งานเลี้ยง

ห้องสภานักเรียน โรงเรียนไอรีน

“ตอนนี้เจ้าโรคจิตนั่นคงจะมีสภาพดูไม่ได้แล้วสินะ” ซายะที่กำลังเขียนเอกสารของสภานักเรียนอยู่พูดกับตัวเอง ใบหน้าเย็นชาแต่กลับทำให้เธองดงามมากขึ้นเผยรอยยิ้มบางๆออกมา

เมื่อเธอคิดถึงภาพเจ้าโรคจิตที่ในตอนนี้น่าจะถูกสัตว์อสูรระดับ A ทำร้ายจนบาดเจ็บเธอก็รู้สึกดีจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

จากนั้นเสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น

ซายะหยิบมือถือของเธอขึ้นมาดู ไม่กี่วินาทีต่อมาอุณหภูมิของทั้งห้องก็ลดลงจนสิ่งของทั้งหมดภายในห้องมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ปะ ประธานครับ เป็นอะไรไปเหรอครับ?”

“คุณซายะคะ มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นคะ?”

สมาชิกสภานักเรียนถามหญิงสาวพร้อมกับรวมตัวกันที่เครื่องทำความร้อนซึ่งรองประธานของพวกเขาเปิดหลังจากเห็นสีหน้าของประธานสาว ทุกคนในห้องทำเหมือนกับว่าเรื่องนี้ตอนนี้เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นเป็นประจำ

“นายว่าคราวนี้คุณซายะเป็นอะไร ฉันว่าเรื่องคู่หมั้นของเธออีกแน่ๆ”

“ไม่แน่ แต่ฉันว่าต้องเป็นเรื่องของเจ้าโรคจิตนั่น”

“พวกนายนี่เดาอะไรเลอะเทอะ ฉันว่าเธออาจเป็นวันนั้นของเดือนก็ได้ พวกผู้หญิงใครมีผ้าอนามัยก็เอาไปให้เธอเร็ว!” ชิโรคามิ ยาโตะ น้องชายของซายะที่ทำหน้าที่เป็นเหรัญญิกของสภานักเรียนพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นเขาก็ถูกบอลน้ำแข็งกระแทกเข้าที่หัวจนกระเด็นไปชนกับผนังห้อง

“ยัยพี่บ้า! ทำร้ายน้องชายที่แสนน่ารักลงได้ยังไง แถมเป็นบอลน้ำแข็งอีก ถ้าเป็นบอลหิมะจะไม่ว่าเลย” ยาโตะโวยวายทั้งน้ำตาพร้อมกับก้อนที่เรื่มนูนออกมาบนหัวของเขา

“...” ซายะมองน้องชายด้วยสายตาที่สื่อว่าถ้าพูดอีก...ตาย!

“เอื๊อก” หลังจากเห็นสายตาของพี่สาว เขาก็ยิ้มหวานให้เธอแล้วทำท่ารูดซิบที่ปากของตัวเองทันที

จากนั้นห้องสภานักเรียนก็เงียบไปเพราะเหล่าสมาชิกพากันนั่งลงข้างๆเครื่องทำความร้อนอย่างเงียบๆ

“เห้อ” ซายะหันมามองมือถือของเธออีกครั้ง ข้อความที่ถูกส่งมาจากเจโรม ลูกน้องของพ่อเธอทำให้เธอกัดฟันแน่น แววตาของเธอปรากฎความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด

‘คุณหนู คนที่คุณหนูส่งมาช่วยพวกผมได้เยอะเลย เขาคนเดียวก็ทำให้กองทัพอสูรหายไปถึง 2 ใน 10 ส่วน ถึงครึ่งหนึ่งจะตายเพราะกับดักก็เถอะ แต่เพราะเขาสยบอสูรหมื่นพิษได้เลยทำให้เรื่องมันง่ายขึ้นเยอะ ต้องขอบคุณคุณหนูจริงๆ ฮ่าๆ’

