ครอบครัว

“หา…! แล้วมันลอยขึ้นได้ยังไ...หรือว่า...!?”

“…หัวหน้าต้องดูนี่ค่ะ” สมาชิกคนนั้นยื่นมือถือของเธอที่กำลังแสดงภาพเหตุการณ์ในเมืองเทียนหลงให้หัวหน้าสาวของเธอดู

“...ทางสมาคมผู้พิทักษ์เคลื่อนไหวหรือยัง สายของเราบอกว่ายังไงบ้าง” เฮเมร่าถามเสียงจริงจัง เพราะเป็นที่รู้กันว่าตำหนักนภาครามของตระกูลเทียนคืออาวุธพลังงานที่ถูกควบคุมด้วยผู้นำตระกูลเทียน ซึ่งถ้าหากมันระเบิดขึ้นมาล่ะก็ คนนับล้านชีวิตจะต้องตายแบบไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

“พวกเขาเคลื่อนไหวตั้งแต่ที่ตรวจพบความผันผวนของพลังงานในตำหนักแล้วค่ะ แต่เพราะค่ายกลแปดทิศที่ทำให้พลังไร้ผล พวกเขาเลยส่งโรซาเลียกับมิราจที่เป็นทูตระดับสูงของหน่วยพิราบสีขาวที่มีแหวนวารีพิสุทธิ์เข้าไปตรวจสอบเพื่อป้องกันการสูญเสียก่อนค่ะ คิดว่าอีกไม่นานก็คงจะรู้ว่าใครเป็นคนทำ”

“อืม ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะ เธอกลับไปได้แล้วล่ะ” เฮเมร่ากล่าวพลางส่งมือถือกลับไปให้สมาชิกกิลด์

“ค่ะ”

“นี่เจ้าเด็กนั่นแข็งแกร่งขนาดกดดันเทียนเฉินจนต้องระเบิดตำหนักตัวเองทิ้งไปพร้อมกับชีวิตคนนับล้านได้เชียวเหรอ” หลังจากที่สมาชิกสาวกลับไป หลินอิงอิงก็พูดขึ้นด้วยคิ้วที่ขมวดกันแน่น

‘ดูจากการที่เขาต้องทำให้ตำหนักนั่นลอยฟ้า อาจเป็นเพราะตัวเขาไม่สามารถดูดซับแรงระเบิดได้ทันก่อนที่มันจะทำร้ายคนในเมืองเลยต้องทำอย่างนั้น หวังว่าคงจะไม่เป็นอะไรนะ...ราฟ’

“พี่เฮเมร่าคะ พี่หนูเค้าจะไม่เป็นอะไรจริงๆใช่มั้ย?” รินหันมาถามเฮเมร่าอีกครั้งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาเพราะเป็นห่วงพี่ชายของเธอ

“...จ้ะ” เฮเมร่าที่ได้ฟังก็ตอบไม่ได้เต็มเสียง เพราะเธอเห็นในวิดีโอเมื่อครู่ว่าตำหนักนภาครามถูกส่งออกนอกโลกหลังจากที่ท้องฟ้าเหนือเมืองเทียนหลง คนปกติไม่สามารถอยู่ในห้วงอวกาศได้อย่างแน่นอน ถึงจะเป็นคนที่มีพลังกายที่แข็งแกร่งอย่างราฟและสามารถใช้ปราณระดับ SSS ห่อหุ้มร่างกายได้ แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะคงสภาพปราณไว้ในตอนที่อยู่ในอวกาศ ก่อนหน้านี้ตอนที่บาเรียถูกเปิดออกใหม่ๆ เคยมีผู้ใช้พลังระดับ SSS ขับยานอวกาศส่วนตัวบินไปนอกโลกลองเสี่ยงหุ้มปราณทั่วร่างแล้วออกจากยานอวกาศดู ผลคือปราณที่หุ้มอยู่ถูกปราณอวกาศทำลายจนหมด ร่างกายของเขาถูกแช่แข็งแทบจะทันที โชคดีที่มีคนช่วยเขากลับเข้ามาในยานได้ทันก่อนที่เขาจะเสียชีวิต นี่จึงทำให้เธอกังวลว่าราฟจะไม่สามารถรอดกลับมาจากอวกาศได้

“พี่ของหนูไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ ฉันเชื่ออย่างนั้น” หลินอิงอิงที่เห็นสีหน้าของเฮเมร่าก็เดินเข้ามาลูบหัวสาวน้อยที่ทำหน้ากังวลอยู่ข้างๆเลิฟที่ตอนนี้มีสีหน้าไม่ต่างจากน้องสาวของเธอมากนัก

“ถะ ถ้าอย่างนั้นถ้าพี่ชายหนูรอดกลับมาพี่หลินจะกอดและหอมแก้มพี่ชายหนูมั้ยคะ?” เสียงของรินที่ดังขึ้นทำให้หลินอิงอิงที่กำลังเหม่อเพราะคิดถึงราฟอยู่เผลอตอบว่า

“อืม...”

