เย็นไว้ตัวข้า

“เป็นถึงอสูรในตำนานแท้ๆ ทำไมถึงได้ไปนอนกองกับพื้นอยู่อย่างนั้นล่ะครับ อีกอย่าง ผมให้เงินที่ลุงโลแกนฝากไว้ให้ก่อนไปดันเจี้ยนคนละ 10 ล้านไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงไม่ใช้เงินพวกนั้นซื้อของกินล่ะ” ราฟย่อตัวลงมานั่งยองๆมองแบคคัสแล้วถามด้วยความสงสัย

“...” แบคคัสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงอ่อนว่า

“คะ คือว่า...คะ คอลเล็คชั่นมากิจังแบบลิมิเต็ตอีดิชั่นที่มีขายแค่ 20 ชิ้นในโลกเปิดตัวให้ประมูลกันเมื่อวานน่ะ...ข้าก็เลยประมูลพวกเธอมา 10 คนเลย!” แบคคัสพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นที่สุดเท่าที่คนอดข้าวจะมีได้

“...” ราฟที่ได้ฟังดังนั้นถึงกับคิ้วกระตุก

“แล้วเสียไปเท่าไหร่ล่ะครับ”

“ก็ไม่มากไม่น้อย 10 ล้านเท่านั้น โชคดีจริงๆนะเนี่ยที่เจ้าโอนมาให้ข้าพอดี ข้าเลยมีเงินพอที่จะรับ ‘สาวๆ’ มาดูแล เหะๆ” ว่าจบเจ้าตัวทำหน้าระรื่นแล้วหันหลังคลานไปหยิบหนึ่งในฟิคเกอร์มากิจังขึ้นมาถูแก้มของตน

‘เล่นซะหมดตูดเลยนี่หว่า...’ ราฟมองชายผู้เป็นที่น่าหวั่นเกรงของเหล่ามารโลหิตด้วยแววตาว่างเปล่า

“...เพราะงั้นเลยทำให้ตกอยู่ในสภาพยาจกแบบนี้สินะครับ แล้วทำไมถึงไม่ไปขอเงินพวกมิร่ากับพี่เสวี่ยฉีล่ะครับ?” ราฟถามต่อพลางหยิบหมั่นโถวที่ซื้อเก็บไว้ในแหวนมิติออกมาให้แบคคัส

เมื่อชายผมเขียวเห็นของในมือราฟเขาก็ทำจมูกฟุดฟิดแล้วพูดขึ้นมาว่า

“อะ อาหารรรร” พูดจบแบคคัสก็หยิบซาลาเปาในมือราฟมากินอย่างเอร็ดอร่อยจนราฟที่มองดูถึงกับยิ้มแห้งๆให้กับเขา

“เหอะ อย่าไปพูดถึงยัยพวกนั้นเลย คนนึงก็ติดเที่ยว อีกคนก็ตัวติดองค์ชายพัคอย่างกับอะไรดี แถมเจ้าตัวยังไม่กลับบ้านมาหลายวัน แล้วพอข้าโทรไปขอยืมเงินพวกนางมาซื้อของกิน เจ้ารู้มั้ยว่าพวกนางพูดกับข้าว่ายังไง...สมน้ำหน้าไอ้ม้าโอตาคุ! ช่วยไม่ได้อยากใช้เงินหมดเอง ถ้าหิวก็แทะมากิจังกินไปสิ! ฮ่าห์! ฟังแล้วข้าก็ขึ้นสิ ข้าเลยไม่ง้อพวกนางแล้วรอให้เจ้ากลับมาแทน” แบคคัสที่กลืนซาลาเปาลงคอเสร็จพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แถมตอนพูดถึงอสูรสาวทั้งสองยังมีอารมณ์บีบเสียงเล็กเลียนแบบพวกเธออีก

“...”

