แอนนา

“อ๊ะ ฉันลืมแนะนำตัวไปเลย ฉันแอนนานะคะ เรียกฉันว่าแอนเฉยๆก็ได้ค่ะ” เด็กสาวแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม

“ครับ คุณแอน” ราฟพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขเพราะสำหรับเขา การมีนายจ้างที่น่ารักทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจในการทำงานขึ้นเยอะ

หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินทางไปมาถึงภูเขาหิมะลูกหนึ่ง

ตามข้อมูลที่ราฟอ่านมาภูเขาลูกนี้มีชื่อว่าหุบเขาเซียนเหมันต์ เพราะตามตำนานภูเขาลูกนี้เคยเป็นที่ประทับของเซียนเหมันต์ ผู้พิทักษ์ในตำนานที่เคยใช้พลังของเขาเยือกแข็งกองทัพสัตว์อสูรระดับ SSS หลายสิบตัวที่เกือบทำลายมนุษยชาติจนหมดสิ้นได้สำเร็จโดยแลกกับชีวิตของเขาเมื่อพันปีก่อน ทำให้ภูเขาลูกนี้กลายเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ไป

แต่ในตอนนี้ไม่มีใครที่ต้องการมาที่นี่เพราะมันถูกสัตว์อสูรยึดพื้นที่ไปเมื่อหลายร้อยปีที่ผ่านมา ทำให้ที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่แสวงโชคสำหรับผู้ที่ต้องการเงินทอง เพราะมันมีทั้งสัตว์อสูรรวมทั้งสมุนไพรหายากต่างๆที่สามารถเติบโตได้เฉพาะพื้นที่ที่มีกลิ่นอายของสัตว์อสูรเท่านั้น

และดูเหมือนว่าแอนนาก็ต้องการหาแสวงโชคเช่นกัน เธอจึงเลือกเดินทางมายังที่แห่งนี้ แต่ยังดีที่พื้นที่นี้เป็นเพียงพื้นที่ที่มีความอันตรายระดับ C เท่านั้น อัตราการเสียชีวิตที่นี่จึงยังคงมีน้อยอยู่

หลังจากที่ราฟรู้ข้อมูลเหล่านี้ เขาก็ยิ้มกว้างแล้วกดรับมันทันที เพราะมันเป็นเพียงแค่ภารกิจง่ายๆ แค่คุ้มกันผู้ว่าจ้างจากพื้นที่ระดับ C ของกล้วยๆ

แอนนาหยิบเสื้อขนสัตว์มาสวมก่อนจะถามราฟว่า

“คุณไม่สวมเสื้อกันหนาวเหรอคะ?”

“อ้อ ฉันไม่หนาวน่ะ” ราฟตอบพร้อมกับใช้วิชาดูดกลืนปราณเหมันต์ที่ไหลเวียนอยู่ทั่วภูเขาแห่งนี้

‘ที่นี้ล่ะ ยัยน้ำแข็งใส่นั่นก็จะทำอะไรเราไม่ได้แล้ว ว่ะฮ่าๆๆ’

เมื่อได้ยินคำตอบของราฟ แอนนาก็พยักหน้าก่อนเดินนำราฟเข้าไปในภูเขา จากนั้นเธอก็ก้มลงเก็บสมุนไพรทุกต้นที่เธอพบเจอระหว่างทางไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงใจกลางหุบเขาที่เป็นทะเลสาบ น่าแปลกที่น้ำในนั้นไม่ถูกแช่แข็งเพราะอากาศที่หนาวเย็น

“หืม กลิ่นนี้มันคืออะไรน่ะ หอมมากเลย!” ราฟที่ได้กลิ่นบางอย่างพูดออกมา

“น่าจะมาจากสมุนไพรตรงนั้นนะคะ” แอนนาชี้ไปยังใจกลางของทะเลสาบที่มีดอกบัวสีฟ้าอ่อนดอกหนึ่งบานอยู่

