สู่โลกใหม่

พลั่ก!

โครม!

ในซอยที่มืดมิดแห่งหนึ่ง ปรากฏร่างของวัยรุ่นผมเทาร่างผอมแห้งอายุ 17 ปีคนหนึ่งที่ถูกชายหนุ่มผมสีน้ำตาลที่ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามชกจนกระเด็นไปชนกับถังขยะ จากนั้นตัวเขาก็กระอักเลือดออกมา

“หึ กระจอกแบบนี้แล้วยังทำตัวเป็นหมามองเครื่องบินอีกนะ ขยะอย่างแกไม่คู่ควรแม้แต่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ ไอ้สตอร์คเกอร์เอ๊ย อย่ามาให้เจ้าหญิงหิมะของเราเห็นหน้าแกอีก จำไว้” ชายหนุ่มผมน้ำตาลถุยน้ำลายใส่ชายผมเทา จากนั้นก็เดินจากไป ทิ้งให้ร่างผอมนอนขดตัวอยู่อย่างนั้น

ไม่นานฝนก็ตกลงมา แต่ร่างผอมกลับไม่ขยับไปไหน

หากมองไปที่ใบหน้าของเขาจะเห็นได้ว่าดวงตาของเขานั้นไร้ซึ่งแววตาที่สิ่งมีชีวิตพึงมี

เขาตายแล้ว!?

ร่างกายที่ผอมแห้งของเขาไม่สามารถรับแรงหมัดที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของชายผมสีน้ำตาลได้จนเสียชีวิต?

แต่ไม่นานร่างนั้นก็ขยับตัวและลุกขึ้นยืนช้า ๆ

“หือ นี่เราอยู่ที่ไหน…โอ๊ย! เจ็บโว้ย! ไอ้บ้าที่ไหนขับรถสิบล้อชนเราวะ อื๋อ?” ชายผมเทาเงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า

“พระจันทร์สีฟ้า!? นี่เราตาบอดสีแล้วเหรอ ว่าแต่ทำไมร่างกายรู้สึกไม่มีแรงเลยล่ะ จำได้ว่าเราโดนแสงสีฟ้าพุ่งเข้าใส่แล้วก็มีรอยแยกขึ้นตรงหน้าแล้วดูดเราเข้าไป จากนั้นก็ตื่นขึ้นที่นี่ หรือว่า...เราโดนมนุษย์ต่างดาวลักพาตัวมาทดลอง โอ้จีซัส! อิพ่ออิแม่ ช่วยหนูด้วย!” ชายผมเทาแหกปากโวยวายท่ามกลางสายฝน แต่แล้วเขาก็เอามือกุมหัว

“อ๊ากกก!”

ชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้นอีกครั้ง จากนั้นไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยความสับสนพร้อมกับเอาลดมือลง

“ความทรงจำนี้มัน...ที่นี่ไม่ใช่โลกของเรา แต่เป็นต่างโลกเหรอ แต่เหมือนจะคล้ายกับโลกของเราอยู่ ต่างกันที่โลกนี้มีพลังพิเศษและมอนส์เตอร์ ส่วนร่างกายนี้ชื่อราฟงั้นเหรอ เป็นคนที่น่าผิดหวังน่าดูเลยแฮะ แอบชอบสาวที่เป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ S ของโรงเรียนแล้วดันตามแอบถ่ายเธอจนถึงหอพักหญิงจนเธอโมโหสั่งให้ลูกน้องมาจัดการ แต่เหมือนจะกะแรงผิดไปหน่อยทำให้หมอนี่ตายตั้งแต่หมัดแรกเพราะอ่อนแอเกินไป...”

