พัคแทยัง

เช้าวันต่อมา

ราฟที่อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดไปรเวทสบายๆและสะพายกระเป๋าที่ใส่ของใช้จำเป็นรวมถึงเสื้อผ้าสำหรับสามวันเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาจากหอพัก

ระยะทางระหว่างหอพักของเขากับจุดขึ้นรถของชมรมนั้นอยู่ห่างกันไม่น้อย ทำให้ราฟต้องใช้ท่าร่างไร้เงาผสานสายฟ้าในการเดินทางให้ถึงจุดนัดหมายอย่างเร็วที่สุด

เมื่อเขามาถึง ด้วยสายตาที่คมกริบของเขา ราฟก็เห็นผู้คนในชุดไปรเวทที่น่าจะเป็นสมาชิกชมรมวิจัยสัตว์อสูรกำลังเช็คชื่อกันอยู่

ราฟหยุดใช้ท่าร่างก่อนถึงจุดขึ้นรถประมาณ 200 เมตร ก่อนที่เขาจะเดินมารวมกับคนอื่นๆ

“นายก็อยู่ชมรมนี้ด้วยเหรอ อย่าบอกนะว่าสมาชิกคนเดียวของชมรมที่ไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมเลยก็คือนายน่ะ ลมอะไรหอบนายมาได้ล่ะ” เสียงหวานใสดังขึ้นจากด้านข้างของราฟที่พึ่งเดินเข้ามาต่อคิวเพื่อเช็คชื่อ

เมื่อเขาหันไป ชายหนุ่มก็เห็นเรเชลที่กำลังมองมาทางเขาด้วยใบหน้าตกใจ

“ทำไม ก็ตอนนี้ฉันจะมาอ่ะ มีไรป่ะ” ราฟพูดด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ยขณะหยิบซาลาเปาหมั่นโถวที่แวะซื้อข้างทางขึ้นมากิน จนทำให้หญิงสาวที่เห็นท่าทางของคนตรงหน้าถึงกับคิ้วกระตุก

“นายนี่มัน...คนเค้าอุตส่าห์คุยดีด้วยแท้ๆเชียวนะ” เรเชลบ่นพึมพำ

“หืม ทำไมถึงมาพูดดีด้วยล่ะ ยะ อย่าบอกนะว่า เธอหลงเสน่ห์ฉันเข้าแล้ว ช่วยไม่ได้ล่ะน้า ใครใช้ให้ฉันหล่อ เท่ห์ มาดแมนแอนด์แฮนซั่มบอยขนาดนี้ล่ะ เอิ๊กๆ” ราฟเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“ไอ้บ้า ถ้าอย่างนายเรียกหล่อ งั้นหมอนั่นก็เทพบุตรแล้ว” เรเชลกรอกตา ก่อนที่จะชี้ไปที่ชายคนหนึ่งที่กำลังถูกสาวๆรุมล้อมอยู่

เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง 185 ใบหน้าหล่อเหลาประณีตราวกับพระเจ้าใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดสรรสร้างขึ้นมา เมื่อรวมเขากับผมสีดำสนิทและดวงตาสีทองอร่ามทำให้เขากลายเป็นคนที่เด่นที่สุดของที่นี่ทันที

“หือ ใครอ่ะ” ราฟที่เห็นแบบนั้นก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้

“พัคแทยัง ชายที่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนของพวกเรา เขาสามารถเอาชนะชิโรคามิ ซายะที่เป็นอัจฉริยะในรอบ 100 ปีได้ภายในไม่กี่กระบวนท่า ด้วยความสามารถบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาของเขาจึงไม่แปลกที่จะเป็นที่นิยมแบบนี้” เรเชลอธิบายพร้อมยักไหล่

“แล้วทำไมเธอไม่ไปวี๊ดว๊ายกับผู้หญิงพวกนั้นบ้างล่ะ” ราฟถามพลางเลียนแบบท่าทางของผู้หญิงที่กำลังรายล้อมพัคแทยังอยู่ด้วยจริตที่เกินกว่าหญิงสาวปกติควรเป็น

“...” เรเชลพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นท่าทางของคนตรงหน้า แต่เธอก็เริ่มชินกับความไม่เต็มบาทในบางครั้งของเขาเสียแล้ว

“นายเห็นฉันเป็นแบบผู้หญิงพวกนั้นรึไง” เรเชลเชิดหน้า

“ไม่รู้สิ ก็ฉันยังไม่ได้รู้จักเธอดีเลยนี่นา แต่ก็คิดว่าเธอคงไม่ตามผู้ชายหรอก คุณหนูอย่างเธอคงมีแต่ผู้ชายเข้าหาล่ะนะ” ราฟตอบ ก่อนที่จะมีรุ่นพี่ของชมรมเรียกชื่อเขา

“อ้ะ ผมเองครับ ราฟ” ชายหนุ่มยกมือขึ้น

“เอาล่ะ มากันครบทุกคนแล้วนะ...ในที่สุดนายก็มาร่วมกิจกรรมกับเขาได้ซักทีนะเจ้าราฟ นี่ถ้านายยังไม่โผล่หัวมาอีกฉันจะฟ้องพี่วาวของนายแล้วนะ ฮ่าๆๆ” เสียงของชายหนุ่มที่ดูทะมัดทะแมงดังขึ้น สายตาที่ยิ้มแย้มของเขามองมาที่ราฟด้วยความเอ็นดูเหมือนน้องชายคนหนี่ง

