จอมพลเจี้ยน

“ในที่สุดก็ออกมาจนได้นะ เจ้าหนู” ในขณะที่ราฟเดินแบกร่างบางของเฮเมร่าออกมานั้นเอง เสียงแหบแห้งของชายกลางคนที่ไม่คุ้นหูของเขาก็ดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มหันไปมองเจ้าของเสียงทันที

“อื๋อ ลุงเป็นใครอ่ะ...” ก่อนที่ราฟจะพูดจบเขาก็ขมวดคิ้วมองสมาชิกกิลด์แสงดารารวมถึงหลินอิงอิงที่พากันนอนสลบไม่ได้สติอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยน

“...ฝีมือของลุงงั้นเหรอ” ราฟใช้เนตรสีทองมองเข้าไปในร่างของหลินอิงอิงก็พบว่าเธอเพียงแค่ถูกพิษยาสลบเท่านั้น เมื่อมั่นใจว่าเธอไม่เป็นอะไรเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเงยหน้ามองชายกลางคนร่างกำยำผมสีดำไว้ยาวถึงกลางหลังที่กำลังเอามือประสานกันไว้ด้านหลัง แสดงให้เห็นถึงท่าทางอันสูงส่งราวกับนักพรตคนหนึ่ง

“หึๆ จากท่าทางไม่ยี่หระของเจ้า คงจะมั่นใจในฝีมือของตัวเองมากสิท่า ไม่เช่นนั้นคงไม่ลงมือกับคุณชายหงของตระกูลเทียนแล้วเดินทางมาลงดันเจี้ยนอีก ช่างบ้าบิ่นจริงๆ หรือจะให้เรียกว่าโง่เขลาดีล่ะ” ชายผมยาวส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มบางๆ

“โอ้ว...ลุงเป็นคนของตระกูลเทียนเองงั้นเหรอ แล้วนี่หาผมเจอได้ไงล่ะเนี่ย” ราฟเลิกคิ้วถามชายกลางคนขณะวางร่างของเฮเมร่าที่กลับมามีสติอีกครั้งลง

“เธอพาฉันออกมางั้นเหรอ ขอบใจน...นั่นจอมพลเจี้ยนนี่!? นี่เธอไปมีเรื่องกับตระกูลเทียนมางั้นเหรอ? งั้นฉันจะช่วยเอง” เฮเมร่าถามราฟเสียงเครียดพลางเรียกบอลดาราออกมาเตรียมโจมตีใส่ชายที่ถูกเรียกว่าจอมพลเจี้ยน

“ถอยไปเถอะหัวหน้ากิลด์แสงดารา ปราณในร่างของเจ้าแทบจะไม่เหลือแล้ว ดูท่าว่าศึกด้านในจะหนักหนาเอาการสินะ ข้าไม่ต้องการที่จะสู้กับเจ้า ข้าเพียงมารับตัวเด็กนี่ตามคำสั่งของนายท่านเท่านั้น” จอมพลเจี้ยนยิ้มให้หญิงสาว ก่อนจะหันมามองราฟแล้วกล่าวว่า

“มากับข้าซะเจ้าหนู ถ้าเจ้าไม่ยอมมาดีๆข้าก็คงต้องล่วงเกินเจ้าแล้ว!”

“เง่ะ แล้วทำไมผมต้องไปกับลุงเจี๊ยวด้วยอ่ะ ไม่เอาหรอก ผมอยากกลับหอไปอาบน้ำแล้วอ่ะ ดูสิ ตัวเลอะฝุ่นหมดแล้วเนี่ย” ราฟพูดพร้อมกับเบ้ปาก

“จะ เจี๊ยว!? ข้าชื่อหวังเจี้ยน! จอมกระบี่ไร้เงาแห่งตระกูลเทียน ผู้เป็นถึงจอมพลสูงสุดแห่งกองกำลังตระกูลเทียน! แต่เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเจ้ากลับกล้าเรียกข้าด้วยชื่ออันแสนโสมมอย่างงั้นรึ!”

“บ๊ะ โสมมตรงไหนวะครับลุง ไม่ใช่ว่าที่ลุงเกิดมาได้นี่เป็นเพราะออกมาจากมันแล้วว่ายเข้าไปหาหม่ามี๊ลุงเลยเกิดมาเหรอ แถมเจ้าสิ่งนี้ยังทำให้ลุงมีความสุขเวลาปลดปล่อยมันอีก ขอถามหน่อย มันสกปรกตรงไหน ถ้าคิดว่ามันแย่มากนักก็ตัดทิ้งซะสิ!” ราฟพูดไฟแล่บใส่ชายกลางคนด้วยความหงุดหงิด

“เอ่อ...” หวังเจี้ยน

“...” เฮเมร่ามองราฟอย่างพูดไม่ออก เจ้าเด็กนี่ถึงกับทำให้จอมกระบี่อันดับหนึ่งถึงกับพูดไม่ออกเลยงั้นเหรอนี่

‘เป็นคำพูดที่คมยิ่งกว่ากระบี่อีกนะเนี่ย เล่นเอาหน้าของหวังเจี้ยนคนนั้นเหมือนไม่ได้ปลดทุกข์มาอาทิตย์นึงงั้นแหละ’

“เอายังไงลุงหวังเจี๊ยว จะตัดมันออกมั้ย?”