“ไอ้เจ้าโรคจิตนั่นแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ” ซายะพูดออกมาเบาๆ เธอเช็คตารางงานของเธอ จากนั้นเธอก็พูดกับน้องชายของเธอ

“ยาโตะ ฉันจะไปทำธุระข้างนอกสักพัก นายรับผิดชอบงานที่เหลือจนกว่าฉันจะกลับมานะ”

“อะ โอ้ว แล้วพี่จะไปไหนอ่ะ”

“ไม่บอก”

“ชิ ผมจะฟ้องแม่ว่าพี่อู้งาน”

“ลองดู ถ้านายทำฉันจะบอกบ้างว่านายมีแฟนแล้ว”

“เห้ย อย่านะ พี่ก็รู้ว่าแม่ห้ามพวกเรามีแฟน ถ้าเค้ารู้ผมตายแน่”

“งั้นก็เงียบไว้”

“จ้าๆ” ยาโตะถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ซายะที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วเดินออกจากห้องไป

.

.

.

ฐานทัพเจโรม

หลังจากที่จัดการสัตว์อสูรที่ทยอยออกมาจากรอยแยกมิติจนหมดและได้ให้เจ้าหน้าที่จากสมาคมผู้พิทักษ์ดำเนินการปิดรอยแยกด้วยวิธีการเฉพาะเรียบร้อยแล้ว เหล่านักรบอสูรจากฐานทัพเจโรมที่เหนื่อยล้าจากการทำสงครามคลื่นอสูรก็ได้มารวมตัวกันที่ลานฝึกซึ่งตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงชั่วคราว

พวกเขาได้ใช้เนื้ออสูรที่รูปร่างคล้ายหมูป่ายักษ์และกุ้งแม่น้ำยักษ์ ขนาด 3 เมตรมาหั่นเป็นแผ่นบางๆพอดีคำ จากนั้นก็นำไปหมักแล้วย่างบนเตาจนส่งกลิ่นหอมฉุยออกมาทั่วลานฝึก เหล่านักรบอสูรรวมถึงเจโรมและวาตะอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย พวกเขามองราฟที่ตอนนี้รับหน้าที่เป็นพ่อครัวของงานเลี้ยงพลิกเนื้อกำลังผสมเครื่องเทศให้เข้ากัน จากนั้นราฟก็ส่งหม้อสองใบไปให้พวกเขา

“นี่คือน้ำจิ้มหมูกระทะ กับน้ำจิ้มซีฟู้ด ลองคีบเนื้อหมูใส่น้ำจิ้มหมูกระทะ ส่วนเนื้อกุ้งก็จิ้มกับน้ำจิ้มซีฟู้ดแล้วกินดู” ราฟบอกยิ้มๆ จากนั้นเขาก็นั่งลงแล้วเริ่มกินอาหารตรงหน้าเพื่อทำให้ดูเป็นตัวอย่าง

หลังจากที่พวกเขาทำตามที่ชายหนุ่มผมเทาบอก ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที

“โอ้ว ความอร่อยนี่มันอะไรกัน พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อเจ้าหน้าที่ของสมาคมไปว่าพวกเราจะเก็บอสูรรูปร่างหมูกับกุ้งไว้ ที่เหลือพวกเขาสามารถซื้อกลับไปได้” วาตะเอ่ยเป็นคนแรกด้วยสีหน้าตกใจพร้อมกับเคี้ยวไปด้วย

คนที่เหลือก็พูดออกมาทำนองเดียวกัน เสียงเคี้ยวดังออกมาไม่หยุด ทุกคนไม่ได้พูดคุยกันเพราะจริงจังกับการคีบหมูเข้าปาก

“อืม อร่อยจริงๆ ฉันขอสูตรการทำด้วยสิ” เจโรมขอชายหนุ่ม

“ไม่ได้ๆ นี่เป็นสูตรประจำตระกูล แต่ผมว่าจะทำขาย ถ้าสนใจก็ติดต่อมาได้ ฮี่ๆ” ราฟยิ้มกว้างพร้อมกับคิดในใจ

‘กูเกิล...บันไซ!!!’

