ตอนที่ 21 ประกอบเข้าด้วยกัน

ตอนที่ 21 ประกอบเข้าด้วยกัน

เมื่อเทียบกันแล้วเย้เหวยหลินเต็มใจที่จะเชื่อคำพูดของเฉาหยวนเต๋อ แต่เป็นเพราะเหยาหยวนเต๋อยกย่องและชื่นชมหยางโปตลอดเวลา จึงทำให้คำพูดของทั้งสองคนเริ่มทำให้เย้เหวยหลินไม่มั่นใจขึ้นมา

"เสี่ยวหยาง นายว่าแจกันใบนี้เป็นยังไง?" เย้เหวยหลินรู้สึกว่าคำพูดของเฉาหยวนเต๋อเป็นอะไรที่เข้าใจได้ยาก เขาจึงหันไปถามหยางโปแทน

หยางโปได้ยินเช่นนั้นก็ตอบกลับไปโดยไม่มีการปกปิด "มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างน่ะครับ ที่จิรงแล้วเครื่องเคลือบชิ้นนี้ถือว่ามีความสวยงามมากจริงๆ แต่เมื่อมองมันอย่างละเอียดในแต่ละจุด มันกลับทำให้รู้สึกได้ถึงความประณีตที่มีความประณีตขั้นสูงสุด"

"ประณีต? ความประณีตก็เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?" เย้เหวยหลินถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ความประณีตเป็นเรื่องปกติก็จริงครับ แต่มันประณีตเกินไปจนราวกับเป็นของที่จงใจจะลอกเลียนแบบ" เฉาหยวนเต๋อเอ่ยปากพูดขึ้น

พบจบเฉาหยวนเต๋อก็หันมาหาหยางโป "นายเห็นอะไรบนแจกันใบนั้นบ้าง?"

หยางโปชะงักไป อันที่จริงเขาก็พอจะเดาออกมาอีกฝ่ายพยายามที่จะผลักเขาให้เดินต่อไปด้านหน้า "ผมรู้สึกว่าแจกันใบนี้อาจจะเกิดการนำมาประกอบเข้าด้วยกัน"

"ประกอบเข้าด้วยกันยังไง? " เฉาหยวนเต๋อถามขึ้น

"ตัวแจกันเป็นของที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ แต่ส่วนก้นแจกันเป็นของเก่าตั้งแต่ยุคโบราณ" หยางโปตอบกลับไปด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย

"ประกอบเข้าด้วยกันอย่างนั้นเหรอ?" เย้เหวยหลินพูดแทรกขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะเขาไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้

เฉาหยวนเต๋อพยักหน้า "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ส่วนก้นของแจกันใบนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ลวดลายดอกไม้หลากสีที่อยู่บนตัวแจกันมันสว่างเกินไปหน่อย ซึ่งมันไม่สมควรจะเป็นของที่เกิดขึ้นในยุคของจักรวรรดิหยงเจิ้ง ตอนที่ผมดูเมื่อสักครู่นี้ ก้นแจกันทำให้ผมรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ครอบงำจิตใจของผมมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร จนกระทั่งหยางโปพูดขึ้นผมถึงรู้พร้อมกับคุณเนี่ยแหละครับ "

เฉาหยวนเต๋อพูดออกมาตรงๆ โดยสารภาพด้วยว่าความรู้บางส่วนก็เกิดจากหยางโปที่พูดขึ้นมา

ในเวลานี้เย้เหวยหลินเริ่มเกิดความเชื่อมั่นในตัวพวกเขาแล้ว แต่เขาก็ยังคงถามขึ้นมาอีกว่า "แล้วเจออะไรนอกจากนี้อีกไหม? ถ้าเกิดจะคืนแจกันใบนี้กลับไปยังไงก็ต้องมีหลักฐานที่แสดงให้เห็นด้วย "

"เอาไฟฉายมาสิครับ" หยางโปเอ่ยปากขึ้น

"ไปเอาไฟฉายมา" เย้เหวยหลินหันไปหาลัวย่าวหัวพร้อมกับถลึงตาเพื่อออกคำสั่ง

"ครับๆ จะไปเอามาเดี๋ยวนี้แหละครับ" ลัวย่าวหัวรีบวิ่งไปที่ห้องรับแขกเพื่อหยิบของทันที

เฉาหยวนเต๋อหันไปหาหยางโปโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรต่อจากนี้

