คาร์ล

“ผมสงสัยอยู่เรื่องนึง คุณแอนนาเป็นคนว่าจ้างจริงๆเหรอ ระดับผอ.โรงเรียนไม่น่าขาดแคลนสมุนไพรนี่” ราฟถาม

“อ้อ ไม่ใช่หรอก ฉันแค่อยากเจอตัวนายเฉยๆน่ะ รู้มั้ยว่าเพื่อทดสอบนาย ฉันต้องเตรียมการตั้งวันนึง ที่เหลือก็แค่ติดต่อขอสลับตัวกับผู้ว่าจ้างของนายแลกกับสมุนไพรที่มีระดับสูงกว่าที่เธอต้องการ แค่นั้นแหละ” แอนนาอธิบาย

“โอ้ว” ราฟพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

“เอาล่ะ ได้เวลากลับแล้ว เห้อ เสียดายซากของมันชะมัด นายเล่นต่อยซะร่างแหลกเครื่องในกระจายขนาดนี้คงขายได้ราคาต่ำกว่าครึ่งแน่”

“เอ่อ จะมีส่วนแบ่งให้ผมมั้ย ช่วงนี้ผมเงินขาดมืออ่ะครับ” ราฟยิ้มประจบหญิงสาวพร้อมถูมือไปมา

“เห้อ ช่างเถอะ ฉันให้นายหมดเลยละกัน สมุนไพรที่ฉันเก็บระหว่างทางด้วย แล้วถ้าตอนเอาไปขายมีคนถามว่าระดับ C ปลอมๆอย่างนายไปเอาซากสัตว์อสูรระดับ SSS มาได้ยังไงก็บอกไปว่าฉันฝากให้นายเอามาขายละกัน ส่วนนี่แหวนมิติ เอาไปใช้ซะ ถือว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยน ถ้าโรงเรียนมีปัญหาก็อย่าลืมแสดงพลังที่แท้จริงของนายออกมาล่ะ” แอนนาบอกชายหนุ่มผมเทา ก่อนจะขอตัวกลับโรงเรียนไปก่อนเพราะเธอยังมีงานเอกสารที่ต้องทำอีกเยอะ

“อืม หาสมุนไพรไปทำยาเพิ่มดีกว่า ด้วยพลังหมื่นพิษของเราทำให้การแยกแยะสมุนไพรเป็นเรื่องง่ายสุดๆ ต้องยกเครดิตให้โกโก้เลยนะเนี่ย แต่ก่อนอื่น ขอเก็บดอกบัวยาระบายนี่ไปด้วยละกัน เผื่อได้ใช้ หุๆ”

หลังจากพูดจบ ชายหนุ่มก็เริ่มออกตามหาสมุนไพรทันที

.

.

.

หลายชั่วโมงต่อมา

“ฮู่ว~ หมดป่าแล้วมั้ง ถึงส่วนใหญ่จะเป็นสมุนไพรที่เป็นธาตุเย็นก็เถอะ แต่น่าจะเอาไปสร้างเม็ดยาที่ขายได้ล่ะนะ”

“กลับดีกว่า หนูโกโก้คงคิดถึงเราแย่แล้ว”

“อย่าเข้ามานะ!”

“หืม?” แต่ก่อนที่ราฟจะกลับหอ เขาก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น เมื่อราฟหันไปตามเสียงและใช้เนตรของเขามองไปประมาณ 500 เมตร เขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมไว้อยู่ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและเศษฝุ่น

ราฟเอามือป้องหูไปยังทิศทางนั้นเพื่อเผือก...เอ๊ย เงี่ยหูฟัง

“ส่งไอเทมที่เธอเจอในห้องลับมา คิดเหรอว่าพวกฉันจะไม่รู้ว่าเธอแอบเก็บมันไว้คนเดียว” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น

“ฉันไม่ได้หยิบอะไรมาจริงๆ” หญิงสาวกัดฟันพูด

“อีตอแหล กูพูดดีๆไม่ยอมฟังใช่มั้ย ต้องให้ตัดแขนตัดขาก่อนรึไงถึงจะยอมรับ” ชายวัยกลางคนหัวโล้นในกลุ่มพูดเสียงเหี้ยมก่อนจะชักมีดสั้นออกมาเลียด้วยรอยยิ้มกระหายเลือด

“หยุดเลย แกมันก็คิดแต่จะชำแหละอย่างเดียว สาวและสวยขนาดนี้เราต้องทำอย่างอื่นสิ ไปตัดแขนขาออกได้ไง เสียของหมด” ชายชราร่างผอมแห้งพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มหื่นกาม

