บาทาทลายไข่

ราฟเดินเข้ามาในห้องเรียนของเขา ภายในห้องมีนักเรียนกำลังนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาให้ห้อง พวกเขาก็เงียบไปแล้วมองชายหนุ่มด้วยสายตารังเกียจ

“นี่แกยังกล้ามาโรงเรียนอีกเหรอ นึกว่าย้ายออกจากโรงเรียนเพราะความอายไปซะแล้ว” เสียงหนึ่งดังมาจากชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ทำร้ายเขาเมื่อเดือนก่อน ชายคนนี้มีชื่อว่ามาคัส ตามความทรงจำของร่างนี้ทำให้ราฟรู้ว่าเขาเป็นแฟนคลับเดนตายของหญิงสาวฉายาเจ้าหญิงหิมะที่ทำตัวเป็นหมาหวงก้างคอยทำร้ายทุกคนที่มายุ่งเกี่ยวกับเธอ ถึงโรงเรียนนี้จะมีกฎห้ามทำร้ายร่างกายในโรงเรียน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถทำร้ายกันนอกโรงเรียนได้ จึงทำให้มาคัสเลือกที่จะแอบตามเจ้าของร่างคนก่อนไปแล้วเผลอทำร้ายเขาในซอยเปลี่ยวจนเสียชีวิตโดยไม่รู้ตัว

“หือ นี่แกตัวใหญ่ขึ้นรึเปล่า? ทำไมไม่ตอบวะ! โอ๊ย..ไข่ข้า” มาคัสที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของชายหนุ่มตรงหน้าถามชึ้น แต่ขณะเขาถามก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดช่วงล่างของเขา

“แก! บังอาจ!” มาคัสเอามือข้างหนึ่งกุมไข่ของเขา ขณะที่ยกมืออีกข้างขึ้นมาชี้หน้าราฟ

“พูดมากจริง ๆ” ราฟบ่นออกมาขณะที่ขาขวาของเขากำลังยกค้างไว้ใกล้กับเป้าของมาคัส

“หาเรื่องตาย!” มาคัสกำหมัดแน่น เขากัดฟันทนความเจ็บปวด แล้วพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มตรงหน้า แรงดีดตัวของเขาแรงถึงขนาดที่พื้นห้องถึงกับร้าว ร่างดายของเขาขยายใหญ่ขึ้น ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

‘จากความทรงจำของราฟคนก่อนพลังของหมอนี่คือการเพิ่มพลังกายของตัวเองในโหมดคลั่งและไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเป็นเวลา 1 ชั่วโมงสินะ งั้นก็...’

ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ ออกมาขณะมองดูร่างใหญ่ที่กำลังพุ่งมาทางเขา

เขาเบี่ยงตัวหลบมาคัสแล้วคิดในใจว่า

‘อย่างที่คิด คนปกติเวลาโกรธก็จะสูญเสียเหตุผลไปทำให้เดาทางง่าย เจ้านี่ก็คงเป็นแบบนั้นสินะ’ หลังจากคิดเสร็จราฟก็เริ่มโต้กลับด้วยสีหน้าจริงจัง

“ตัดสินใจแล้ว! เราจะตั้งชื่อให้กับกระบวนท่านี้ว่า...บาทาทลายไข่!” ราฟพูดพร้อมกับเหวี่ยงขาขวาของเขาออกไปเต็มแรง

ผัวะ

โพล๊ะ

“อู้ว” เหล่านักเรียนชายในห้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความสยองพร้อมกับเอามือกุมเป้าของตัวเอง

“มันน่ากลัวมากเหรอ การโจมตีของเจ้าโรคจิตน่ะ” นักเรียนหญิงหันมาถามนักเรียนชายที่ยืนดูการต่อสู้อยู่ไม่ไกล