“ประธานรู้จักกับเจ้าหมอนี่ด้วยเหรอคะ” เรเชลถาม

“อ้อ เจ้าเด็กนี่คือน้องขายของเพื่อนของฉันน่ะ...ขอยืมตัวเจ้านี่แปปนึงนะ” ประธานชมรมตอบหญิงสาว ก่อนที่เขาจะคว้าคอของราฟที่กำลังทำหน้ามึนเพราะกำลังนึกชื่อของชายตรงหน้าอยู่...รู้สึกว่าเขาจะชื่อเนโรล่ะมั้งนะ

“ไอ้เด็กนี่ เห็นท่าทางไม่สนโลกตั้งแต่เด็ก ไม่คิดเลยว่าจะไปสนิทกับคุณหนูตระกูลราธได้นะ ร้ายกาจๆ” เนโรกระซิบกับราฟสองคนด้วยรอยยิ้ม

“เง่ะ พี่ดูยังไงถึงคิดว่าพวกผมสนิทกันอ่ะ” ราฟกระซิบตอบ

“แกไม่รู้อะไร คุณหนูเรเชลคนนี้น่ะ ขึ้นชื่อเรื่องโลกส่วนตัวสูงมาก เธอสนใจแค่สัตว์อสูรเท่านั้น ทำให้เธอมาเข้าชมรมของพวกเราเนี่ย ส่วนเวลาอื่นนอกจากเข้าเรียนฉันเคยได้ยินข่าวลือว่าเธอชอบไปเล่นกับอสูรระดับ E ที่โรงเรียนเลี้ยงไว้ที่ภูเขาหลังโรงเรียนล่ะนะ”

“โอ้ว” ราฟพยักหน้า เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าคุณหนูอย่างยัยนี่ถึงไปอยู่บนภูเขาหลังโรงเรียน

“ฉันไม่กวนนายละ ตอนนี้นี้คนก็ครบแล้ว เห็นแก่หน้ายัยเลิฟ นายขึ้นไปจองที่นั่งบนรถก่อนได้เลย” เนโรบอกยิ้มๆ แล้วหันไปบอกคนอื่นๆให้เริ่มขึ้นรถได้

“โอเคครับพี่...ฉันไปก่อนนะยัยนักดาบ” ราฟหันไปบอกเรเชล ก่อนที่จะเดินขึ้นรถไปหาที่นั่ง

“อะ อื้อ” เรเชลตอบกลับแล้วเดินไปหาเพื่อนของเธอ

“เอ่อ ขอโทษนะ ฉันขอนั่งด้วยได้มั้ย” หลังจากได้ที่นั่งแล้ว ราฟก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มผมเทาที่กำลังเอามือเท้าคางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างหันมาหาเจ้าของเสียง

“อื๋อ นายคือไอ้หน้าหล่อที่สาวรุมล้อมข้างล่างนี่นา” ราฟพูดออกมา

“คงจะใช่ล่ะนะ” พัคแทยังเกาหัวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

“แล้วทำไมไม่เลือกนั่งกับสาวพวกนั้นซักคนล่ะ” ราฟถามชายหนุ่มหน้าหล่อตรงหน้า

พัคแทยังไม่กล้าพูดเสียงดัง เขาหันไปมองรอบๆก่อนที่จะก้มตัวลงมากระข้างหูราฟว่า

“ฉันอยากได้ความเป็นส่วนตัวน่ะ” พูดจบเขาก็ยิ้มแห้งๆออกมา

‘เออ มันหล่อจริงว่ะ รึจะเรียกว่าหน้าสวยดี ดูดีกว่าไอดอลเกาหลีผู้ชายที่โลกเก่าของเราหลายเท่าเลยแฮะ ขนาดยิ้มแห้งๆเฉยๆนะเนี่ย สู้ไม่ได้เลยตู’ ราฟถอยหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบไปว่า

“งั้นตามสบายเลย อ้อ ไม่ต้องเข้ามากระซิบก็ได้ แค่นายพูดเบาๆฉันก็ได้ยินแล้ว พอดีว่าการได้ยินมันเป็นหนึ่งในพลังของฉันน่ะ” ราฟพูดยิ้มๆ

“เอ่อ โอเค อ้อ ฉันพัคแทยังนะ” ชายหนุ่มดวงตาสีทองพยักหน้า ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆราฟ

“ฉันราฟ” ราฟตอบพัคแทยังท่ามกลางสายตาของบรรดาแฟนคลับของเขาที่มองราฟด้วยสายตาไม่พอใจ

‘เหอๆ นี่ตูถูกสาวๆแบนแล้วสินะ เศร้าจุง’ ราฟคิดเล่นๆ ก่อนจะหลับตาลงนอนพักผ่อนเพราะเมื่อคืนเขาเล่นกับโกโก้ทั้งคืน ทำให้ไม่ได้นอนเต็มอิ่ม

เมื่อมีคนขึ้นรถครบทุกคนแล้ว เนโรก็สั่งสตาร์ทรถ ไม่นานรถทัวร์ก็เริ่มออกเดินทางสู่ศูนย์วิจัยสัตว์อสูรต่างมิติ

.

.

.

“ราฟ ถึงแล้ว” พัคแทยังสะกิดไหล่ของราฟเพื่อบอกให้รู้ว่าพวกเขามาถึงจุดหมายแล้ว

“อื๋อ โอเคๆ” ราฟบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเดินตามคนอื่นๆลงจากรถ