“หึ จะยอมส่งมาดีๆมั้ย ฉันรู้ว่าคุณหนูตระกูหลักอย่างเธอมีแหวนมิติ เลยซ่อนมันไว้ได้ ที่พวกฉันไม่ฆ่าเธอเพราะกลัวอิทธิพลของตระกูเธอหรอก แต่ถ้าเธอไม่ยอมส่งมันมาฉันก็ไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอหรอกนะ เพราะสหายของฉันพวกนี้เค้าไม่ค่อยอ่อนโยนเท่าไหร่” ขายหนุ่มคนเดิมกล่าวด้วยรอยยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้มด้วย

“อึก ฉันไม่ยอมมอบมันให้พวกนายเด็ดขาด นี่คือสิ่งที่ฉันหามาได้ด้วยตัวเอง พวกนายไม่มีสิทธิ์!” หญิงสาวตะโกนลั่น

“ฮ่าๆๆๆ อีคุณหนูนี่มันจะโลกสวยไปไหนวะ ไม่รู้เหรอว่าโลกนี้มันเป็นโลกปลาใหญ่กินปลาเล็ก ถึงได้ครอบครองไอเท็มวิเศษแต่อ่อนแอแบบนี้สุดท้ายก็ต้องโดนแย่งไปอยู่ดี จำใส่หัวสวยๆของแกไว้ล่ะ ว่าโลกใบนี้อำนาจคือทุกสิ่ง และนี่คือความจริง ความจริงที่แกต้องตาย! แล้วแหวนมิติก็จะกลายเป็นของข้า!” ชายวัยกลางคนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะเหวี่ยงมีดเข้าใส่หญิงสาว

เคร้ง

“คิดจะทำอะไร” ชายวัยกลางคนถามชายชราที่เหวี่ยงกระบี่เข้ามากันมีดของเขาไว้

“ข้าต้องได้นางก่อน ที่เหลือแกจะทำอะไรก็ตามสะดวกเลย”

“ชิ ก็ได้วะ รีบๆหน่อยล่ะ ไอ้หนุ่มไปกันเถอะ ให้ไอ้แก่มันระบายตัณหาของมันไป”

“เห้อ ก็ได้” ชายหนุ่มยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะเดินตามชายวัยกลางคนไป

“ฮี่ๆ อีหนู อยู่นิ่งๆซะจะได้ไม่เจ็บ ข้ารับรองว่าเจ้าจะได้รู้จักสรวงสวรรค์” ชายชราย่างสามขุมเขามาหาหญิงสาวพร้อมกับเลียริมฝีปากของมันก่อนจะถอดเสื้อเผยให้เห็นซี่โครงที่ติดกระดูกแลดูคล้ายซอมบี้มากกว่าคน

“อย่าเข้ามานะ” หญิงสาวซัดฝ่ามือที่เป็นปราณเฮือกสุดท้ายออกไปใส่ชายชราเกิดเป็นวานรสายลมตัวขนาดเท่าลูกฟุตบอลพุ่งเข้าอัดใส่อกของชายชราจนทำให้เขากระอักเลือดออกมา

“ฮี่ๆ ไม่เลวๆ ต่อต้านแบบนี้ข้าชอบ” ชายชรายิ้มกว้างจนเห็นรอยเลือดตามฟันซึ่งมันดูน่าสะอิดสะเอียนสำหรับหญิงสาวที่สุด

ชายชราดีดนิ้วก่อนที่จะมีเถาวัลย์ผุดจากพื้นดินรัดแขนขาของหญิงสาวไว้แน่นจนเธอขัดขืนไม่ได้อีก

จากนั้นชายชราก็เริ่มเอื้อมมือหวังถอดเสื้อหญิงสาว

หญิงสาวหลับตาเตรียมหยิบมีดออกมาฆ่าตัวตายหนีความอัปยศที่กำลังจะเกิดขึ้น

เปรี้ยงงง

ปรากฏบอลสายฟ้าพุ่งใส่หัวของชายชราจนร่างเขากระเด็นไปไกลกว่าร้อยเมตร

“อู้ว ท่าจะเจ็บน่าดูแฮะ” ราฟที่ยังยืนอยู่ที่เดิมขณะยื่นมือขวาทำท่าดัชนี(นิ้วชี้กับนิ้วกลางชิดกัน)ไปยังทิศทางที่หญิงสาวอยู่

“เอาล่ะ ท่าร่างไร้เงา”

ฟุบ

ราฟโผล่มายืนตรงหน้าหญิงสาว

“นาย!” เสียงร้องของหญิงสาวทำให้ราฟหันมาก่อนจะชะงักไป ก่อนหน้านี้เขาเห็นหญิงสาวแค่ด้านหลัง แต่เมื่อสังเกตุเธอดีๆ เขาก็พบกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยผมสีน้ำตาลรวบหางม้า ดวงตาสีเขียวดูคุ้นตา ทำให้เขาขมวดคิ้วก่อนจะขยับจมูกฟุดฟิดไปมา

“เธอคือคาร์ลเหรอ!?”

