กลับสู่โรงเรียนไอรีน

“ไอ้บ้า นายว่าฉันเป็นหมาเหรอ?” เรเชลกัดฟันถาม

“ป่าวนะ ฉันไม่ได้ว่า ฉันชมเธอว่าน่ารักน่าเอ็นดู รึเธอไม่คิดว่าหนูโกโก้ของฉันน่ารัก?” ราฟยักไหล่แล้วเอื้อมมือไปจับโกโก้ที่เกาะบนไหล่เขายื่นให้หญิงสาวดู

“เอ่อ มันก็น่ารักจริงๆนั่นแหละ อะแฮ่ม เห็นแก่การที่นายตาถึงเห็นความสวยและน่ารักของฉัน ฉันจะปล่อยนายไปล่ะกัน” เรเชลเลิกสนใจคำพูดของชายหนุ่มแล้วหาที่นั่งทานไก่ทอด หลังจากเธอเห็นว่ามีโต๊ะว่าง หญิงสาวก็เดินไปนั่งทันที

“แล้วทำไมนายมานั่งด้วยล่ะ” เรเชลขมวดคิ้วถามชายหนุ่มผมเทาที่กำลังเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ

“คุณเรเชลครับ กรุณาดูโต๊ะข้างๆด้วยว่ามันว่างรึเปล่า ถ้ามันว่างฉันไม่มานั่งกินกับเธอหรอก” ราฟยักไหล่ ทำท่าแบบ ‘ก็มันช่วยไม่ได้’ แล้วหยิบไก่มากัดและหยิบอีกชิ้นวางให้โกโก้กินโดยไม่สนใจเรเชลอีก

“ชิ ตามใจ” เรเชลเลิกสนใจเขาเช่นกัน จากนั้นหญิงสาวก็ลงมือจัดการอาหารของเธอ

หลังจากทานกันเสร็จ เรเชลก็ถามราฟว่า

“นายจะลงแข่งงานประลองผู้พิทักษ์มั้ย คนบ้าพลังอย่างนายน่าจะทำให้ฝ่ายเราได้เปรียบขึ้นนะ”

“หา งานแข่งขันอะไรล่ะนั่น เห็นพูดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ฉันไม่สนใจหรอก” ราฟบอกหญิงสาว

“นายไม่อยากแสดงพลังให้คนเห็นเหรอ ถ้านายทำผลงานได้ดีก็จะมีกิลด์ต่างๆต้องการสนับสนุนนายนะ”

กิลด์ คือองค์กรเอกชนที่ไม่สังกัดกับสมาคมผู้พิทักษ์ กิลด์เป็นการรวมตัวกันของผู้พิทักษ์ที่มีความคิดคล้ายๆกัน อีกทั้งยังเป็นสถานที่ในการให้ข้อมูลข่าวสารเรื่องต่างๆและภารกิจของจากผู้คนทั่วโลกให้เหล่าผู้พิทักษ์ที่สังกัดอยู่ในกิลด์นั้นๆได้ทำภารกิจเพื่อแลกกับของรางวัล ยิ่งกิลด์มีอำนาจและชื่อเสียงมากเท่าไหร่ จำนวนของภารกิจระดับสูงก็จะมากขึ้นตามไปด้วย

“โอ้ว ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะ” ราฟตอบ เพราะยังไงเขาก็กะจะเดินทางรอบโลกเพื่อดูดซับพลังเท่าที่เป็นไปได้ ทำให้เขาไม่คิดจะอยู่กิลด์ที่ทำให้เขาถูกจำกัดอิสระในการทำเรื่องต่างๆ

“ตามใจ” เรเชลที่ท่าทางของราฟก็เลิกชักชวนแล้วลุกขึ้นยืน

“ฉันจะกลับแล้ว นายล่ะ”

“อ้อ ฉันก็เหมือนกัน” ราฟอุ้มโกโก้มาวางบนไหล่ตอบ

“งั้นลาล่ะ” หญิงสาวบอกจากนั้นเธอก็เดินไปยังรถลีมูซีนสีขาวที่จอดรอเธอพร้อมกับมีพ่อบ้านเปิดประตูให้ หลังจากเรเชลเขาไปนั่งในรถแล้วพ่อบ้านก็หันมามองราฟด้วยสายตาจริงจัง

‘มันเป็นใคร ถึงบังอาจเดินมากินข้าวร่วมโต๊ะกับคุณหนูเรเชลได้ แล้วคุณหนูก็ไม่ปฏิเสธเขาเหมือนที่ทำกับผู้ชายคนอื่นอีก’ พ่อบ้านคิดขณะหยิบมือถือโทรหาใครบางคน

“ฝากตรวจสอบประวัติของชายหนุ่มคนนี้ที” พ่อบ้านส่งรูปที่ถ่ายตอนราฟกับเรเชลกินไก่ทอดกันอยู่ให้คนในสาย จากนั้นก็ขึ้นรถแล้วขับรถออกไป

“อะไรวะ ตาแก่คนนั้น ว่าแต่ยัยนั่นก็รวยเหมือนกันนี่นา มีพ่อบ้านขับรถหรูมารอรับด้วย แล้วยัยประธานที่เป็นลูกคุณหนูเหมือนกันทำไมถึงได้นั่งรถไฟลอยฟ้ากับเราไปที่สมาคมผู้พิทักษ์ได้วะ ทั้งๆที่เรียกคนขับรถไปส่งก็ได้ เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วด้วย สงสัยเป็นสาวไม่ติดหรู หุๆ” ราฟคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินทางไปที่ฐานทัพเจโรมเพื่อเก็บสัมภาระของเขาที่ยังอยู่ในห้อง 51

หลังจากเก็บของเสร็จ ราฟที่บอกลาเจโรมกลับโรงเรียน เพราะก่อนหน้านั้นเจโรมได้บอกกับเขาแล้วว่าไม่ต้องรับบทลงโทษแล้ว ราฟคิดว่าคงเป็นเพราะปัญหาประตูมิติหมดลงแล้ว

ขณะที่ราฟลาทุกคนในฐาน และกำลังเดินทางกลับนั้น ชายหนุ่มที่เห็นวาตะก็ร้องทัก แต่ฝั่งนั่นพยักหน้าแล้วยิ้มให้เขา จากนั้นก็ไม่พูดจาอะไร(งอนเจโรมที่แย่งหมูกระทะกินแล้วทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นหัวหน้า) ราฟที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ

“มันโกรธไรตูรึเปล่าวะ ช่างเถอะ เอาไว้เดี๋ยวทำน้ำจิ้มสุกี้ส่งให้มันทีหลังละกัน” จากนั้นราฟก็เดินทางกลับหอ

.

.

.

หอพักชาย โรงเรียนไอรีน

หลังจากที่ราฟพาโกโก้ไปลงทะเบียนสัตว์เลี้ยงเสร็จ เขาก็พามันขึ้นห้อง

การลงทะเบียนสัตว์เลี้ยงนี้เป็นกฎของโรงเรียนที่นักเรียนสามารถพาสัตว์เลี้ยงมาอยู่ด้วยกันได้ แต่ต้องลงทะเบียนก่อน โดยสาเหตุที่โรงเรียนนี้ให้เลี้ยงสัตว์ได้นั้นราฟจำได้ว่าทางโรงเรียนต้องการให้นักเรียนคลายเครียดหลังจากผ่านการเรียนทั้งทฤษฎีและปฏิบัติที่แสนหนักหน่วงเลยคิดว่าสัตว์เลี้ยงจะช่วยในเรื่องนี้ได้

“เห้อ ง่วงนอนชะมัดเลยแฮะ แต่ก่อนอื่น ไปอาบน้ำดีกว่า”

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ราฟที่สวมแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพูดกับโกโก้ว่า

“เอาล่ะหนูโกโก้ มาให้ป๋าอาบน้ำซะดีๆ จะได้ตัวหอมๆ”

“ขะ ข้าไม่อาบ ข้าเคยได้ยินวลีของมนุษย์จากท่านพ่อว่า ‘แค่ใจเราสะอาด ร่างกายเราก็สะอาด’ เพราะงั้น ข้าไม่อาบ! การอาบน้ำน่ะ แค่อาทิตย์ละครั้งก็เพียงพอแล้ว! หงิงๆ” โกโก้วิ่งหนีเจ้านายไปหลบมุมห้อง

“หึๆ หนีไม่พ้นหรอก” ราฟเรียกสายฟ้าออกมาสร้างเป็นเชือกจากนั้นก็เหวี่ยงไปจับโกโก้ด้วยความเร็วที่ไม่สามารถหลบได้ จากนั้นเขาก็เดินไปอุ้มร่างเล็กที่สั่นเทาเข้าไปในห้องน้ำ

“ม่ายน้าาา” โกโก้กรีดร้องออกมาแต่ไม่สามารถขยับจากอ้อมแขนของเจ้านายของเธอได้

.

.

.

“หงิงๆ นายท่านใจร้าย” โกโกที่ในตอนนี้นั่งอยู่เตียงของราฟบ่นออกมาเสียงเศร้า

“ก็ถ้าไม่ทำอย่างนี้ป๊าก็จะไม่ได้นอนกอดหนูไง ไม่ชอบเหรอ รอบตัวป๊ามีไฟฟ้าที่หนูชอบน้า” ราฟหว่านล้อม

“ถะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะยอมอาบน้ำทุกวันก็ได้” โกโก้ที่ได้ยินคำพูดของเจ้านายก็ลุกขึ้นเห่าบ๊อกๆ หางเล็กๆสั่นไปมาแสดงให้เห็นถึงความดีใจ

“น่าร๊ากกก” ราฟที่เห็นแบบนั้นก็อุ้มโกโก้ขึ้นมากอดแล้วลูกหัว จากนั้นทั้งคนและหมาก็ปิดไฟเข้านอน

.

.

.

วันต่อมา

ราฟที่ทำกับข้าวกินและทำเผื่อให้โกโกที่ต้องอยู่ห้องกินตอนกลางวันเสร็จก็เดินไปเรียน

หลังจากมาถึงห้อง เขาก็เดินไปนั่งโต๊ะของเขาโดยไม่สนใจสายตารอบข้างที่มองมา

“จอมทลายไข่กลับมาแล้ว!”

“ไหนครูหลินบอกว่าเขาจะถูกลงโทษไปอยู่ค่ายของนักรบอสูร 1 อาทิตย์นี่ ทำไมไม่ถึงสี่วันก็กลับมาแล้วล่ะ”

“หมอนี่กลับมาหลังจากไปรับโทษเร็วกว่าปกติ คงไม่ใช่แอบหนีมานะ ฉันต้องรายงานครูหลิน”

“ผู้ชายทุกคนระวังไข่ของตัวเอาไว้ เกิดหมอนั่นคลั่งอยากทบายไข่ขึ้นมา พวกเราจะกลายเหมือนมาคัสที่นอนโรงบาลอยู่...ส่วนพวกผู้หญิงก็อย่าไปมองตามันนะ เดี๋ยวจะท้องเอา!”