“งั้นก็ได้ ถ้านายขายแล้วก็บอกฉันด้วยล่ะ”

“แน่นอน”

‘หลังจากนี้ฐานทัพของเจโรมคงจะมีหมูกระทะกับกุ้งเป็นอาหารหลักสินะ เหอๆ’ ราฟคิดในใจขณะคีบเนื้อป้อนโกโก้ หลังจากที่เธอกินเนื้อหมูเข้า หางของมันก็สั่นไปมา แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่โตของเธอ ทำให้พื้นสั่นจนทุกคนในงานเลี้ยงกินไม่ได้

“โกโก้ หนูทำตัวให้เล็กลงได้มั้ย คนอื่นลำบากกันนะคะ” ราฟหันไปพูดกับสัตว์เลี้ยงของเขาด้วยเสียงที้นุ่มลงสองระดับจนทำให้ที่เหลือมองด่วยสายตาแปลกๆ

‘คนที่เหมือนอสูรยิ่งกว่าอสูรตอนอยู่ในสงคราม ตอนนี้กลับพูดกับหมาด้วยเสียงแบบนี้เนี่ยนะ?’ วาตะคิดในใจ ซึ่งความคิดนี้ก็เกิดขึ้นในใจของใครหลายคน

“ได้ค่ะ” โกโก้บอก จากนั้นเธอก็ย่อขนาดลงจนเหลือขนาดเท่ากับปอมเมอเรเนียนปกติ

“น่าร๊าก” ราฟอุ้มโกโก้มานั่งบนตัก จากนั้นก็เริ่มกินอาหารต่อไปพร้อมกับทุกคน

.

.

.

วันต่อมา

“คุณหนู? มีอะไรเหรอครับ ทำไมไม่ส่งข้อความมาบอกผมก่อน ผมจะได้ไปรับที่สถานี” เจโรมถามหญิงสาวตรงหน้าที่อยู่ๆก็โผล่มาฐานทัพของเขา ไม่สิ...ของตระกูลเธอที่เขารับหน้าที่ดูแล

“หมอนั่นอยู่ไหน” ซายะถามเสียงเรียบ หญิงสาวมาในชุดไปรเวทสบายๆอย่างเสื้อยืดแขนยาวกางเกงยีนส์รองเท้าผ้าใบและสวมเสื้อแขนยาวทับอีกชั้น เจโรมรู้สึกเหมือนกับว่าสายตาที่เย็นขาของเธอที่มองผ่านแว่นกันแดดมาที่เขาคล้ายกับจะมีไฟลุกออกมาจากดวงตาของเธอ

“เอ่อ คุณหนูหมายถึงราฟเหรอครับ?”

“จะมีใครซะอีกล่ะ บอกมาเร็วเข้า”

“เขาอยู่ห้อง 51 ครับ”

หลังจากที่ได้ยินคำตอบ ซายะก็หันหลังเดินออกจากห้องของเจโรมไป

เจโรมถอนหายใจออกมา เขาสงสัยว่าทำไมคุณหนูถึงต้องมาหาราฟด้วยตนเอง จะว่าไปข่าวลือในตระกูลที่ว่าคุณหนูมีนิสัยยึดติดย้ำคิดย้ำทำคงจะจริงล่ะมั้ง แต่ความสงสัยของเขาก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัว จากนั้นเขาก็หันไปทำรายงานเรื่องเมื่อวานเพื่อที่จะส่งไปให้กับตระกูลชิโรคามิ ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงเรื่องความแข็งแกร่งของราฟที่ได้แสดงออกมาในเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วย

.

.

.

หน้าห้องของราฟ

ซายะกำลังยืนมองประตูห้องของขายที่เธอเกลียด จากนั้นก็เคาะประตูตามมารยาทแล้วเรียกชายหนุ่มด้วยเสียงเย็นชา

“นักเรียนราฟ เรามีเรื่องต้องคุยกัน!”