เซเบ็ค

.

.

.

“ฮะ ฮัดเช้ยยย! ใครนินทาตูฟะ?” ทันทีที่ราฟมาถึงหน้าห้องผู้อำนวยการไอรีนเขาก็จามออกมาเสียงดังอย่างไม่รู้สาเหตุ ชายหนุ่มหยิบทิชชู่จากแหวนมิติออกมาเช็ดจมูกก่อนจะเคาะที่ประตูห้อง

“คุณแอนนาครับ ผมราฟเอง”

“เข้ามาได้จ้ะ” สิ้นเสียงของแอนนา ราฟก็ดันประตูเข้าไป ก่อนจะพบว่าในห้องไม่ได้มีแอนนาคนเดียว

“โอ้ ประธานคนสวย เธอก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย” ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างมองหญิงสาวผมขาวที่กำลังใช้ดวงตาสีทับทิมมองเขาอยู่

“หึ ยังมีหน้ามายิ้มอีก นายไม่รู้หรือไงว่ากำลังทำให้สงครามตระกูลหลักเกิดขึ้นน่ะ” ซายาแค่นเสียง เจ้าบ้านี่เป็นจุดศูนย์กลางของปัญหาหรือไงนะ

“ฮะ เธอพูดเรื่องอะไรอ่ะ” ราฟเอียงหัวถามหญิงสาวอย่างงงๆ

“เอาล่ะ เรื่องนั้นยังไม่แน่นอนว่าจะเกิดเลยนะซายะ ตอนนี้พ่อของเธอกำลังปรึกษากับผู้นำคนอื่นอยู่เลย ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจหาวิธีที่ไม่ต้องทำสงครามเพื่อกลายเป็นตระกูลหลักอันดับ 1 ก็ได้ ส่วนเธอ...ราฟ การกระทำของเธอได้ทำให้ชาวเมืองเทียนหลงได้รับผลกระทบจากการสลบไปคือพวกเขาสูญเสียรายได้และเวลาในกิจกรรมที่พวกเขากำลังทำอยู่ก่อนจะถูกเธอทำให้พวกเขาสลบไป และชาวเมืองเทียนหลงต้องการให้เธอชดใช้ให้พวกเขาเป็นจำนวนเงิน 3000 ล้านเหรียญ”

“ป๊าดดด 3000 ล้านเลยเหรอครับ ตอนนี้ผมไม่มีหรอก แต่ถ้าผมได้เงินจากการประมูลร่างเพชรของปู่มารวัชระก็อาจพอนะครับ และมันก็อีกหลายวันเลย”

“ใจเย็นๆก่อน เธอไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ทางสมาคมได้จัดการจ่ายเงินชดเชยชาวเมืองแทนให้เธอแล้ว แต่แลกกับการที่เธอจะต้องไปจัดการอสูรระดับ SSS ให้เราแทน” แอนนายิ้มบอกราฟ

“โอ้ววว” ราฟที่ได้ฟังแบบนั้นก็ยิ้มกว้างอย่างโล่งอกแล้วถามแอนนาว่า

“แล้วอสูรที่จะให้ไปจัดการคือตัวอะไรเหรอครับ?”

“มันคือจอมอสูรบรรพกาลจากใต้ทะเลลึกที่มึชื่อว่าเซเบ็คน่ะ มันเป็นอสูรอายุกว่าหมื่นปีที่เหลือรอดมาจากสงครามเทพอสูร มันออกอาละวาดสังหารทุกคนที่พบเจอไม่เว้นแม้คนเดียวจนตอนนี้มีผู้เสียชีวิตจากฝีมือของมันมากกว่าล้านคน มันคือหนึ่งในจ้าวสมุทรทั้ง 7 ที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับระดับจักรพรรดิเลย”

“เดี๋ยวก่อนนะครับ ถ้ามันเก่งเท่ากับพวกระดับจักรพรรดิก็หมายความว่าพวกคุณแอนนาที่เป็นระดับ SSS ก็จัดการได้นี่นา แล้วทำไมถึงปล่อยให้มันอาละวาดมานานขนาดนี้ล่ะครับ?”

