เดท(?)กับหลินอิงอิง

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า!?” พัคแทยังรีบเข้าไปประคองหญิงสาว ก่อนจะเห็นคราบเลือดเปรอะเปื้อนที่นอนของเขาสองดวงใหญ่ๆ

“อึก นายทำให้พวกฉันตกเป็นของนายและเสียพรหมจรรย์ของพวกเราไปแล้ว รับผิดชอบด้วยล่ะ” ชเวซูจีเคลื่อนตัวไปหาไป๋เสวี่ยฉีแล้วกอดแขนของเธอแน่น

“นี่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกันเนี่ย แล้วทำไมพวกเธอถึงสนิทกันได้ล่ะ เท่าที่ฉันจำได้ ก่อนหน้านี้ยังทะเลาะกันอยู่เลยนี่” พัคแทยังถามด้วยความงุนงง

“นี่เจ้าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้งั้นเหรอพัคน้อย” ไป๋เสวี๋ยฉีเอียงหัวถามเขา ก่อนจะยิ้มหวานออกมาให้เขา ก่อนจะอธิบายด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขว่า

“เมื่อคืนนั้นหลังจากที่เจ้า...”

.

.

.

หลังจากฟังจบ พัคแทยังก็เอามือกุมหัว

แท้จริงแล้วเมื่อวานหลังจากที่ราฟกลับไปหนึ่งชั่วโมง ชเวซูจีที่ตื่นขึ้นมาก็โวยวายใส่เขาและไป๋เสวี๋ยฉียกใหญ่แล้วเกือบจะมีเรื่องขึ้น ไป๋เสวี่ยฉีที่เห็นว่าเรื่องชักจะไปกันใหญ่แล้วเลยเรียกหญิงสาวไปคุยกันสองคนโดยไม่ให้เขารู้ จากนั้นทั้งคู่ก็เดินมาหาเขาด้วยรอยยิ้ม พัคแทยังไม่รู้ว่าพวกเธอไปคุยอะไรกันแต่เขาก็คิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว

จากนั้นไป๋เสวี่ยฉีก็หยิบชาชั้นดีที่ ‘ยืม’ มาจากคลังของโลแกนขึ้นมาแล้วให้ทั้งสองคนกินเพื่อผ่อนคลายกัน แต่เมื่อไป๋เสวี่ยฉีทำชาเสร็จและส่งให้พัคแทยังและไป๋เสวี่ยฉีดื่มมันเข้าไป รวมทั้งตัวของเธอเองด้วยนั้น จู่ๆทั้งสามคนก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่างกาย เมื่อทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของสิ่งที่ไม่น่าจะใช่ชานี้ จากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็ทำกิจกรรมร่วมกันบนเตียงจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้

“สรุปแล้วเรื่องทุกอย่างมันเกิดจากชานั่นสินะ” พัคแทยังถอนหายใจก่อนจะมองสองสาวที่นั่งบนเตียงอยู่ตรงหน้าเขา

“ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว และมันก็เป็นครั้งแรกของฉันเหมือนกัน ฉันจะรับผิดชอบพี่และเธอเอง ซูจี” พัคแทยังพูดด้วยสีหน้าจริงจังจนทำให้หญิงสาวทั้งสองที่ได้ยินยิ้มหวานออกมา

.

.

.

“หาววว...” ราฟลืมตาตื่นขึ้นมาบนโซฟาภายในห้องของเขาด้วยความรู้สึกที่แสนจะสดชื่น ก่อนจะมองไปที่เตียงของเขาที่มีอสูรน้อยในร่างเด็กสาวนอนกอดโมจิในร่างแมวน้อยอยู่

หลังจากที่เขาและสี่สาวกินเลี้ยงกันเสร็จ เขาก็เทเลพอร์ตไปส่งสี่สาวที่ห้องของพวกเธอโดยที่สายตาของสี่สาวยังดูเหมือนจะติดใจและอาลัยอาวรณ์เนื้อย่างที่เขาทำไม่หาย แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้วเขาเลยไปส่งพวกเธอแล้วปลอบว่าเอาไว้จะทำให้กินอีกวันหลัง พวกเธอเลยยอมกลับแต่โดยดี

แต่ถึงเวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าพัคแทยังจะมา โมจิเลยต้องอยู่ที่นี่ต่ออย่างช่วยไม่ได้

“ยังไงก็เถอะ เรารู้ห้องของสาวๆแล้ว ทีนี้ล่ะก็ การถ้ำมอง...แค่กๆ การเข้าไปช่วยเหลือเวลาที่พวกเธอเจอปัญหาก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป แหม่ เรานี่มันเป็นคนดีจริงๆ เอิ๊กๆ” ราฟที่พูดชมตัวเองจบก็ลุกขึ้นมาบิดขึ้เกียจ ก่อนจะขยับมือทั้งสองข้างขึ้นมาดูแล้วกำหมัดเบาๆ

“พลังกายของเราเพิ่มขึ้นตลอดเวลาจนตอนนี้มันไม่สามารถเพิ่มได้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เราแข็งแกร่งแค่ไหนกัน แต่ช่างมันเถอะ แค่ไม่มีปัญหาเข้ามาก็ดีสุดๆแล้วล่ะนะ” ราฟยิ้มบางๆ ในตอนนี้เขาสามารถควบคุมร่างกายของเขาได้แล้ว ทำให้ตัวของเขาไม่ได้ขยับแล้วทำให้อากาศสั่นสะเทือนหรือมิติปริแตกอีก ไม่อย่างนั้นคงวุ่นวายตายชัก

