กายาเทพโลหิต

“สารเลวเอ๊ย!”

“เจ้านั่นไม่ใช่ราฟจอมเพี้ยนแล้ว แต่มันคือปีศาจราคะราฟ! ไม่รู้ว่ามันใช้วิชาปรุงยาของมันไปทำร้ายหญิงสาวในการแข่งขันกี่ร้อยคนกัน”

“เจ้าหมอนั่นมันไม่ใช่คน!”

“มันมีดีอะไรหรือใช้ยอดวิชาในตำนานอะไรกันฟะ ถึงได้ทำให้ผู้หญิงที่น่ารักอย่างเธอคนนี้ไม่เอาเรื่องทั้งที่ทำร้ายกาจกับเธอแบบนี้!”

“ฆ่ามันๆๆๆ”

ทุกคนที่ได้ยินในสิ่งที่ลิลิธกล่าวก็เกลียดชังราฟยิ่งกว่าเดิม แล้วบอกลิลิธว่า

“ไม่ต้องกังวลนะ พวกเราจะพาไปหาราฟเอง ถ้าเขาไม่ยอมรับผิดชอบเธอ พวกเราจะทำให้ราฟรับผิดชอบในตัวเธอให้ได้แม้จะต้องใช้กำลังก็ตาม!” หญิงสาวคนหนึ่งที่โกรธแค้นราฟสุดขีดพูดขึ้นอย่างโมโห

“ขอบคุณทุกคนมากนะคะ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ฉันขอรับไว้แค่ความหวังดีของทุกคนก็พอแล้ว แต่ฉันขอให้พวกคุณช่วยบอกทางไปหาเขาตอนนี้เลยได้มั้ยคะ เพราะจะจัดการปัญหาของฉันเอง” ลิลิธพูดด้วยรอยยิ้มที่หวานปานน้ำผึ้ง

พวกนักเรียนพากันกัดฟันและรู้สึกโกรธราฟมากขึ้นไปอีก

“ก็ได้ พวกเรายอมรับการตัดสินใจของเธอ แล้วจะรอให้เธอกลับมาบอกผลที่เกิดขึ้นนะ ฉันรู้จักห้องของเขา ที่อยู่ของเขาคือ หอพัก... ห้อง...”  หนึ่งในคนที่อยู่หอพักเดียวกับราฟบอกที่อยู่ของเขาแก่ลิลิธ

หลังจากได้ที่อยู่ของราฟ ลิลิธก็ยิ้มแล้วขอบคุณทุกคนจากนั้นก็เดินไปยังที่อยู่ของราฟ ท่ามกลางความโกรธแค้นของกลุ่มนักเรียนที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด.

.

.

.

“ทำไมหนังตาข้างขวากระตุกรัวๆเลยฟะ? ช่างเถอะ แล้วนี่เธอกินอิ่มแล้วใช่มั้ยฮะยัยเด็กติดเกม ฉันจะได้เอาจานไปล้าง” ราฟลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนถามมารสาว

วาเนสซ่าพยักหน้าแล้วลุกไปล้างมือ จากนั้นเธอก็ไปนั่งเล่นเกมเหมือนเดิม

“...” ราฟ

“ทำไมฉันถึงต้องดูแลเธอเหมือนแขกวีไอพีด้วยฟะ? ที่สำคัญกว่านั้นคือเราจะติดต่อกับจักรพรรดิโลหิตยังไงล่ะเนี่ย...จริงสิ ให้ยัยมารนี่ใช้มือถือโทรหาก็ได้นี่หว่า” ราฟมองวาเนสซ่าก่อนจะพูดต่อว่า

“...ว่าแต่เธอมีมือถือมั้ยอ่ะ”

วาเนสซ่าที่ได้ยินราฟถามก็ขมวดคิ้วแล้วตอบว่า

“ก็ต้องมีอยู่แล้วสิยะ! แถมยังล้ำสมัยกว่าของมนุษย์อีกเพราะมือถือของพวกข้าไม่ต้องพึ่งคนงานหรือเครื่องจักรมากมาย พวกข้ามีจักรพรรดินภาที่สร้างเครื่องปล่อยสัญญานเหมือนของมนุษย์ที่ช่วยกระจายสัญญานได้เร็วและแรงทั่วทั้งแดนมาร และยังมีจักรพรรดิอัสนีที่สร้างเครื่องส่งไฟฟ้าจากพลังของท่านยังไงล่ะ!” วาเนสซ่าเชิดหน้าตอบอย่าภาคภูมิใจ

ราฟมองหญิงสาวหน้าตายแล้วบ่นว่า

“ฉันแค่ถามว่ามีหรือไม่มีเฉยๆ ทำไมต้องร่ายยาวเป็นนิราศภูเขาทองขนาดนั้นฟะ...งั้นดีเลย เธอช่วยโทรหาอาจารย์ของเธอให้ทีดิ” ราฟบอกหญิงสาว

วาเนสซ่าหันมาแสยะยิ้มให้ราฟ (ซึ่งเขามองว่ามันน่ารักมากกว่าน่ากลัว) และพูดด้วยน้ำเสียงถือดีว่า

“แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน เพราะอาจารย์ของข้าน่ะโหดมากกกกก” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับลากเสียงยาวอย่างน่าหมั่นเขี้ยว