“คิดว่าพวกฉันไม่ต้องการฆ่ามันรึไง นั่นเพราะเจ้าบ้านั่นไม่ยอมออกจากมหาสมุทรที่มันได้เปรียบเลยน่ะสิ ต่อให้จะมีใครตัดหัวหรือระเบิดตัวมันจนแหลกเหลว ขอแค่อยู่ในน้ำมันก็สามารถฟื้นฟูแก่นพลังและรักษาตัวเองให้หายยขาดได้ทันที เรียกได้ว่าเป็นอมตะก็ได้ แถมถ้าลงไปในน้ำก็จะใช้ความสามารถได้ไม่ถึงครึ่งอีก นี่เลยทำให้พวกระดับสูงไม่สามารถทำอะไรมันได้ยังไงล่ะ” แอนนาพูดจบก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เง่ะ ถ้ามันอึดขนาดนั้นผมจะจัดการมันได้เหรอครับ” ราฟยิ้มแห้งๆให้แอนนา

“เธอก็แค่พามันออกนอกอวกาศ เท่านี้มันก็ตายเหมือนหายนะสีรุ้งแล้ว” แอนนาตอบราฟอย่างมั่นใจ นี่คือแผนที่เธอได้ปรึกษากับพวกระดับสูงคนอื่นแล้วและคิดว่าวิธีนี้จะได้ผลอย่างแน่นอน

“เอางั้นเหรอครับ? ถ้างั้นคุณส่งพิกัดมาเดี๋ยวผมจะไปจัดการให้ แต่เรื่องค่าตอบแทนนี่ผมว่ามันเกินระดีบ SSS ปกติไปไกลเลยนะครับ?”

“ไม่ต้องห่วง ถ้าเธอสามารถกำจัดมันได้ ทางเราจะให้ค่าตอบแทนเธอหมื่นล้านเหรียญ หักลบกับที่ติดอยู่ก็จะเหลือ 7000 ล้านเหรียญ แต่ถ้าเธอไม่พอใ...”

“ตกลงครับ ส่งพิกัดมาเลย ผมพร้อมให้บริการคุณทันทีเลยครับ อิๆ” ราฟฉีกยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น

“...” แอนนา

“นายแน่ใจเหรอ เจ้านั่นน่ะแม้แต่จักรพรรดิปีศาจกลืนฟ้ายังไม่กล้าสู้ใต้น้ำกับมันเลยนะ” เสียงของซายะดังขึ้นทำให้ราฟหันมายิ้มให้เธอ

“เธอเป็นห่วงฉันเหรอ ดีใจจัง”

“บะ บ้า ใครเป็นห่วงนาย อยากทำอะไรก็ทำไปเลย! พี่แอนคะ หนูขอตัวก่อนนะคะ เบื่อหน้าหมอนี่จะตายแล้ว” ซายะแหวใส่ชายหนุ่มก่อนจะเดินหันหลังออกจากห้องไป

“ฮะๆ” ราฟที่เห็นท่าทางของหญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆ

“เธอนี่นะ ชอบหยอกล้อสาวๆไปเรื่อยเลย หืม? มะ มองอะไรน่ะ?” แอนนาส่ายหัวให้ราฟก่อนจะสัมผัสได้ว่ากำลังถูกชายหนุ่มมองอยู่

“หน้าอกนั่นน่ะ ให้ผมช่วยตอนนี้เลยมั้ยครับ?” ราฟถามด้วบสีหน้าจริงจัง

“นายทำได้เหรอ?” แอนนาที่ได้ยินคำพูดของราฟถามอย่างมีความหวัง

“หันหลังมาหน่อยครับ”