“เธอรู้รึเปล่าว่าดอกบัวนั่นพิเศษยังไง?” ราฟหันมาถามแอนนา

“รู้ค่ะ มันคือดอกบัวเพลิงเหมันต์ คุณสมบัติอันแตกต่างที่รวมอยู่ด้วยกันทำให้มันมีพลังของเปลวไฟน้ำแข็งที่สามารถ’เผา’ทุกอย่างให้กลายเป็นจุดเยือกแข็งในระดับเซลล์ คนที่กินมันเข้าไปจะทำให้ได้รับเปลวไฟนี้ค่ะ”

“โห พลังโครตโกงเลย เธอจะเอามันมั้ย” ราฟถามเด็กสาว แต่เธอส่ายหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม

“ฉันไม่ต้องการมันหรอกค่ะ ถ้าคุณราฟสนใจคุณสามารถเข้าไปกินมันได้เลย”

“เห งั้นฉันไม่เกรงใจนะ” ราฟหุ้มปราณไว้ที่เท้าก่อนจะเดินบนน้ำไปหาดอกบัวเพลิงเหมันต์ท่ามกลางสายตาของแอนนาที่เผยรอยยิ้มบางๆออกมา

“หืม!” แต่ก่อนที่มือของชายหนุ่มจะเอื้อมไปถึงมัน ก็เกิดคลื่นพลังใต้ทะเลสาบขึ้นเสียก่อน จากนั้นร่างใหญ่ยักษ์ที่คล้ายกับมิโนทอร์ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของชายหนุ่มผมเทา

โฮกกก

เปรี้ยงงง!

เผละ

“หู้ว ตกใจหมดเลย” ราฟเอามือซ้ายแนบอกในขณะที่มือขวาค้างไว้ในท่าหมัดตรง

“เง่ะ เปื้อนเลือดหมดเลย อ๊ะ เรายืนอยู่บนทะเลสาบนี่หว่า ล้างตัวๆ” หลังจากพูดจบ ราฟก็คลายปราณที่เท้า ทำให้ร่างของเขาจมลงไปในทะเลสาบก่อนจะถูตัวไปมาเพื่อล้างคราบเลือด

“บะ บ้าน่า” เสียงของแอนนาดังขึ้นก่อนที่เธอจะพูดต่อว่า

“นั่นมันอสูรกระทิงหิมะ อสูรระดับ SSS เชียวนะ แต่นายดันต่อยมันตายในหมัดเดียวเนี่ยนะ นี่มันความแข็งแกร่งบ้าอะไรกัน!” แอนนาตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

“หือ ทำไมรู้สึกเหมือนวิธีการพูดของคุณแอนนาเปลี่ยนไปล่ะครับ ผมชอบแบบเมื่อกี้มากกว่านะ ดูน่ารักดี” ราฟโผล่หน้าขึ้นมาจากน้ำออกความเห็นด้วยรอยยิ้มกว้าง

“...” แอนนามองราฟเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วพูดว่า

“มาถึงขั้นนี้แล้วฉันก็คงต้องบอกความจริงล่ะนะ”

“ฉันคือแอนนา ผู้อำนวยการของโรงเรียนไอรีนที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์” แอนนาพูดด้วยใบหน้าที่ขมวดคิ้วเพราะยังคงตกใจไม่หาย

“หะ ผู้อำนวยการเป็นแค่เด็กอายุ 15 เหรอ?” ราฟที่ล้างตัวเสร็จแล้วลุกขึ้นมาจากน้ำก่อนจะเดินมายืนอยู่หน้าแอนนา

กึก

แอนนากัดฟันก่อนตอบไปว่า

“ฉันอายุ 25 แล้วย่ะ แค่ตอนอายุ 15 ฉันโดนพลังสายคำสาปจากอสูรระดับสูงให้ร่างกายไม่โตขึ้นเฉยๆ”

“โอ้ว สุดยอดดด”

