บทที่ 11 - ยินดีด้วยนะ คุณหนูหรูอี้

บทที่ 11 - ยินดีด้วยนะ คุณหนูหรูอี้

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ภายในรถม้า ซางหรูอี้มองจวนสกุลเสิ่นที่ถูกทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาอาบแก้ม สะอึกสะอื้นจนตัวสั่น

ถูเช่อเอ๋อร์ถอนหายใจ ยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้

"คุณหนู อย่าร้องเลยเจ้าค่ะ"

"..."

"ร้องอีก เดี๋ยวตาบวมหมดสวยนะเจ้าคะ"

"..."

"โชคดีนะเนี่ยที่ฮูหยินไม่ได้ตามไปส่งถึงไท่หยวน ไม่อย่างนั้นขืนร้องไห้แข่งกันแบบนี้ น้ำในแม่น้ำฮวงโหคงท่วมตลิ่งแน่"

ซางหรูอี้แม้จะเศร้า แต่พอได้ยินคำเปรียบเปรยนั้นก็อดหลุดขำออกมาไม่ได้

นางคว้าผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตา พลางบ่นอุบอิบ "พูดจาเหลวไหล"

พอเห็นเจ้านายหยุดร้องไห้ ถูเช่อเอ๋อร์ก็ยิ้มออก นางปลอบโยนเสียงนุ่ม "อันที่จริงคุณหนูไม่ต้องเสียใจไปหรอกเจ้าค่ะ ลั่วหยางกับไท่หยวนก็ไม่ได้ไกลกันมาก หากคุณหนูคิดถึงนายท่านกับฮูหยิน ก็แค่กลับมาเยี่ยมพวกท่านเท่านั้นเอง"

ซางหรูอี้ยิ้มขื่น "มันจะง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ"

แต่งงานเป็นภรรยาผู้อื่นแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างย่อมไม่อาจทำตามใจตนเองได้ ไม่เหมือนสมัยเป็นสาวรุ่นที่มีอิสระเสรี

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่นางแต่งด้วยคืออวี่เหวินเยี่ย...

พอใบหน้าเย็นชาและคำพูดทิ้งท้ายก่อนจากไปของเขาผุดขึ้นมาในหัว ความรู้สึกหนักอึ้งก็กลับมาเกาะกุมหัวใจซางหรูอี้อีกครั้ง

ความจริงแล้วตลอดเวลาที่เตรียมงานแต่ง ไม่มีวันไหนที่นางไม่กังวลเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่กังวลเรื่องชะตาชีวิตในบ้านสกุลอวี่เหวิน แต่ยังมีอีกเรื่องที่ทำให้นางไม่สบายใจที่สุดก็คือ...

คู่หมั้นเดิมของอวี่เหวินเยี่ย สรุปแล้วเป็นใครกันแน่?

เรื่องนี้เปรียบเสมือนหนามเล็กๆ ที่ปักคาอยู่ในใจ ไม่เจ็บปวดรุนแรง แต่ทำให้กินไม่ได้นอนไม่หลับ

ทันใดนั้น รถม้าก็เกิดอาการโคลงเคลง

ซางหรูอี้เกือบจะกระเด็นไปชนผนังรถ ถูเช่อเอ๋อร์รีบเอื้อมมือมาประคองไว้ แล้วขมวดคิ้วถาม "เกิดอะไรขึ้น"

ซางหรูอี้สั่ง "ลองออกไปดูซิ"

ถูเช่อเอ๋อร์ขยับไปที่หน้าต่าง เลิกม่านมองออกไปด้านนอกทันที

ปรากฏว่ามีรถม้าคันหนึ่งโผล่มาจากไหนไม่ทราบ วิ่งตีคู่มากับขบวนรถของพวกนาง ถนนเส้นนี้แม้จะไม่แคบ แต่รถม้าคันนั้นมีขนาดใหญ่โตเป็นพิเศษ กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งถนน คนขับรถม้าของสกุลเสิ่นไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุจึงชะลอความเร็วเพื่อให้เขาแซงไป แต่ใครจะรู้ว่ารถม้าคันนั้นกลับชะลอความเร็วตาม และวิ่งประกบข้างรถม้าของซางหรูอี้ไม่ยอมห่าง

ดูท่าทางเหมือนตั้งใจมาหาเรื่อง

คนขับรถม้าสกุลเสิ่นเริ่มตะโกนด่าทอ

ซางหรูอี้มองรถม้าที่ใหญ่โตกว่ารถทั่วไปคันนั้นแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนสั่งการ "บอกให้คนของเราจอดรถชิดข้างทาง ให้เขาไปก่อนแล้วเราค่อยไป"

ถูเช่อเอ๋อร์รีบสั่งการคนขับ รถม้าค่อยๆ จอดลงข้างทาง

แต่ผิดคาด รถม้าคันนั้นกลับจอดตาม

ถูเช่อเอ๋อร์เดิมทีก็ไม่พอใจอยู่แล้ว เจอแบบนี้ยิ่งโมโห "ใครกันเนี่ย ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย!"

ซางหรูอี้ขยับมานั่งริมหน้าต่าง มองผ่านมุมม่านที่ถูเช่อเอ๋อร์เลิกขึ้นไว้ รถม้าคันนั้นจอดเทียบสนิทจนเกือบจะเบียดกัน แต่หลังจากจอดนิ่งก็ไม่มีใครลงมา ประตูหน้าต่างปิดสนิท ม่านบังตาถูกดึงลงต่ำ จอดสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น

ราวกับกำลังรอปฏิกิริยาจากพวกนาง

ซางหรูอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไม่รู้ทำไม แม้รถม้าคันนั้นจะนิ่งสนิทและไม่มีคนลงมา แต่นางกลับรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมองนางอย่างเย็นชาผ่านม่านผืนหนานั้น

ในขณะที่คนขับรถม้าของสกุลเสิ่นกำลังบ่นกระปอดกระแปดและเตรียมจะลงไปต่อว่าฝ่ายตรงข้าม เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังลอดออกมาจากหลังม่าน น้ำเสียงนั้นเจือแววขบขันสามส่วนและดูเกียจคร้าน

"ยินดีด้วยนะ คุณหนูหรูอี้"

[จบแล้ว]