“แล้วนี่โมจิไปไหนล่ะครับ พอดีโกโก้อยากเล่นด้วยน่ะ” ราฟหันไปมองหาโมจิแต่ก็ไม่พบ

“อ้อ เจ้าเด็กนั่นตามยัยโหดไปกับองค์ชายพัคน่ะ เห็นว่าไปทำภารกิจประจำเดือนอะไรนี่ล่ะ ตอนแรกองค์ชายบอกจะไปกับคุณหนูตระกูลชเวแค่สองคน แต่ยัยนั่นไม่ยอมเลยขอตามไปด้วย เจ้าเด็กติดแม่นั่นก็ขอตามไปอีกคน เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ” แบคคัสตอบราฟก่อนจะมองราฟด้วยแววตาที่ตัวเองคิดว่าน่าสงสารที่สุด

"เจ้าพอจะมีซาลาเปาเหลืออีกมั้ย”

“...” ราฟถอนหายใจเบาๆก่อนจะบอกแบคคัสว่า

“รอแปปนึงนะครับ เดี๋ยวผมทำอาหารให้กิน คุณกินเนื้อวัวกับเนื้อกุ้งได้ใช่มั้ย?”

“ได้สิ เร็วๆนะ ข้าหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว”

“เอ้อ จริงสิ เกือบลืมไปเลย ยังมีเนื้อของช้างตอนนั้นอยู่นี่นา อืม...เนื้อช้างเอาไว้ค่อยทำตอนอยู่กันเยอะๆดีกว่า” ราฟพูดกับตัวเองก่อนจะบอกโกโก้ที่เกาะไหล่เขาว่า

“เดี๋ยวหนูดูการ์ตูนกับลุงแบคคัสรอก่อนนะ ฉันจะไปทำอาหารให้กิน” ราฟบอกเด็กสาวเสร็จก็เปิดผังบ้านขึ้นมาดูว่าห้องครัวอยู่ทางไหน จากนั้นจึงเดินยังห้องครัวทันที

“ค่า...” โกโก้ในร่างปอมใช้อุ้งเท้าเล็กๆตะเบ๊ะอย่างน่ารัก ก่อนจะกระโดดไปนั่งบนโซฟาข้างๆแบคคัส

“โอ้ เจ้าคืออสูรต่างมิตินี่ หืม กลิ่นเฟนริลงั้นรึ...!?” แบคคัสมองโกโก้ในร่างปอมอย่างสนใจ จากนั้นเขาก็ต้องเบิกตากว้างเพราะโกโก้ได้กลายร่างเป็นเด็กสาวสุดแสนจะน่ารักน่าชัง

“อะเหื้อ ดาเมจรุนแรงมาก” แบคคัสที่เห็นโกโก้ในร่างเด็กสาวถึงกับล้มลงกับโซฟา สองมือยกขึ้นมากุมหัวใจที่เต้นระรัว ก่อนที่ชายหนุ่มผมเขียวจะส่ายหน้าอย่างแรงแล้วเอามือขวาตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

เพียะ!

‘เย็นไว้ตัวข้า ถึงเด็กสาวนางนี้จะน่ารักเทียบเท่ากับมากิจังแต่ข้าก็ไม่มีวันทรยศความรักที่มีต่อมากิจังเด็ดขาด!’ คิดจบชายผมเขียวก็กำหมัดอย่างฮึกเหิม

“พี่ชายหัวเขียวเป็นอะไรรึเปล่าคะ หน้าแดงใหญ่เลย สงสัยจะเป็นไข้ ให้หนูสั่งยาลดไข้มาให้มั้ยคะ?” โกโก้ที่กำลังเลือกช่องดูทีวีอยู่หันมาเอียงหัวถามแบคคัส

ตูมมม!!!

สิ้นเสียงของเด็กสาว บางสิ่งในจิตใจของแบคคัสก็ระเบิดออกมา

“อั่ก...ขะ ข้าไม่เป็นอะไร เรามาดูทีวีกันดีกว่า” แบคคัสเอ่ยขณะที่ตัวเขาพยายามกลืนเลือดที่กระอักไปเมื่อครู่ลงคอไม่ให้เด็กสาวเห็น

‘?’ โกโก้มองแบคคัสอย่างงุนงน แต่ไม่นานความสนใจของเธอก็พุ่งไปที่ซีรีย์ที่เธอกำลังติดอยู่ในตอนนี้

‘เย็นไว้ตัวข้า เย็นไว้ ต่อให้นางจะน่ารักเพียงใด แต่ก็ไม่อาจสู้สาว 2D ได้หรอก!’ แบคคัสข่มตาสะกดความคลั่งน้องสาวไว้ในใจก่อนจะหันมาลูบไล้ฟิคเกอร์มากิจังอย่างทะนุถนอม

.

.

.