“ไม่ ไม่เลยสักนิด เรื่องส่วนสูงน่ะไม่เท่าไหร่ แต่การที่ไม่มีวันโตนั่นหมายความว่าหน้าอกของฉันจะไม่โตมากกว่านี้อีกแล้ว ฮึก...แงงงง” เมื่อพูดถึงตรงนี้แอนนาก็ร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กสาวอายุ 15 จริง

“ดูเหมือนที่ถูกหยุดการเติบโตจะไม่ใช่แค่ร่างกายแต่เป็นอารมณ์ด้วยสินะ” ราฟยิ้มแห้งๆก่อนจะพูดออกมาว่า

“ถ้าเป็นเรื่องหน้าอก ผมช่วยได้นะ”

“ฮึก จริงเหรอ” แอนนาหันมาถามด้วยสายตาคาดหวัง

“จริงสิ แต่มันต้อง...” ราฟอธิบายด้วยรอยยิ้มกระอักกระอ่วน

“นะ นาย...อะแฮ่ม ถ้ามันทำได้จริงๆ ฉันจะยอมให้ทำก็ได้ เอาไว้เดี๋ยวฉันจะเรียกนายเข้าพบทีหลัง แต่ตอนนี้ตอบฉันมาก่อนว่านายทำยังไงถึงได้แข็งแกร่งแบบนี้กัน?” แอนนาถามราฟด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อืม ผอ.สัญญานะว่าจะไม่บอกใคร เพราะถ้ามีคนอื่นรู้ผมคงไม่ได้อยู่โรงเรียนอย่างสบายใจแน่ๆ”

“ฉันสาบานเลย เพราะการปกป้องนักเรียนของฉันคือหน้าที่ที่ต้องทำอยู่แล้ว” แอนนาให้คำมั่นด้วยแววตาจริงจัง

“โอเค เรื่องมันเริ่มจากที่ผม...”

.

.

.

“นี่จะบอกว่านายสามารถรับแรงโน้มถ่วง 100 เท่าได้ และสามารถเพิ่มได้มากกว่านี้อีกถ้าทำได้งั้นเหรอ ยังไม่รวมพลังในการดูดซับพลังอีก นายมันโกงเกินไปแล้ว”

“พูดซะผมรู้สึกผิดที่มีพลังนี้เลยนะ” ราฟเกาหัวแล้วยิ้มแห้งๆ

“เห้อ ยังดีที่นายอยู่ฝั่งเดียวกับมนุษย์ ถ้าพวกอสูรมีคนแบบนายอยู่ล่ะก็ฉันไม่อยากจะคิดเลย” แอนนาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ฮะๆ อ๊ะ แล้วเรื่องดอกบัวนี่ล่ะครับ ผมยังกินมันได้อยู่มั้ย”

“อ้อ นั่นฉันแค่โม้ไปงั้นแหละ แค่อยากดูฝีมือนายเฉยๆ มันเป็นแค่สมุนไพรที่มีกลิ่นหอมและช่วยในการขับถ่ายแค่นั้น เรียกง่ายๆก็คือ ยาระบายน่ะ”

“...”

“แล้วอสูรระดับ SSS นั่นล่ะ”

“มันเป็นอสูรเจ้าถิ่นของที่นี่น่ะ ฉันจับมาไว้ใต้ทะเลสาบเพื่อใช้ทดสอบฝีมือนายเฉยๆ ถ้านายสู้มันไม่ได้ฉันก็จะเข้าไปช่วยอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะจัดการมันได้ในหมัดเดียว สัตว์ประหลาดชัดๆ”

“ยังไงก็เถอะ การที่สามารถจับสัตว์อสูรระดับสูงสุดมาใช้ทดสอบได้นี่ก็เก่งเอาเรื่องเหมือนกันนะครับ” ราฟเอ่ยปากชม

“แน่นอน! ฉันคือ 1 ใน ผู้พิทักษ์ระดับ SSS เชียวนะ ถึงจะไม่มีอาวุธซูพริลก็เถอะ” แอนนายืดอกของเธอด้วยมีหน้าภาคภูมิใจ