แอนนาหันหลังให้ราฟก่อนที่ชายหนุ่มจะเอื้อมมือไปแตะหลังของเธอ ก่อนจะใช้พิษเปลี่ยนเอ็นผลัดกระดูกให้เธอทำให้หน้าอกของแอนนาใหญ่ขึ้นจนสมส่วนกับรูปร่างของเธอ แอนนาที่เห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง

“...ฮึก ขอบใจเธอมากนะ ฉันจะจดจำบุญคุณครั้งนี้ไปชั่วชีวิต! ในที่สุดฉันก็มีหน้าอกเสียที”

“ยินดีครับ ผมเคยสัญญาไปแล้วนี่ว่าจะช่วย” ราฟยิ้มให้แอนนาก่อนจะพูดบอกลาหญิงสาว

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบชายหนุ่มก็เตรียมหายตัวออกไป

“ดะ เดี๋ยวสิ!” แอนนาร้องเรียกราฟ

“ครับ?” ราฟยิ้มถามหญิงสาว

“นายช่วยทำให้มันใหญ่กว่านี้ได้ไหม?”

“...”

.

.

.

[ห้องประธานนักเรียนไอรีน]

หลังจากที่กลับมาจากห้องผู้อำนวยการ ซายะก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ประธานนักเรียนแล้วหมุนเก้าอี้มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างด้านหลังของเธอ

“ดีจริงๆที่หมอนั่นไม่บาดเจ็บอะไร นึกยังไงถึงไปสู้กับเทียนเฉินแบบนั้น โชคดีที่เขาแข็งแกร่งเลยเอาชนะมาได้ คนอะไรชอบทำให้เป็นห่วงจนน่าหงุดหงิดจริงๆ” ซายะบ่นพึมพำคนเดียว

“หมอนั่นทีว่าคือพี่ราฟที่กำลังเป็นข่าวอยู่ตอนนี้งั้นเหรอ แล้วที่บอกว่าเป็นห่วงนี่คือพี่ชอบเขางั้นเหรอ? ตายแล้ว เรื่องนี้ถึงหูพ่อกับแม่แน่ ว๊ายๆๆ”

ในขณะที่หญิงสาวกำลังบ่นราฟอยู่นั้นเองก็มีเสียงของชายหนุ่มที่คุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆเธอ

“!?”

“ยาโตะ!? นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เมื่อซายาหันไปหาเจ้าของเสียงเธอก็พบเข้ากับชายหนุ่มผมขาวกำลังฉีกยิ้มเกาะโต๊ะประธานมองเธออยู่

“ผมอยู่ห้องนี้ก่อนพี่จะเข้ามาอีก ดีจริงๆที่มานอนเล่นที่นี่จนได้ยินความลับของพี่เนี่ย ฮี่ๆ” ยาโตะพูดเสียงใส

“อยากได้อะไรว่ามา” ซายะกัดฟันพูดกับน้องชายของเธอ

“สมแล้วที่เป็นอัจธริยะของตระกูล ผมไม่ขออะไรมากหรอก แค่ตอนพี่ไปทำภารกิจระดับ S พี่ต้องพาผมไปด้วย”

“...ตามใจ แต่นานต้องรับปากว่าจะไปดูเฉยๆเท่านั้นนะ” ซายะถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“ครับพ้ม! ผมไม่กวนพี่ละ เชิญเพ้อในห้องไปคนนะ ฮ่าๆๆ” ยาโตะพูดจบก็วิ่งหนีบอลน้ำแข็งที่ถูกขว้างมาจากซายะแล้วออกจากห้องไป

“...” ซายะพ่นลมออกมาอย่างหงุดหงิด เธอโทษตัวเองที่ไม่ดูให้ดีก่อนว่ามีใครอยู่ห้อง เพราะคิดว่าวันนี้โรงเรียนหยุดเลยไม่น่าจะมีใครมา แต่เธอกลับลืมไปว่าเจ้าน้องชายตัวแสบชอบมานอนเล่นที่นี่เสียได้

“เธอนี่สนิทกับน้องชายดีนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้หญิงสาวต้องหันไปมอง

“!?”