“เจ็บแสบถึงทรวงเลยล่ะ” นักเรียนชายตอบทันควัน คนที่เหลือก็พยักหน้ารับ

“ทั้งสองคน หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงหวานใสของครูหลินดังขึ้นด้วยความตกใจ หลังจากที่เธอเข้ามาให้ห้อง เธอก็เห็นนักเรียนที่เธอไปตามกลับมาเรียนเมื่อวันก่อนกำลังสู้กับนักเรียนอีกคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นจอมคลั่งของโรงเรียน เธอรีบเข้าไปห้ามทันทีเพราะกลัวว่านักเรียนไร้พลังที่ชื่อว่าราฟจะบาดเจ็บร้ายแรงจนต้องเข้าโรงพยาบาล

หญิงสาวปล่อยสายฟ้าของเธอออกไปหยุดมาคัส แต่ไม่สามารถหยุดได้ มาคัสยังคงพุ่งเข้าใส่ราฟอยู่เหมือนเดิม

หลินอิงอิงไม่สามารถเพิ่มพลังของสายฟ้าไปมากกว่านี้ เพราะอาจทำให้นักเรียนของเธอบาดเจ็บ ทำได้แต่เพียงบอกให้ราฟหนีไปจากห้องเรียน

“ครูหลินคนสวย ผมไม่เป็นไรหรอกครับ ตอนนี้ผมกำลังฝึกซ้อมลูกเตะของผมอยู่ รบกวนครูช่วยบอกให้นักเรียนคนอื่นออกจาห้องสักชั่วโมงนึงรอให้หมอนี่หายคลั่งก่อนได้มั้ยครับ ที่เหลือผมจัดการเอง แบบว่า...พลังผมตื่นขึ้นมาแล้วน่ะครับ” ราฟบอกครูสาวขณะเตะไข่ของมาคัสซ้ำอีกรอบ

“เอ๋ พลังเธอตื่นแล้วงั้นเหรอ ถ้างั้นที่ร่างกายเธอเปลี่ยนไปก็เพราะพลังตื่นขึ้นสินะ งั้นครูฝากเธอด้วยนะ” ถึงแม้หลินอิงอิงจะสงสัยว่าพลังของเขาตื่นขึ้นได้ยังไง ทั้งที่ตามปกติพลังต้องตื่นขึ้นตั้งแต่แรกเกิด แต่ของราฟกลับพึ่งตื่นขึ้นตอนนี้ แต่เมื่อเธอเห็นว่าราฟสามารถรับมือกับมาคัสได้สบาย ๆ พร้อมกับโต้กลับไปด้วยก็เลิกคิดเรื่องนี้ไปก่อน จากนั้นก็บอกให้นักเรียนที่เหลือออกจากห้อง

เมื่อทุกคนออกจากห้องเรียนจนเหลือแค่ราฟกับมาคัส ราฟที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วเริ่มกำหมัดแน่น จากนั้นเขาก็เหวี่ยงหมัดตรงพุ่งเข้าใส่ไข่ของมาคัสทันที

“ไข่อีกแล้วเรอะ! หมอนี่เป็นอะไรกับไข่มากมั้ยเนี่ย!” พวกนักเรียนชายที่ออกมาดูการต่อสู้อยู่นอกห้องร้องออกมาด้วยความหวาดเสียว

“เอ๋ ก็ไข่เป็นจุดสำคัญของพวกเราเหล่าชายฉกรรจ์นี่นา ไม่มีที่ไหนที่จะรู้สึกเจ็บปวดเท่ากับการโดนตีไข่แล้วล่ะนะ” ราฟหันมาตอบเพื่อนในห้องของเขาขณะระดมต่อยเข้าไปยังไข่ของมาคัสแบบไม่มีพลาด

“ฉะ ฉันจะไม่หาเรื่องเจ้าโรคจิตนี่เด็ดขาด” พวกนักเรียนชายพากันคิดแบบเดียวกันหมดโดยที่ยังไม่เอามือที่กุมเป้าของตัวเองอยู่ออก ส่วนนักเรียนหญิงพากันทำหน้าพะอืดพะอม