หลังจากผ่านไปเพียงครู่เดียว ลัวย่าวหัวก็วิ่งกลับมาพร้อมกับส่งไฟฉายให้กับหยางโป

หยางโปรับไฟฉายมาก่อนที่จะส่องเข้าไปด้านในแจกันใบนั้น จนทำให้ด้านในแจกันที่ดำสนิทเกิดแสงสว่างดั่งคริสตัลสีขาวที่ปรากฏขึ้น

เฉาหยวนเต๋อชะโงกหน้าดูก่อนที่จะเห็นจุดที่เชื่อมต่อกันระหว่างตัวแจกันและส่วนก้นของมัน โดยตรงบริเวณนั้นมีวงกลมซึ่งถูกเคลือบด้วยสีขาว ราวกับเป็นรอยเชื่อมโดยทั่วไป เฉาหยวนเต๋อเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะหันมามองหยางโป พร้อมกับภายในใจที่เกิดอาการทึ่งขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าหยางโปเป็นคนที่มีความสามารถเกี่ยวกับการประเมินราคาวัตถุโบราณได้ แต่ก็คงจะยังขาดประสบการณ์อีกจำนวนมาก แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหยางโปจะสามารถล้มล้างความคิดทั้งหมดของเขาได้ขนาดนี้

เย้เหวยหลินชะโงกหน้าเพื่อดูด้านในของแจกันก่อนที่จะแสดงอาการตกตะลึงออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดง "ดูจากด้านนอกไม่เห็นรอยต่อแม้แต่นิดเดียวเลย"

พูดจบเขาก็ถือแจกันก่อนที่จะเดินออกไป "อาจารย์เฉา เสี่ยวหยาง พวกคุณรออยู่ที่นี่ก่อนนะ ผมขอทำเรื่องคืนของชิ้นนี้ก่อน "

"ลัวย่าวหัว ช่วยดูแลแขกทั้งสองให้ฉันด้วย! " เย้เหวยหลินหันมาพูดกับลัวย่าวหัวก่อนที่จะเดินออกไป

ลัวย่าวหัวตอบรับก่อนที่จะนั่งลงข้างๆทั้งสองคน

หลังจากที่เย้เหวยหลินออกไปได้ครู่หนึ่ง หยางโปก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปพูดกับลัวย่าวหัวว่า "ลัวซ่าว ฉันว่าจะขอตัวกลับก่อนนะ"

"จะกลับแล้วเหรอ?" ลัวย่าวหัวถามขึ้นก่อนที่จะนึกถึงเรื่องที่หยางโปพูดถึงก่อนหน้านี้ขึ้นมา

เฉาหยวนเต๋อยิ้ม "ในเมื่อเสี่ยวหยางเองก็มีธุระด่วน ฉันเองก็ไม่รอแล้วเหมือนกัน งั้นก็ขอตัวกลับก่อนเหมือนกันนะ"

เฉาหยวนเต๋อเดินออกจากห้องไป หยางโปหันมาหาลัวซ่าวเพื่อเป็นการบอกลาก่อนที่จะเดินตามออกไปเช่นกัน

ทันใดนั้นลัวซ่าวก็ตะโกนตามหลังขึ้นมาว่า "น้องหยาง ฉันไปด้วย"

....

เป็นเพราะหยางโปไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วเมื่อถึงเวลาภายในใจของเขาก็เกิดอาการกระวนกระวายขึ้นมา

ในเวลาอันรวดเร็วรถก็มาจอดอยู่ด้านนอกเมืองเล็กๆ หลังจากหาที่จอดได้แล้ว ลัวซ่าวก็หันมาถามหยางโป "มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"

หยางโปคิดว่าคงไม่มีเรื่องยากอะไรสำหรับเขา ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไปว่า "ไม่มีอะไรแล้วล่ะ"

ลัวซ่าวที่ก่อนหน้านี้เตรียมจะขับรถออกไป แต่เขาก็นึกถึงคำสั่งของเย้เหวยหลินขึ้นมา หลังจากที่คิดว่าหลังจากนี้เขาอาจจะต้องรบกวนหยางโปอีกครั้ง เขาก็ล็อครถก่อนที่จะเดินตามลงไป

หยางโปเดินไปได้ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงทะเลาะดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องที่ปนอยู่ภายในเสียงเหล่านั้น ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นเขาก็รู้ทันทีว่าเป็นเสียงของแม่เขา

