คลื่นอสูร

ในวันนั้น วาตะได้เป็นสักขีพยานในเรื่องที่เขาไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้ ภาพตรงที่เขาเห็นคือ อสูรหมื่นพิษอยู่ๆก็ล้มตัวลงกับพื้น ขาทั้งสี่ของมันชี้ขึ้นฟ้าพร้อมกับลิ้นที่แลบออกมา มีประกายสายฟ้าขึ้นทั่วร่างของมัน

“โอ้ว อร่อยจริงๆเลยแฮะ รสชาติของพิษนับหมื่นเนี่ย” จากนั้นวาตะก็ได้ยินเสียงของชายผู้สยบอสูรหมื่นพิษที่กำลังยิ้มสดใสขณะที่หัวของเขายังเลอะน้ำลายของอสูรระดับ A อยู่

จากนั้นวาตะก็เห็นชายหนุ่มผมเทามองอสูรหมื่นพิษด้วยแววตาที่จริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน

‘นั่นแหละ ฆ่ามันซะ ประตูมิติจะได้หายไป’ วาตะส่งเสียงเชียร์ในใจ

“นะ น่าร๊ากกก ปอมเมอเรเนียนนี่นา อ๊ากกก ป๊าขอโทษที่ช็อตหนูนะ มาหาป๊ามา ฮี่ๆ”

วาตะมองไปที่ภาพตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งกำลังเอาหน้าถูท้องของสัตว์อสูรที่ได้ชื่อว่าอันตรายเทียบเท่าระดับ S อย่างไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง ส่วนอสูรหมื่นพิษที่เหมือนจะฟื้นขึ้นมาจากอาการบาดเจ็บก็กำลังมองราฟอย่างหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าต่อต้านอะไร

“เอาล่ะ ป๊าจะรับหนูเป็นสัตว์เลี้ยงนะ ไหนดูซิเพศอะไร เอ้า เพศเมียนี่นา งั้นตั้งชื่อว่าโกโก้ละกัน เพราะป๊าชอบกินโกโก้ ฮี่ๆ”

ในเวลานั้นเองวาตะอดไม่ได้ที่จะสงสารอสูรตัวนี้ หลังจากเห็นมันน้ำตาคลอเพราะถูกคนบ้าบังคับเป็นสัตว์เลี้ยง

“นี่วาตะ มีวิธีอะไรที่จะทำสัญญากับสัตว์อสูรมะ” ราฟหันมาถามวาตะขณะเอาแขนล็อคคอโกโก้ไว้ไม่ให้มันหนี

“แค่หยดเลือดที่เต็มไปด้วยพลังของนายใส่ตัวมันก็พอ” วาตะตอบ

“อืม เรียบร้อย”

หลังจากหยดเลือดของราฟลงไปใส่ตัวของอสูรหมื่นพิษนามโกโก้ มันก็ตกเป็นสัตว์อสูรของราฟทันที เนื่องจากจิตใจของมันได้ยอมแพ้ต่อพลังของชายหนุ่มตั้งแต่แรก

“นายท่าน” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น

“หือ พูดได้ด้วยแฮะ” ราฟอึ้ง

“ไม่แปลกหรอก อสูรระดับ A มีความฉลาดสูงอยู่แล้ว พอเชื่อมต่อกับนายผ่านพันธะสัญญาก็เลยได้เรียนรู้ภาษามนุษย์ด้วย เลยทำให้สื่อสารกับพวกเราได้น่ะ นอกจากนี้ก็มีอีกวิธีนึงที่จะทำให้พูดได้ก็คือการกินคนเพื่อดึงความทรงจำบางส่วน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมโกโก้ถึงไม่พูดตั้งแต่ทีแรก บางทีเพราะพึ่งออกมาจากประตูมิติเลยยังไม่ได้กินคนล่ะมั้ง” วาตะคาดเดา

“เป็นตามที่เจ้าคนผอมแห้งกล่าว ว่าแต่นายท่าน ข้าขออะไรบางอย่างจากท่านได้หรือไม่” สำเนียงดูโบราณเปล่งออกมาจากปากของโกโก้

“ว่ามาเลยๆ”

“ข้าขอให้ท่านปล่อยสายฟ้าใส่ร่างข้าอีกครั้งได้หรือไม่ ข้าอยากจะโดนมันอีกสักรอบ เพราะมันทำให้ข้ารู้สึกดีมาก แฮ่กๆ” โกโก้กล่าวพร้อมกับแลบลิ้นออกมาด้วยสีหน้าย่ารักน่าชัง

“...” ราฟและวาตะหันมามองหน้ากัน

“คะ ความรู้ใหม่ พันธะสัญญามันส่งต่อความโรคจิตให้กันได้ด้วยเว้ยเห้ย!” วาตะตะโกนออกมาลั่นป่า

“ใช่ที่ไหนล่ะโว๊ย!” ราฟตะโกนสวนกลับทันที

.