2 ชั่วโมงต่อมา

“โอ้ววว อิ่มจริงๆ ฝีมือการทำอาหารของเจ้านี่ใช้ได้เลยนะ เอิ๊ก...” แบคคัสพูดขึ้นขณะตบหน้าท้องของตน

“ขอบคุณที่ชมครับ” ราฟยิ้มให้ชายหนุ่มผมเขียว ก่อนจะเอามือไปลูบหัวเด็กสาวที่กำลังนอนหนุนตักเขาอยู่

ในตอนนี้พวกราฟทานอาหารกันจนอิ่ม และได้ย้ายมานั่งเล่นที่โซฟาในห้องส่วนกลางแทน

ครืดดด

เสียงมือถือของราฟที่ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนจะหยิบหูฟังขึ้นมาสวมแล้วกดเปิดให้มันฉายภาพโฮโลแกรมขึ้นมา

“โอ๊ะ มีคนทักมาเพียบเลยนี่หว่า ไหนดูสิ...โห อื้อเลยแฮะ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนๆของเราที่ทักมาถามเรื่องตระกูลเทียน ไม่ก็พวกนักข่าว อ๊ะ เฟยฮวาก็ทักมาถามด้วย ไม่ได้เจอเธอมาสักพักแล้ว ไว้ค่อยแวะไปหาดีกว่า หืม...?” ในขณะที่ราฟกำลังเช็คข้อความอยู่นั้น สายตาของเขาก็เลื่อนมาถึงข้อความล่าสุดที่เป็นของแอนนา เนื้อความมีอยู่ว่า

‘นี่เธอไปก่อเรื่องมาอีกแล้วสินะ แถมยังเป็นเรื่องใหญ่มากซะด้วย ตอนนี้พวกระดับสูงของสมาคมกำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะทำยังไงต่อไป นี่ยังไม่รวมพวกตระกูลหลักอีกนะ เธอเล่นจัดการตาแก่เทียนเฉินจนทำให้อำนาจตระกูลเทียนลดลงกว่าครึ่ง ทำให้พวกผู้นำจากเก้าตระกูลที่เหลือหาวิธีจัดอันดับตระกูลกันใหม่อยู่ เอาเป็นว่าถ้าเธออ่านข้อความนี้แล้วรีบมาหาฉันที่ห้องผู้อำนวยการโรงเรียนทันทีเลยนะ’

“จะมีเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย” ราฟเกาหัวอย่างสงสัยก่อนจะหันไปพูดกับแบคคัสว่า

“ผมฝากดูแลโกโก้หน่อยนะครับ เดี๋ยวผมกลับมา นี่กุญแจห้องผม พอเธอตื่นแล้วก็ฝากเอาให้ด้วยนะครับ”

ฟุบบบ

“...” แบคคัสที่กำลังนอนลูบท้องอยู่ถอนหายใจออกมา

“หลังจากที่เจ้าเสือน้อยนั่นไปก็ต้องมาดูแลหมาน้อยต่อเหรอ ให้ตายสิ พวกเขาเห็นข้าเป็นพี่เลี้ยงเด็กหรือไงนะ” แบคคัสกลอกตาไปมาก่อนจะมองโกโก้ที่นอนขดตัวบนโซฟาอีกฝั่งอย่างน่ารัก

“หึ ถึงจะน่ารักเพียงใดแต่เจ้าก็เป็นเพียงสาว 4D เท่านั้น...” ว่าจบชายหนุ่มก็สะบัดมือหยิบขนหมาป่าโลหิตที่เคยจัดการได้ออกมาทำความสะอาดแล้วห่มลงไปบนตัวเด็กสาว

“งืมมม สายฟ้า...เสกสายฟ้าแล้วฟาดใส่ข้าแรงๆเลยนายท่าน เหะๆ” จู่ๆโกโก้ที่กำลังฝันว่าถูกราฟฟาดสายฟ้าใส่ร้องละเมอออกมาอย่างมีความสุข

“...” แบคคัสที่ได้ยินคำพูดของเด็กสาวถึงกับหน้าเหวอ

“นะ นี่สหายราฟมีงานอดิเรกแบบนี้หรือนี่ ชะ ช่างเป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ” แบคคัสพูดพลางนึกภาพที่ราฟกำลังแสยะยิ้มเหี้ยมสร้างแส้สายฟ้าออกมาฟาดใส่เด็กสาวอายุ 12