หยางโปรีบวิ่งไปที่ประตูก่อนที่จะเห็นว่าตรงหน้าประตูบ้านของเขามีกลุ่มคนร่างกายกำยำยืนล้อมไว้อยู่ และด้านหลังของพวกเขาก็มีรอยสักที่น่ากลัวและดูดุร้ายเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นเสียงร้องของพ่อและแม่ของเขาก็ดังขึ้น

"พวกแกจะมาปล้นฉันเหรอ? เข้ามาในบ้านพวกฉันไม่ได้นะ เรื่องที่หยางหลางเป็นคนทำ พวกแกก็ไปหาเขาสิ เขาไม่ได้ให้เงินพวกฉันใช้สักหน่อย "

"เรื่องชำระหนี้สินที่ติดค้างพวกนี้ก็ต้องโทษลูกชายตัวดีของพวกแกนั่นแหละที่ทำตัวน่าผิดหวัง ดันแพ้พนันตั้ง 300,000 หยวนแต่หายหัวไปไม่ยอมเอาเงินมาจ่าย พวกฉันมาครั้งนี้ก็เพื่อที่จะมาเก็บดอกไว้ก่อน ยังไงหลังจากนี้ก็ยังมีคนมาที่นี่เพื่อมาทวงเงินพวกแกอยู่ดีนั่นแหละ! "

....

หลังจากที่ได้ยินเสียงตะโกนโต้ตอบกัน หยางโปก็พอจะเดาเรื่องที่เกิดขึ้นได้

"ขอทางหน่อย ขอทางให้ฉันเข้าไปหน่อย" หยางโปเดินแทรกกลุ่มคนเหล่านั้นเข้าไป

หลังจากที่เขาเดินมาถึงหน้าประตู แม่ของหยางโปก็เกิดอาการตกใจขึ้นก่อนที่จะร้องไห้ออกมา "เสี่ยวโปมาแล้วเหรอลูก"

"นี่เป็นน้องชายของไอ้หยางหลางสินะ! ได้ยินมาว่ากำลังไปได้ดิบได้ดีเลยนี่ ดูเหมือนว่าจะปล่อยเจ้านี่ไว้ไม่ได้แล้ว! " หัวหน้ากลุ่มคนพวกนั้นตะโกนออกมา

หยางโปเกิดอาการชะงักไปชั่วขณะ เพราะเขาไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทันใดนั้นแม่ของเขาก็ลากเขาเข้าไปด้านในบ้าน

ใบหน้าของแม้หยางโปเต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนที่จะใช้มือลูบไปทั่วตัวของหยางโปด้วยความคิดถึงพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ"ลูกผอมไปมากเลยนะ"

....

"แม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" หยางโปอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

สีหน้าของแม่เจื่อนลง "จะมีอะไรอีกล่ะ? ก็พวกที่มาเก็บหนี้นั่นแหละ เจ้าบ้านั่นดันไปติดหนี้พนันคนพวกนั้นมา ก่อนหน้านี้กลับมาที่บ้านครั้งนึงแล้วแล้วก็บอกเรื่องพวกนี้กับแม่ เมื่อไม่นานมานี้ก็เพิ่งจะขโมยเงินค่ารักษา 200,000 หยวนที่จะเอาไปรักษาพ่อจนหมด แถมยังไปติดหนี้พนันอีกตั้ง 300,000 หยวน"

หยางโปใบหน้าเปลี่ยนสี "แม่ว่าไงนะ? เขาขโมยเงินที่จะรักษาพ่อไปใช้จนหมดเลยเหรอ? แถมยังไปติดหนี้พนันอีกตั้ง 300,000 หยวนเนี่ยนะ! "

แม่ของหยางโปนิ่งไปชั่วขณะก่อนที่จะแสดงอาการโกรธออกมา "เจ้าเด็กนั่นสมควรถูกตีให้ตายจริงๆ แม่เองก็ผิดที่เอาเงินไปให้เขาดูแล"

หยางโปถามต่อ "แล้วตอนนี้หยางหลางไปไหนแล้ว?"

"หลังจากที่กลับมาวันนั้นก็ไม่โผล่หน้ามาที่นี่อีกเลย" แม่ของหยางโปตอบพร้อมกับเสียงสะอื้น

"จะร้องไปทำไม? ฉันยังไม่ตายซะหน่อย! " พ่อของหยางโปทุบไปที่ประตูพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