ราฟที่เห็นดังนั้นก็ยื่นมือทั้งสองข้างไปบีบแก้มของเธอจนมันยืดออกมา

“โอ๊ย เจ้าบ้า ปล่อยฉันนะ!” วาเนสซ่าออกแรงผลักชายหนุ่มให้ออกไป แต่เธอกลับสู้แรงเขาไม่ได้เลย

“ไม่อ่ะ หนุกดี” ราฟแสยะยิ้ม แก้มของยัยมารนี่นุ่มดีจริงๆ

แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ขณะที่ราฟกำลังสนุกกับการแกล้งมารสาว อยู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหาร

อันรุนแรงจากประตูห้องที่มุ่งเป้ามาที่เขาคนเดียว

จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด

“แปลงโลหิต...รูปแบบกระดาษ!”

“!?” เมื่อราฟหันไปมองก็พบว่ามีแผ่นกระดาษสีแดงกำลังสอดเข้ามาที่ใต้ประตูของเขา ก่อนที่มันจะลอยขึ้นแล้วเปลี่ยนร่างเป็นหญิงสาวอายุ 17 คนหนึ่งที่ติดตราของโรงเรียนวีนัสที่กำลังมองหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ปล่อยศิษย์ของข้าซะเจ้าสารเลว” ลิลิธที่เห็นมือของราฟกำลังบีบแก้มของวาเนสซ่าอยู่ก็คำรามออกมา

“อั้นอาอานนนน” วาเนสซาร้องทักอาจารย์ของเธออย่างดีใจทั้งๆที่ยังถูกราฟบีบแก้มอยู่

“เจ้ากล้ารังแกนางงั้นเรอะ! จงหยุดนิ่ง...ตรึงโลหิต!” ลิลิธเอื้อมมือออกไปในอากาศ ก่อนจะมีเส้นใยพลังสีเลือดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพุ่งออกมาใส่ราฟจนทำให้ร่างของเขาแข็งค้างและตัวลอยขึ้น ส่วนมือของเขาที่จับแก้มวาเนสซ่าอยู่นั้นก็ปล่อยออกจนมารสาวเป็นอิสระจากการรังแก(?)

กึกกก

ลิลิธแสยะยิ้มมองราฟที่ในตอนนี้ตัวลอยอยู่ในอากาศโดยที่มีท่าทางกางแขนขาทั้งสองข้างออกตามที่ลิลิธต้องการให้มันเป็น

“นายท่าน!” โกโก้เห่าเสียงดัง มันหุ้มร่างของตัวเองด้วยพิษย่อยสลายก่อนจะพุ่งตัวเข้าโจมตีหญิงสาวที่กำลังจะทำร้ายนายท่านของมัน แต่ก็ถูกลิลิธใช้ออกด้วยวิชาตรึงโลหิตทำให้ขยับตัวไม่ได้ จากนั้นเธอจึงหันกลับมาพูดกับราฟ

“หายากนะที่จะมีคนที่โดนวิชาตรึงโลหิตของข้าไปแล้วทำสีหน้าไร้อารมณ์แบบเจ้า” ลิลิธเลิกคิ้ว ก่อนจะยิ้มบางๆแล้วเดินเข้าไปหาราฟ

“ตอนแรกที่เห็นพลังที่เจ้าใช้สังหารร่างหลักของเมฟิสโตก็นึกว่าจะแข็งแกร่งจนน่าเอาไปเป็นมารรับใช้ แต่มันคงเป็นเพราะเจ้าเมฟิสโตประมาทเกินไปสินะถึงได้พ่ายแพ้ให้แก่คนอย่างเจ้า เพราะหากเจ้าแข็งแกร่งจนสามารถทำลายวิชาปั่นป่วนโลหิตของเจ้าศิษย์บ้านั่นได้จริงๆ เจ้าคงหลบวิชาตรึงโลหิตขั้นสูงสุดของข้าพ้นไปแล้ว”

“...แต่ถึงเจ้าจะหลบวิชานี้พ้น ข้าก็มีอีกหลายวิชาที่จะเอาชนะเจ้า!” ลิลิธเชยคางของราฟแล้วยิ้มหวานให้กับเขา ก่อนจะแสยะยิ้มและถลึงตาใส่อย่างน่าขนลุกและพูดต่อว่า

“ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นเจ้าก็ไม่คู่ควรที่จะให้ข้าเก็บไว้ใช้งาน”

“...จงตายซะ! กายาเทพโลหิต!” กล่าวจบร่างกายของหญิงสาวก็เปลี่ยนจากผิวสีขาวนวลกลายเป็นแดงก่ำและมีรอยสักสีดำโผล่ขึ้นตามตัว ดูแล้วน่าเกรงขามเป็นอย่างยิ่ง

จากนั้นหญิงสาวผู้ครอบครองตำแหน่งจักรพรรดิโลหิตก็ลอยขึ้นไปอยู่ระดับเดียวกับราฟที่เบิกตากว้างมองเธออยู่ ก่อนที่หญิงสาวจะจับหัวของเขาแล้วออกแรงกระชากขึ้นไปด้านบนอย่างสุดแรง!

“!?” ราฟ

“ไม่นะ!” วาเนสซ่าที่เห็นการกระทำของอาจารย์ของเธอก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