“!?” แต่ทันทีที่หญิงสาวผมชมพูตอบรับ เสียงยียวนสายหนึ่งก็ดังขึ้นมาว่า

“แหมๆ การที่มีน้องสาวอยู่ข้างๆครูเนี่ยก็เป็นผลดีเหมือนกันนะครับ ทำให้ผมได้อ้อมกอดกับการหอมแก้มจากครูหลินตอนที่รอดกลับมาด้วย ฮี่ๆ”

“พี่ราฟ!” ริน

“ราฟ!” เลิฟ

“...” หลินอิงอิง

“อะไรกันครับครูหลิน จ้องผมแบบนั้นเดี๋ยวผมก็ท้องหรอก ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงครูต้องรับผิดชอบผมด้วยนะ...อ๊ากกก...!” ราฟไม่ทันได้พูดจบเขาก็ถูกมังกรสายฟ้าฟาดเข้าใส่เต็มแรงจนเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ไหม้จนควันขึ้น แต่ร่างกายของเขากลับไร้ซึ่งบาดแผล

“กล้ามากนะที่เลียนเสียงน้องสาวตัวเองเพื่อมาหลอกฉัน!” ร่างของหลินอิงอิงในตอนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยสายฟ้าที่แล่นผ่านไปทั่วร่าง แต่สายฟ้าเหล่านั้นก็ถูกทำให้หายไปโดยบอลแสงดาราของเฮเมร่าที่เดินเข้ามาขวางทั้งสองคนไว้ก่อน

“หยุดก่อนน้องอิงอิง พักเรื่องของพวกเธอไว้ก่อนเถอะ เพราะดูเหมือนพี่น้องเขาอยากคุยกันนะ”

“...ก็ได้ค่ะ แต่นาย! กลับโรงเรียนไปเจอดีแน่!” หลินอิงอิงที่เห็นสีหน้าของเลิฟและรินยอมถอยออกมาพร้อมกับเดินไปยืนข้างๆเฮเมร่าที่มองราฟยิ้มๆก่อนที่หัวหน้ากิลด์สาวจะถามราฟว่า

“ไม่ใช่ว่าเธอกำลังแบกตำหนักนภาครามออกนอกโลกอยู่เหรอ ทำไมถึงโผล่มาที่นี่ได้ล่ะ”

“อื๋อ นั่นมันก็หลายนาทีแล้วนะครับ แล้วนี่ทำไมถึงรู้ว่าผมแบกตำหนักออกนอกโลกได้ล่ะ”

“เรื่องของนายออกข่าวไปทั่วเลย โชคดีที่ไม่มีใครรู้ว่าคือนายยกเว้นพวกฉันที่รู้ว่าคนที่จะทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ได้มีแค่นายเท่านั้น” หลินอิงอิงตอบแทนเฮเมร่าโดยที่แววตาของเธอยังมองเขาด้วยความหงุดหงิดอยู่

“อย่างนี้นี่เอง...ครูหลิน อย่าทำหน้างอแบบนั้นสิครับ หายงอนผมน้าา ผมไม่แกล้งแล้วก็ได้ นะๆ ถ้ากลับไปเดี๋ยวผมทำอาหารให้กิน” ราฟยิ้มแห้งๆให้หญิงสาวผมชามพูพร้อมกับทำหน้าออดอ้อนเพื่อให้ครูสาวหายโกรธ

“ฮึ”

“เอาน่าอิงอิง เรื่องของพวกเธอสองคนเอาไว้ค่อยเคลียร์ ตอนนี้ปล่อยให้พี่น้องเขาคุยกันก่อนเถอะ” เฮเมร่าพูดยิ้มๆขณะจับมือครูสาวเดินออกจากห้องไปโดยที่หลินอิงอิงไม่วายหันมาส่งสายตาคาดโทษให้กังราฟ

“...” ราฟยิ้มแห้งๆให้กับสองสาวที่เดินจากไป ก่อนจะหันมามองเลิฟและรินที่กำลังมองเขาด้วยดวงตาเอ่อคลอ

“ฮึก...พี่ราฟ พี่ไม่เป็นอะไรจริงๆด้วย หนูคิดว่าพี่จะตายซะแล้ว” รินรีบเข้ามากอดร่างชองราฟทั้งน้ำตา

“นายนี่มัน...” เลิฟพูดเสียงสั่นก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดราฟอีกคน

“...” ราฟที่อยู่ๆก็ถูกกอดโดยสองสาวก้มหน้ามองพวกเธอด้วยรอยยิ้ม

ในความทรงจำของราฟคนก่อน ทั้งสองคนเป็นพี่สาวและน้องสาวที่น่ารักมาก ตั้งแต่ที่พ่อแม่ของพวกเขาเสียชีวิต เลิฟและรินก็เป็นคนคอยปกป้องราฟที่อ่อนแอและไม่สู้คนจากพวกนักเลงที่มักรังแกเขาตลอด แต่เมื่อเลิฟและรินพบว่าตนเองพลังพิเศษ พวกเธอก็ถูกญาติที่หวังใช้ประโยชน์จากพลังของพวกเธอส่งเข้าเรียนโรงเรียนวีนัสที่มีแต่นักเรียนหญิงแล้วส่งราฟที่ไร้พลังไปเรียนที่โรงเรียนไอรีนที่ไม่มีข้อจำกัดว่าจะต้องมีพลังพิเศษ ทำให้สามพี่น้องต้องห่างเหินกันไป โดยที่ราฟเลือกที่จะไม่ติดต่อกับพี่น้องของเขาเพราะอยากให้พวกเธอมีชีวิตที่ดี ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกับคนไร้พลังอย่างเขา

‘เห้อ บ้าจริงๆนะเจ้าราฟคนก่อนเนี่ย แค่ไร้พลังก็ถึงกับเลิกติดต่อกับพี่น้องโดยไม่คิดถึงจิตใจพวกเธอเลย...’ ราฟมองสองสาวที่มีใบหน้าคล้ายกับเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะสวมกอดพวกเธอกลับ