พบเรเชลอีกครั้ง

ซายะมองไปที่ภาพตรงหน้าของเธอ แสงอันเจิดจ้าที่เปล่งออกมาจากตัวลูกแก้วนั้นมีอยู่สองสี คือสีม่วงและสีฟ้า หญิงสาวพยายามใช้พลังของเธอสัมผัสไอมารจากตัวลูกแก้ว แต่เธอก็ไม่สามารถสัมผัสอะไรได้เลย

ไม่นานแสงจากลูกแก้วก็ดับลง พร้อมกับมีเสียงแจ้งเตือนดังออกมาว่า

“ผลการตรวจวัดพลังธาตุ พบพลังในร่างกายของผู้รับการทดสอบ 2 ธาตุ คือ พิษและสายฟ้า ตรวจไม่พบไอมาร” เสียงหญิงสาวที่อ่อนหวานดังขึ้นจากตัวลูกแก้วทำให้ซายะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เธอรีบเรียกเจ้าหน้าที่ที่รออยู่หน้าห้องให้เข้ามาตรวจสอบตัวลูกแก้วว่ามันเสียหรือเปล่า

“มันไม่ได้เสียนะครับ ทางเราพึ่งเรียกช่างที่ดีที่สุดของสมาคมมาตรวจสอบเมื่ออาทิตย์ก่อน เพราะงั้น คุณหนูสามารถมั่นใจในผลการทดสอบนี้ได้ครับ” เจ้าหน้าที่ยิ้มตอบ ทำให้หญิงสาวถึงกับสูญเสียความเยือกเย็นไป

ซายะหันไปหาราฟที่ตอนนี้กำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยงของเขาด้วยการชี้นิ้วที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าจิ้มไปที่พุงน้อยๆของโกโก้ที่ในตอนนี้กำลังนอนหงายท้องกระดิกเท้าทั้งสี่ไปมาและแลบลิ้นอย่างมีความสุข

“เจ้าโรคจิต นายใช้กลอะไรหลอกลูกแก้วถึงทำให้มันไม่สามารถตรวจพบไอมารในตัวนายได้กัน บอกฉันมานะ!” ซายะถามชายหนุ่ม

“อะไรอีกล่ะ ฉันไม่ได้ยอมรับกับเธอซักหน่อยว่าฉันทำสัญญากับมาร แต่เธอเป็นคนคิดไปเองทั้งหมด ยอมรับเถอะว่าเธอพลาด เหอๆ” ราฟที่เล่นกับโกโก้อยู่หันมาตอบหญิงสาวด้วยรอยยิ้มยียวน

“อ้อ อย่าลืมสัญญาระหว่างเราด้วยล่ะ ฉันรู้ว่าตอนนี้เธอยังยอมรับมันไม่ได้ รอให้เธอใจเย็นลงก่อนฉันจะตามไปทวงสัญญานะจ๊ะ ว่ะฮ่าๆๆ” หลังพูดจบ ชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาพร้อมกับอุ้มโกโก้ขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป

“อะ ไอ้...ไอ้บ้า อย่าหวังว่าฉันจะทำมัน!” ซายะตะโกนออกมาตามหลัง จากนั้นทุกสิ่งในห้องที่หญิงสาวอยู่ก็กลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งจนหมดยกเว้นเจ้าหน้าที่ที่เธอไม่ต้องการทำร้าย

“ค่าเสียหายของห้องนี้หักจากเงินในบัตรนี้ได้เลย” ซายะยื่นบัตรแบล็คการ์ดของเธอให้เจ้าหน้าที่หนุ่ม

“ราฟ” หญิงสาวพูดชื่อของชายหนุ่มที่ทำให้เธอสูญเสียความเย็นชาของเธอไปได้ด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนเจ้าหน้าที่ที่เห็นขนลุกชน

“อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น” หญิงสาวพึมพำออกมา

.

.

.

“เห้อ จบเรื่องซะที ยัยน้ำแข็งใสนั่นทำเอาเราเสียเวลาเล่นเกมหมด” ราฟบ่นออกมา เขารู้สึกหิวเลยเลือกที่จะเดินดูของในย่านการค้าไอรีนที่อยู่ห่างจากสมาคมผู้พิทักษ์ไม่ไกลมากนัก

“ให้ข้าลอบสังหารนางด้วยพิษให้ไหมคะนายท่าน” โกโก้ที่เกาะไหล่ของชายหนุ่มอยู่ถามออกมาด้วยใบหน้าน่ารัก คำพูดของเธอทำให้เขาส่ายหน้า

“อย่าทำร้ายเธอ ถึงจะเห็นอย่างนั้นแต่เธอก็เป็นคนดีคนหนึ่ง” ราฟนึกถึงความทรงจำเจ้าของร่างคนก่อนขณะติดตามส่องประธานหญิงสาว มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอเจอกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่พลัดหลงกับผู้ปกครอง หญิงสาวก็รีบเดินไปหาแล้วพาเด็กคนนั้นตามหาผู้ปกครองของเธอจนเจอ ถ้าเป็นคนส่วนใหญ่ก็คงจะไม่สนใจในเรื่องของคนอื่นแบบเธอ ทำให้ราฟคิดว่าหญิงสาวเป็นคนดีคนหนึ่ง

“เข้าใจแล้วค่ะนายท่าน”

“เลิกพูดเรื่องยัยนั่นเถอะ พวกเราไปหาไรกินกันดีกว่า อ้ะ นั่นไง มีร้านเนื้ออสูรเสียบไม้ด้วย ไปกินกันเถอะ”

“บ๊อกๆ”

“เถ้าแก่ ขอเนื้ออสูรหมู 5 ไม้ครับ” ถามสั่งอาหาร

“ได้เลย” เถ้าแก่ตอบด้วยรอยยิ้ม

หลังจากจ่ายเงินและรับอาหารมา เขาก็กินไป 3 ไม้ และป้อนโกโก้ 2 ไม้ จากนั้นเขาก็เดินดูอาหารร้านอื่นจนมาเจอร้านหนึ่ง

“ไก่ทอดซอสเกาหลีเหรอ เอาร้านนี้แหละ...ผมขอไก่ทอด 10 ชิ้นครับ” ราฟสั่งและรอ ไม่นานเขาก็ได้รับกล่องที่เต็มไปด้วยไก่ทอดส่งกลิ่นหอมโชยออกมา

“คุณป้าคะ หนูขอ 12 ชิ้นเหมือนเดิมค่ะ” เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นข้างหูของชายหนุ่ม เมื่อราฟหันไปเขาก็ได้แต่อ้าปากค้าง

“...”

“...”

.

.

.

“ชิ พวกน่ารำคาญ ขนาดลงเขามาหาของกินก็ยังตามมาขอสัมภาษณ์อีก ถ้าไม่เชื่อกันแล้วจะมาสัมภาษณ์ทำไม” หญิงสาวผมบลอนด์คนหนึ่งบ่นออกมา ดวงตาสีฟ้าสวยฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อไม่นานมานี้เธอถูกพวกนักข่าวมาขอสัมภาษณ์เรื่องที่เธอเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์ที่อาจพบเห็นอสูรกลืนสายฟ้าในตำนาน หญิงสาวที่รู้ว่าใครเป็นต้นตอของคำถามนี้ก็บอกไปว่าอสูรนั้นคือนักเรียนของโรงเรียนไอรีนก็ไม่มีใครเชื่อเธอ(หลินอิงอิงให้คนในตระกูลหลินกระจายข่าวไปว่าอสูรกลืนสายฟ้าเป็นตัวการที่ทำให้พลังงานที่หลงเหลือจากเขตแดนเทพสายฟ้าหายไปเพื่อปกปิดตัวตนของราฟ)

หลังจากบ่นได้สักพัก หญิงสาวก็มองเห็นร้านไก่ทอดเจ้าโปรดที่ทำให้เธอต้องเดินทางครึ่งชั่วโมงจากโรงเรียนเพื่อมากินมันโดยเฉพาะ

ที่หน้าร้านมีคนต่อคิวข้างหน้าเธอหนึ่งคิว เป็นช่ายร่างกำยำที่มีสุนัขปอมเมอเรเนียนตัวน้อยเกาะอยู่บนไหล่ทำให้หญิงสาวที่เป็นคนรักสัตว์อยู่แล้วอยากลูบหัวมันขึ้นมา แต่ก็ห้ามใจไว้ได้

หลังจากชายหนุ่มสั่งและได้รับอาหารมา เธอก็สั่งต่อเขาทันที ชายหนุ่มหันหน้ามามองเธอทำให้หญิงสาวเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน

“เธอ...ยัยนักดาบขี้มโน!”

“ไอ้คนชอบโชว์!”

“...”

“...” ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นหญิงสาวก็พูดออกมา

“ว่าใครขี้มโนยะ ไอ้โรคจิต”

“เธอนั่นแหละ ว่าใครชอบโชว์ฟะ ตอนนั้นมันเป็นเหตุสุดวิสัยต่างหาก! เธอลองมาโดนฟ้าผ่าต่อเนื่องแบบฉันบ้างมั้ย จะได้เจออย่างฉัน”

“ใครจะไปเหมือนสัตว์ประหลาดอย่างนายกันยะ ไอ้โรคจิต” หญิงสาวตอบกลับทันควัน

“...ฉันชื่อราฟ ไม่ใช่โรคจิตชอบโชว์อะไรทั้งนั้น ยัยคนขี้มโน” ราฟยักคิ้วกวนหญิงสาว

“ฉันก็ชื่อเรเชล ไม่ใช่นักดาบขี้มโนอะไรนั่น จำใส่สมองที่มีแต่กล้ามเนื้อของนายไว้ด้วย” หญิงสาวผมบลอนด์หรือเรเชลตอบกลับ

“หนูเรเชล ที่หนูสั่งได้แล้วจ้ะ” เจ้าของร้านที่เป็นหญิงวัยกลางคนส่งกล่องไก่ทอดมาให้เรเชล เธอมองวัยรุ่นทั้งสองคนด้วยสายตาเอ็นดู

เรเชลยิ้มหวานจากนั้นเธอก็หันไปรับกล่องอาหารมาแล้วขยับมือข้างที่ว่างเลื่อนลงไปหยิบมือถือขึ้นมาจ่ายเงินออนไลน์

“เอ๊ะ”

“?”

“คะ คือหนูลืมมือถือไว้ที่ห้องพักอ่ะค่ะ”

“งั้นไม่เป็นไรจ้ะ ไว้คราวหน้าที่มาซื้อค่อยจ่ายป้าก็ได้” เจ้าของร้านพูดด้วยรอยยิ้มใจดี

“แต่หนูต้องไปเข้าร่วมงานประลองผู้พิทักษ์ทำให้กว่าหนูจะมากินร้านป้าอีกทีก็เดือนหน้าเลย...”

“ป้าครับ ผมจ่ายให้เธอเองครับ” เสียงกวนๆดังขึ้นข้างหูของเรเชล เธอหันไปมองชายข้างๆ คนที่เธอไม่คิดว่าเขาจะช่วยเหลือเธอหลังจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดระหว่างเธอและเขา จากนั้นหญิงสาวก็เผยรอยยิ้มที่แสนจะงดงามออกมาเล็กน้อย

“นาย...ขะ ขอบ..” ในขณะที่เธอกำลังจะพูดขอบคุณนั้น ราฟก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงยียวนว่า

“เห็นเธอทำหน้าเหมือนโกโก้หงอยแบบนั้นทำให้ฉันเอ็นดูเลยอยากช่วยเธอน่ะ”

“โกโก้?” เรเชลเอียงหัวถาม

“เด็กคนนี้ไง” ราฟฉีกยิ้มกว้างแล้วชี้ไปที่โกโก้ที่กำลังแลบลิ้นเกาะไหล่เขาอยู่

“...” เรเชล