“แค่กๆ…เจ้าจะกลับไปกับข้ามั้ย ข้าอุตส่าห์ไม่ทำอะไรรุนแรงกับสหายของเจ้าแล้วนะ” หวังเจี้ยนกระแอมเปลี่ยนเรื่อง

“ชิ ทำมาเป็นเปลี่ยนเรื่องเหรอ แต่เห็นว่าลุงไม่ทำร้ายคนอื่นหรอกนะเลยไม่อยากถามต่อ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่...!?” ราฟพูดออกมาก่อนจะยื่นมือออกไปคึบมีดสั้นที่ถูกใครบางคนซัดออกมาใส่ขมับของเขา

หูของชายหนุ่มผมเทากระดิกเล็กน้อย จากนั้นราฟก็เอียงหน้าไปมองทิศทางหนึ่งก่อนจะยิ้มเหี้ยมแล้วเหวี่ยงหมัดออกไปหนึ่งหมัด ทำให้ทิศทางนั้นถูกคลื่นอัดกระแทกทำลายกินพื้นที่หลายกิโลเมตรจนทำให้ป่าทมิฬที่อยู่ด้านหน้าของเขาหายไปทั้งแถบ

“...” เฮเมร่า

“...” หวังเจี้ยน

“ชิชะ คิดจะลอบโจมตีสุดยอดนินจาแห่งหมู่บ้านเซระงาคุเระคนนี้งั้นเรอะ เร็วไปล้านปีเฟ้ย! นินนิน!” ราฟพูดด้วยใบหน้าจริงจังพร้อมกับทำท่าประสานอิน

‘นินจาบ้าอะไร แค่ใช้หมัดต่อยเฉยๆไม่ใช่รึไง!’ เฮเมร่าคิ้วกระตุก ก่อนจะถอนหายใจออกมา

‘เด็กคนนี้แข็งแกร่งระดับไหนกันนะ นี่ถ้าเจ้าเทพอสูรนั่นไม่หนีหายเข้าไปในมิติก็คงถูกเด็กคนนี้จับตัวได้แล้วล่ะมั้ง’

“มีดนั่น...โม่น้อย!” ทางด้านของหวังเจี้ยน เมื่อเขาเห็นมึดในมือของราฟ จอมกระบี่ผู้นี้ก็ทะยานร่างของตนผ่านทุกคนไปยังทิศทางที่ถูกราฟทำลายไปเมื่อครู่

“...แฮ่กๆ” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นมาห่างจากพวกราฟไม่ไกล

หวังเจี้ยนที่ได้ยินเสียงนั้นก็เคลื่อนกายไปยังทิศทางนั้นทันที

ราฟที่มองตามถึงกับเลิกคิ้ว เพราะเขาเห็นเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยกร่างตัวเองขึ้นมาจากพื้นดิน

“เป็นขอมดำดินรึไงวะเจ้านั่น” ราฟเกาหัว ดูท่าว่าที่ชายคนนี้รอดมาได้จะเป็นเพราะสามารถหลบเข้าใต้ดินได้ทันเวลา

“สะ สัตว์ประหลาด ท่านอาจารย์! เจ้าบ้านั่นมันเป็นสัตว์ประหลาดแปลงกายมาชัวร์ป้าบเลย...โอ๊ย!”

จอมพลเจี้ยนทุบหัวของชายหนุ่มที่พึ่งโผล่มาจากดินจนเจ้าตัวร้องออกมา

“เจ้าเด็กบ้า! ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องเดินทางกับขุนพลที่เหลือไปตามจับตัวครอบครัวของเจ้าเด็กนี่ไปส่งตระกูลเทียนไม่ใช่หร...อั่ก!?” หวังเจี้ยนยังพูดไม่ทันจบเขาก็ถูกราฟที่โผล่มาอยู่ตรงหน้าของเขาซัดหมัดเข้าที่อกเต็มแรงจนกระเด็นถอยไปอย่างแรง

“หืม กันได้งั้นเหรอ? ดูท่าฉายาจอมพลจะไม่ได้มาเล่นๆสินะ” ราฟมองกระบี่สีดำที่หวังเจี้ยนชักออกมากันหมัดของเขาไว้ จากนั้นก็แค่นเสียงออกมาด้วยใบหน้าที่แสนเย็นชา จิตสังหารสีดำทะมึนของเขาพุ่งสูงเทียมฟ้าจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพร้อมกับอากาศโดยรอบที่เริ่มบิดเบี้ยวเพราะแรงกดดันจากร่างของชายหนุ่มที่แผ่ออกมา

“...” จอมพลเจี้ยนที่ถูกจิตสังหารของราฟเข้าไปเต็มๆถึงกับหายใจติดขัด

‘บ้าจริง จิตสังหารบ้าอะไรกันเนี่ย อายุแค่นี้แต่มีแรงกดดันเทียบเท่ากับท่านเทียนเฉินที่เป็นถึงหนึ่งในผู้ใช้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก นี่เขามีความแข็งแกร่งขนาดไหนกันถึงทำให้ผู้ใช้พลังระดับ SSS อย่างข้าหวาดกลัวได้เพียงแค่สัมผัสเข้ากับจิตสังหารเท่านั้น!?’ หวังเจี้ยนคิดในใจ

“ปะ ปีศาจจจ!!!” ขุนพลหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นลูกศิษย์ของหวังเจี้ยนกัดปากตัวเองจนเลือดไหลเพื่อไม่ให้ตัวเองสลบไปเพราะแรงกดดันนี้

“...”