเงินเย็นตา บ่งบอกว่าตอนนี้คงจะตีสี่กว่าๆ แล้ว อีกไม่นานฟ้าคงสาง

แถมเพิ่งเกิดเรื่องในหมู่บ้านหมาดๆ คาดว่าบ้านกู้คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามตอนนี้ จ้าวลี่หยาจึงวางใจออกเดินทาง

เดินกันไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน พอเห็นกำแพงเมืองสูงตระหง่านอยู่ไกลๆ ฟ้าก็เริ่มสางพอดี

สองพี่น้องตระกูลกู้หยุดเดิน ยืนมองส่งพวกจ้าวลี่หยา

พอเห็นว่าพวกนั้นเดินเข้าเมืองไปแล้ว ทั้งสองก็หันหลังกลับ

กู้เหล่าเอ้อหัวเราะอย่างสะใจ "ไอ้พวกโง่เอ๊ย นึกว่าตัวเองแน่นักเหรอ! คราวนี้ได้เจอดีแน่"

กู้เหล่าต้า "ฉลาดแกมโกงจนได้เรื่อง ก็พวกมันหลงตัวเองว่าฉลาดไม่ใช่เหรอ? หึ!"

นักโทษฟ้องร้องพลเรือน ไม่ว่าจะมีเหตุผลหรือไม่ ต้องโดนไม้เรียวรับน้องสามสิบไม้ก่อนเป็นอันดับแรก และถ้าสุดท้ายตัดสินว่าเป็นความเท็จ ก็ต้องจำคุกสามเดือน

คนบ้านจ้าวคงฝันไม่ถึงหรอกว่ามีกฎหมายข้อนี้อยู่? ไม่อย่างนั้นคงไม่เอาคำว่าแจ้งทางการมาพูดขู่ปาวๆ หรอก

[จบแล้ว]