.

.

วันต่อมา

เจโรมเอามือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ขณะมองร่างทั้งสองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตะลึง

เมื่อเช้าเขาได้รับรายงานจากวาตะว่าเด็กใหม่ได้ทำการปราบอสูรหมื่นพิษได้ ทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก แต่เมื่อได้เห็นกับตา เขาก็ต้องเชื่อจริงๆว่าเจ้าเด็กนี่มีฝีมือ

ด้วยวัยเพียงแค่ 17 ปี แต่กลับสยบอสูรระดับ A ที่อันตรายเทียบเท่ากับระดับ S ได้ด้วยมือเปล่า ในอนาคตฝีมือของเขาคงไม่ห่างจากคุณหนูซายะมากนัก บางทีถ้าสามารถลากตัวเจ้าเด็กนี่เข้าตระกูลชิโรคามิได้ล่ะก็...

เรื่องน่ายินดีก็คือหัวหน้าของอสูรที่จะบุกผ่านประตูมิติอย่างอสูรหมื่นพิษถูกกำราบไว้แล้ว ทำให้คลื่นอสูรครั้งนี้ไม่ร้ายแรงมากนัก ใช้เพียงแค่ลูกน้องของเขาก็คงรับมือได้ง่ายๆ

“เอาล่ะ ปัญหาคราวนี้ได้รับการแก้ไขให้มันง่ายขึ้นเพราะนาย นายสามารถกลับไปได้แล้ว อ้อ ส่งนอสูรหมื่นพิษนั่นนายก็เอากลับไปด้วยได้ เพราะถือเป็นรางวัลของนาย”

“โอ้ว กลับได้เลยเหรอ จริงดิ ผมพึ่งมาที่นี่ได้แค่สองวันเองนะ”

“ใช่ เพราะปัญหาร้ายแรงอย่างอสูรหมื่นพิษถูกแก้ไขแล้ว ที่เหลือก็แค่ลูกกระจ๊อก”

“แล้วลูกกระจ๊อกที่ว่ามีรางวัลมั้ยอ่ะ” ราฟถูมือไปมาและยิ้มให้กับเจโรม

“อืม อสูร 1 ตัวเท่ากับ 1000 เหรียญ คลื่นอสูรน่าจะมีอสูรบุกประมาณแสนตัวได้ล่ะมั้งนะ” วาตะที่อยู่ข้างเจโรมเป็นคนนับนิ้วตอบแทน

“สะ แสนตัว โอ้ว”

ไม่รู้ว่าทำไม แต่วาตะรู้สึกสงสารเหล่าอสูรขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อยล่ะนะ

.

.

.

สามวันต่อมา

วันนี้เป็นวันที่คาดการณ์ว่าคลื่นอสูรจะถล่มฐานทัพแห่งนี้ ทำให้ในตอนนี้คนจากฐานทัพเจโรมทั้งหมดมายืนออกันอยู่ตรงหน้าฐานทัพ พร้อมกับจัดกระบวนทัพกันตามที่ได้ฝึกซ้อมกันมา เว้นแต่ราฟที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างเจโรมและวาตะพร้อมกับโกโก้ที่เกาะตัวราฟเพื่อที่จะสัมผัสสายฟ้ารอบตัวเขา

ครืนนน

เสียงที่ดังขึ้นเป็นสัญญานของรอยแยกมิติที่ถูกเปิดออกมาหลายร้อยรอยแยก จากนั้นก็มีอสูรจำนวนมากวิ่งออกมาจากช่องว่างมิติเหล่านั้น

ก๊าซ

กี๊ซ

โฮก

กรร

เสียงของบรรดาอสูรที่มีรูปร่างที่ผสมกันของสิ่งมีชีวิตมากมายดังออกมาไม่ขาดสาย

ราฟที่ตอนนี้หัวใจเต้นกระหน่ำเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับสงครามระหว่างมนุษย์และอสูรครั้งแรกตั้งแต่เขามาที่โลกนี้

“โจมตีได้!” เมื่อเห็นมาอสูรทั้งหลายเคลื่อนไหงมาถึงจุดที่วางกับดัก เจโรมก็ออกคำสั่งให้ใช้งานกับดักทันที

ตูม

ฉัวะ

เผละ

บ้างเป็นกับระเบิดที่เผาไหม้ บ้างเป็นกับดับหนามที่ทิ่มแทง บ้างก็เป็นเครื่องเหวี่ยงหินอันทรงพลังที่จะทำลายเหล่าอสูรจนราบเป็นหน้ากลอง แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือกับดักทั้งหลายนั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก

เพียงแค่ใช้พวกมัน จำนวนของอสูรก็ลดลงไปกว่าครึ่ง จากหนึ่งแสนเหลือเพียงห้าหมื่นเท่านั้น