“เอาล่ะ วันนี้เป็นวันที่เราจะได้ไปเดทกับครูหลินสินะ อิๆ” ราฟพูดอย่างมีความสุขก่อนจะหยิบเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นโยนเข้ามิติของเขาเงียบๆ เพื่อไม่ให้เด็กน้อยทั้งสองสะดุ้งตื่น

หลังจากที่เก็บของเสร็จ ราฟก็บอกลาโกโก้และโมจิที่ยังงัวเงียอยู่ และส่งข้อความไปหาพวกซายะ เรเชล และพัคแทยังว่าเขาจะออกเดินทางไปทำธุระกับหลินอิงอิงสักพัก รวมทั้งส่งข้อความไปให้สามอสูรว่าให้เข้าไปในบ้านที่เขาส่งที่อยู่ให้ได้เลย พร้อมกับย้ำว่าห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด

จากนั้นชายหนุ่มผมเทาก็เทเลพอร์ตหายไปจากห้อง

.

.

.

[แท่นเทเลพอร์ต]

ฟุบบบ

เมื่อราฟมาถึงเขาก็เห็นหญิงสาวผมชมพูในชุดวอร์มสีน้ำเงินกำลังยืนกอดอกรอเขาอยู่

ราฟฉีกยื้มออกมา ก่อนจะแอบย่องเข้าไปหาหญิงสาวจากข้างหลังแล้วเป่าลมใส่หูของครูสาวเบาๆ

ฟู่~

“ว๊ายยย!?” หลินอิงอิงที่ถูกราฟเป่าหูก็สะดุ้งออกมาแล้วหันมาซัดหมัดสายฟ้าออกมาซัดใส่คนที่อยู่ด้านหลังของเธอ

พลั่ก!

“โว้ววว...ใจเย็นครับครูหลิน นี่ราฟน้อยผู้น่ารักเอง แค่แกล้งนิดแกล้งหน่อย ไม่เห็นต้องเอากันถึงตายเลยนี่นา” ราฟยิ้มแห้งๆขณะใช้มือเปล่ารับหมัดของเธอเพื่อไม่ให้ใครโดนลูกหลงจากพลังสายฟ้าที่เกรี้ยวกราดของหญิงสาว

“ราฟ!? ไอ้เด็กบ้า!” เมื่อหลินอิงอิงเห็นว่าใครเป็นคนทำ ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีทันที

“เล่นบ้าอะไรของนายกัน วันหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะ มันทำให้ฉันรู้สึกด...ฮึ่ย! ถ้าคราวหน้านายทำแบบนี้อีกนายตายแน่!” หญิงสาวผมชมพูขมวดคิ้วมุ่นมองชายหนุ่มด้วยสายตาคาดโทษ

“เห ถ้ารู้สึกไม่ดีแล้วทำไมถึงหน้าแดงล่ะครับ จริงสิ นี่ก็หน้าร้อนแล้วนี่เนอะ ถ้าครูหลินร้อนมากอดผมมั้ย ตัวผมเย็นนะ” ราฟยิ้มขี้เล่นพร้อมกับกางแขนแล้วโคจรปราณเหมันต์แผ่ไอเย็นออกมาจากร่างกำยำนั้น

“ใครจะไปกอดนายกัน!” หลินอิงอิงสะบัดหน้าหนี เธอด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อและใจที่เต้นระรัว เจ้าเด็กนี่รู้จุดอ่อนไหวของเธอได้ยังไงกันนะ

‘บังเอิญงั้นเหรอ?’ หลินอิงอิงได้แต่คิดในใจขณะเอามือปาดเหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะมองไปทางราฟที่เธอรู้สึกถึงความเย็นรอบตัวเขา

“ไปกันได้แล้ว ตอนนี้กิลด์แสงดาราส่งคนไปรอพวกเราที่ทางเข้าดันเจี้ยนแล้ว”

“โอ้” ราฟที่ได้ยินชื่อกิลด์ที่คุ้นหูนี้ก็ตอบรับเบาๆ

‘กิลด์แสงดารา...ตอนที่เราโหม่งโลกครั้งแรกสินะ เหอๆ คิดแล้วยังเสียวไส้ไม่หาย’

“ทำไมดูนายไม่ตื่นเต้นเลยล่ะ? พวกเขาคือกิลด์อันดับหนึ่งเลยนะ” หลินอิงอิงถามเขาอย่างสงสัย

“อ้อ ผมไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วน่ะครับ จะกิลด์ไหนก็ไม่สำคัญหรอก ที่ผมอยากไปสำรวจดันเจี้ยนก็เพราะว่าจะได้ไปเดทกับครูต่างหาก นี่สิเรื่องสำคัญที่ผมสนใจ” ราฟยักไหล่ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้ครูสาว

“...ปะ ไปกันได้แล้ว! เดี๋ยวพวกเขาจะรอนาน” หลินอิงอิงหันหน้าหนีชายหนุ่มแล้วพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก

“อะ โอ้ว...” ราฟพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินตามหญิงสาวไป แต่ก็ต้องหยุดชะงักเท้าลงเพราะครูสาวที่กำลังหันมาเดินอยู่ข้างๆเขา

“นายช่วยเพิ่มความเย็นอีกหน่อยสิ”

“...”