“อะไรกันล่ะวะเนี่ย” ราฟที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับงง

“ว่าแต่ใครบอกว่าถ้าจ้องตาตูแล้วจะท้องฟะ คนนะไม่ใช่ปลากัด จะได้จ้องตากันแล้วก่อหวอดได้น่ะ” ชายหนุ่มบ่นออกมา แต่ก็ไม่สนใจอะไรมาก

“ก็นายก่อเรื่องไว้ซะขนาดนั้นนี่นะ ผู้ไร้พลังระดับ F แต่กลับโค่นมาคัสจอมคลั่งที่เป็นผู้ใช้พลังระดับ C อันดับต้นๆของโรงเรียนได้ ทำให้คนในโรงเรียนพากันอยากรู้เรื่องนายกันหมด แต่พวกเขาก็ไม่รู้อะไรมากนอกจากนายเป็นโรคจิตแล้วเดาเรื่องของนายไปเรื่อย จนทำให้มีข่าวลือแปลกๆแบบนี้ไง” เสียงทุ้มหวานดังขึ้นข้างหูของชายหนุ่ม เสียงนัั้นได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมด ราฟหันมามองชายร่างบางคุ้นตาที่เหมือนกับว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“อ้อ ฉันชื่อคาร์ลนะ” ชายหนุ่มยิ้มหวานให้ขณะมองเขาด้วยความสนใจ แล้วก้มลงมากระซิบข้างหูเขายิ้มๆว่า

“ไม่คิดเลยนะว่านอกจากจะเอาชนะมาคัสได้แล้วนายยังข้ามขั้นไปเอาชนะอสูรมิติระดับ A ได้อีก แต่ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้บอกใคร เพราะเห็นว่านายต้องการปิดบังพลัง ฉันเป็นคนดีใช่มั้ยล่า”

“นาย...” ราฟจำได้แล้วว่าเขาคุ้นหน้าของชายหนุ่มที่ไหน

“นายเป็นน้องชายของวาตะเหรอ? แล้วทำไมชื่อคาร์ล แต่พี่ขื่อวาตะ รูปแบบการตั้งชื่อคนละทวีปเลยนะ”

“พวกฉันเป็นลูกครึ่งไทยอเมริกาน่ะ พ่อกับแม่อยากได้ชื่อไทยคนอเมริกาคนเลยตั้งชื่อแบบนี้”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง แล้วที่นายไม่พูดเรื่องของฉันให้ใครฟ้งนี่ต้องการอะไรกันล่ะ คงไม่ใช่เพราะเห็นว่าเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันหรอกนะ” ราฟถาม

“รู้ทันกันอย่างนี้สิดี ฉันได้ยินมาว่านายทำอาหารอร่อยมาก แล้วฉันก็อยากกินหมูกระทะกับน้ำจิ้มสุกี้บ้างอ่ะ กุ้งกับน้ำจิ้มซีฟู้ดด้วย เอาแค่เนื้อสัตว์ปกติก็ได้ นายทำให้ฉันกินหน่อยได้มั้ย” คาร์ลถามขณะกลืนน้ำลายเสียงดังอึก

“แค่นี้เอง เอาไว้ถ้านายว่างก็เอาเนื้อหมูมาให้ฉันบะที่ห้องหลังเลิกเรียนกัน เอ้านี่ เบอร์โทรฉัน”

“อะ โอ้” คาร์ลที่เมมเบอร์เรียบร้อยฉีกยิ้มให้ราฟแล้วเดินกลับไปนั่งโต๊ะของเขา

“คาร์ล นายไปพูดอะไรกับหมอนั่นอ่ะ” เพื่อนของคาร์ลถาม

“ไม่มีอะไร ฉันแค่ถามเขาว่าพอจะสอนวิชาบาทาทลายไข่ให้หน่อยได้มั้ย แต่เขาปฏิเสธ”

“โอ้ว ฉันก็อยากเรียนวิชานั้นนะ ถึงใช้กับสัตว์อสูรไม่ได้แต่กับศัตรูที่เป็นผู้ชายด้วยกันโดนทีนี่บอกเลย จุก!” เพื่อนอีกคนพูดขึ้นบ้าง

“ฮ่าๆๆ” คาร์ลที่ได้ยินพวกเพื่อนในกลุ่มทั้งชายหญิงของเขาพูดก็หัวเราะออกมา