“อ๊ากกกกก” เสียงกรีดร้องสายหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางสงคราม เมื่อคนในฐานทัพที่กำลังวุ่นกับการรับมือสัตว์อสูรหันมาหาเจ้าของเสียงก็พบกับราฟที่กำลังเอามือกุมหัวอยู่

“เป็นอะไรวะ ร้องเสียงหลงเชียว” วาตะถามด้วยความสงสัย

“จำนวนอสูรเหลือแค่ครึ่งเดียวแล้ว ไม่ได้การ ฉันต้องลงมือแล้ว...หัวหน้าเจโรม อย่าลืมล่ะ ว่า หนึ่งศพต่อพันเหรียญ ลุยล่ะนะ” เมื่อราฟกล่าวจบ เขาก็คว้าโกโก้แล้วเหวี่ยงมันไปยังทิศที่มีอสูรอยู่

“นายท่านใจร้าย” โกโก้ร้องโหยหวนออกมา

“ช่วยกันทำมาหากินหน่อย ถ้าทำป๊าจะอัดสายฟ้าให้หนูเต็มคราบเลย”

“พูดแล้วนะ ฮิๆ...โฮก” โกโก้คำรามออกมาเสียงดัง จากนั้นพิษนับหมื่นประเภทก็ออกมาจากปากของมัน เมื่อไหร่ที่อสูรโดนพิษเข้าไป พวกมันก็จะตายทันทีตามแต่ชนิดของพิษที่โดน

“เยี่ยมมากหนูโกโก้ เอาล่ะ เราก็ลงมือบ้างดีกว่า” ราฟเกร็งร่างของเขาจากนั้นก็กระโดดเข้าไปกลางดงอสูรนับหมื่น

“หมัดสายฟ้าคำรน” เขาตั้งชื่อกระบวนท่าเท่ๆไปงั้น จริงๆมันก็แค่รวมพลังสายฟ้าไว้ที่หมัดแล้วเหวี่ยงมันทุบลงพื้นพร้อมกับร่างที่เต็มไปด้วยสายฟ้าของเขา

เหล่าสัตว์อสูรที่ถูกสายฟ้าเหล่านั้นเข้าไปล้วนร่างสลายทันที จากนั้นราฟก็ใช้พลังกายที่เหมือนกับปีศาจคชสารเข้าบดขยี้ทำลายอสูรที่อยู่รอบๆตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง

“อ๊าก พวกเจ้าช่างน่าอิจฉายิ่งนักที่โดนสายฟ้านั่นเข้าไป” โกโก้ร้องออกมา

“...” วาตะที่กำลังร่ายรำเพลงดาบสายลมของเขาฟาดฟันอสูรอยู่ถึงกับสะดุดก้อนหินจนเกือบโดนอสูรข่วน

“เจ้านายกับสัตว์เลี้ยงเหมือนกันเด๊ะ” วาตะพึมพำออกมา

“ฮ่าๆๆ สมแล้งที่เป็นผู้สยบอสูรหมื่นพิษ ฉันก็ลงมือด้วยดีกว่า” เจโรมหัวเราะร่าขณะที่เขากระทืบเท้า

“เขตแดนแรงโน้มถ่วงสามสิบเท่า” หลังจากเขาพูดจบก็เกิดคลื่นพลังดับไปข้างหน้าของเจโรม ทำให้เหล่าอสูรถูกกดทับลงกับพื้นด้วยแรกโน้มถ่วงแล้วต่อมาร่างกายพวกมันก็แหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี

“โห แรงโน้มถ่วงเหรอ พลังของตาลุงนั่นโหดเอาเรื่องแฮะ” ราฟที่กำลังใช้หมัดทุบอสูรอยู่หันไปมองการใช้พลังของเจโรม

“ไม่ได้การละ ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปเงินรางวัลลดลงแน่ ผสานพลัง คลื่นสายฟ้าหมื่นพิษ!”

ราฟกางแขนทั้งสองข้างออก โดยมือซ้ายเต็มไปด้วยพลังหมื่นพิษ ส่วนมือขวามีพลังของเทพสายฟ้า จากนั้นเขาก็ยกมันขึ้นประสานกันแล้วเหวี่ยงมือลงทุบไปที่พื้นทันที

ตูมมม

หลังจากเขาทุบไป ก็บังเกิดคลื่นกระแทกสีม่วงผสมฟ้าอันเกิดจากการผสมกันของพลังพิษและสายฟ้ากระจายไปทั่วสนามรบทันที ดีที่จุดที่เขาลงมือไม่มีคนจากฐานทัพอยู่เลยเพราะเขาก็โดดมาไกลจากฐานทัพมาก

หลังจากคลื่นพลังหายไป ก็หลงเหลือสัตว์อสูรไม่ถึงสองหมื่นตัว ราฟที่ใช้พลังเกือบทั้งหมดไปก็เริ่มรู้สึกอ่อนล้า เขาจึงตัดสินใจใช้เพียงแค่หมัดเปล่าจัดการกับสัตว์อสูรต่อไปเรื่อยๆ