“นี่นายเป็นหมารึไงถึงระบุตัวคนจากการดมกลิ่นได้เนี่ย! เห้อ...อ้ะ ระวัง!” หญิงสาวหรือเพื่อนร่วมห้องของราฟที่ชื่อคาร์ลร้องเสียงหลงชี้ไปข้างหลังของเขา

“กระสุนหนาม!”

ซูมมม

ราฟสะบัดมือสร้างโดมสายฟ้ามาครอบคลุมร่างของเขาและคาร์ล ก่อนจะพูดกวนตีนอีกฝ่าย

“อะไรกันปู่ แก่ขนาดนี้ยังไม่เลิกบ้ากามอีกเหรอ ไม่สงสารย่าที่รออยู่ที่บ้านรึไง”

“หุบปาก! ตาย! เกราะอสูรเถาวัลย์ ผสานร่าง!” ชายชราร้องออกมาก่อนที่เถาวัลย์จะผุดจากพื้นดินรัดร่างของเขาก่อนที่จะกลายเป็นเกราะเถาวัลย์สีเขียวรูปร่างคล้ายเกราะอัศวิน

“โห อย่างเท่เลย” ราฟเอ่ยปากชมก่อนจะสะบัดดาบสายฟ้าออกไปต้านรับการระดมหมัดของชายชรา

ย่าห์ๆๆๆๆๆๆ

“อืม ถ้าปู่พูดว่าโอร่าๆๆมันจะคูลกว่านี้นะ แบบนี้ไง โอร่าๆๆๆๆๆ...โอร่าาา เชี่ย จะติดลิขสิทธิ์มั้ยวะ” ราฟออกความเห็นก่อนจะสลายดาบสายฟ้าแล้วปล่อยหมัดใส่ชายชราด้วยแรง 1 ใน 10 แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เกราะเถาวัลย์ของชายชราถูกทำลายและทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก

“อั่ก นี่มันพลังบ้าอะไรกัน”

“ปู่! แก!” ชายหนุ่มที่กำลังคุยกับชายวันกลางคนและได้ยินเสียงการต่อสู้จึงกลับมาดู เห็นภาพตรงหน้าก็ตะคอกออกมาก่อนจะพุ่งเข้าใส่ราฟ จากนั้นมีดสายน้ำนับร้อยก็ปรากฏขึ้นข้างหลังของเขาแล้วพุ่งโจมดีราฟทั้งหมด

“เหอๆ” ราฟยืนนิ่งให้คมมีดปะทะกับร่างกายเขาแต่มันก็สลายหายไปทันที ก่อนที่ราฟจะชี้ดัชนีสายฟ้าใส่แขนขาทั้งหมดของชายหนุ่มจนเขาขยับไม่ได้ไปอีกราย

“เจ้าแกร่งดีนี่ งั้นรับนี่หน่อยเป็นไง คมมีดเพลิงโลกันต์” หลังจากชายวันกลางคนพูดจบ เพลิงสีดำทมิฬก็พุ่งเข้าใส่ราฟ ชายหนุ่มผมเทามองนิ่งๆก่อนจะก้มลงแล้วจิ้มมือลงพื้นแล้วงัดพื้นดินออกมาป้องกันแล้วใช้เท้ายันมันไปทางชายวัยกลางคนจนมันทับเขากระเด็นไปด้านหลังจนชนกับภูเขาลูกหนึ่ง

“ตายรึยังล่ะนั่น หวังว่าจะไม่ตายนะ เพราะเรายังไม่อยากฆ่าคนเท่าไหร่ แต่ถ้าถึงเวลาจริงๆก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ล่ะนะ” ราฟเกาหัวก่อนจะเดินออกจากโดมสายฟ้าที่เขาสร้างเพื่อป้องกันคาร์ลไว้ไปหาชายวัยกลางคนเพื่อเช็คให้แน่ใจ

เขาต้องจับทั้งสามคนส่งสมาคมโดยเฉพาะชายวัยกลางคนที่มีความโหดเหี้ยมอย่างถึงที่สุด ถ้าปล่อยไปจะต้องมีผู้เสียหายอย่างที่คาร์ลจะโดนในวันนี้ถ้าเขาไม่ได้ช่วยไว้อีกแน่