พอทวนความทรงจำของเจ้าของร่างจบ เขาก็ทรุดลงกับพื้นรอบที่ 3

“ทำไมชีวิตตูมันน่าอดสูจังวะ อยู่โลกเก่าก็เป็นแค่นักเรียนมอปลายที่ไม่เคยมีแฟนกับเขา พอได้โอกาสมาต่างโลกก็ดันมาเกิดใหม่ในร่างของคนอ่อนแอแบบนี้อีก สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม! ทำไมตูไม่กลายเป็นผู้กล้าเหมือนนิยายที่เคยอ่านฟะ”

ถึงเจ้าตัวจะบ่นอย่างนั้นแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เพราะเขาถือคติว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก็ปล่อยมันไป เพราะคิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา สู้เปลี่ยนแปลงตัวเองในร่างนี้ดีกว่า

“ฉันจะเปลี่ยนแปลงร่างนี้ด้วยการออกกำลังกาย! ถึงร่างนี้จะไม่มีพลังอะไรจนได้ระดับ F ที่ต่ำที่สุดก็ตาม แต่อย่างน้อยร่างกายแข็งแรงก็ยังดีวะ จากนั้นก็ไปแก้แค้นไอ้หัวสนิมสีน้ำตาลนั่น ส่วนเรื่องโรงเรียนช่างมันก่อนล่ะกัน ไปสู่สุคตินะเจ้าของร่างคนเก่า ขอบใจสำหรับร่างกายนี้นะ เอาล่ะ ตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้เราคือราฟ!”

“...”

“แต่ก่อนอื่น ไปหาหมอก่อนดีกว่า เจ็บซี่โครงอิ๊บอ๋าย...”

.

.

.

1 เดือนต่อมา

ที่หน้าห้องพักของราฟ ปรากฎหญิงสาวแสนสวยผมสีชมพู อายุประมาณ 21 ปีคนหนึ่งยืนเคาะประตูห้องนักเรียนของเธฮสองสามครั้ง จากนั้นก็กอดอกรอให้เจ้าของห้องมาเปิดให้เธอ

แอ๊ดดด

“นี่! กว่าจะเปิดได้นะ รู้มั้ยว่าครูยืนรอนานแค่ไหนแล้ว ช่างเถอะ นักเรียนราฟ ทำไมเธอถึงไม่เข้าเรียนเป็นเดือน ทุกคนในโรงเรียนรู้ว่าเธอถูกเจ้าหญิงหิมะสั่งสอน แต่ก็ไม่น่าจะทำให้นักเรียนอย่างเธออายจนไม่กล้ามาโรงเรียนเป็นเดือนหรอกนะ” หญิงสาวบ่นยาวทันทีที่เห็นประตูเปิดออก

“นี่ ทำไมไม่ตอบครูล่ะ มันเสียมารยาทนะ! อ๊ะ...” หญิงสาวหยุดการกระทำทุกอย่างแล้วมองไปที่คนเปิดประตูห้อง

ชายหนุ่มผมเทาใบหน้าคมคาย ผิวสีแทนรับกับร่างกายกำยำมีกล้ามเนื้อที่ไร้ไขมันส่วนเกิน ทำให้เธอมองตาค้าง จากนั้นเธอก็กระพริบตาสองสามที แล้วพูดขึ้นมาว่า

“เอ่อ สวัสดีค่ะ ฉันมาหาราฟ ไม่ทราบว่าคุณคือพี่ชายของเขาเหรอคะ” เธอถามอย่างเอียงอาย

“ครูหลิน นี่ผมราฟเอง ครูนอนไม่พอใช่มั้ยครับ ประวัตินักเรียนของผมก็บอกอยู่ว่าผมเป็นลูกชายคนเดียว ที่เหลือเป็นพี่สาวกับน้องสาวอย่างละคน” ราฟถามด้วยความงุนงง และเป็นห่วงครูประจำชั้นของเขา

“ระ ราฟเองเหรอ ทำไมตัวใหญ่ขึ้นเยอะเลยล่ะ เธอไปทำอะไรมา” หลินอิงอิงทำตาโต พร้อมกับมองสำรวจร่างนักเรียนของเธออย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง

“ผมออกกำลังกายนิดหน่อยน่ะครับ เดือนนึงก็เห็นผลได้แล้ว เป็นไงครับ ผมดูดีขึ้นรึเปล่า” ราฟพูดจบก็โพสท่าเลียนแบบนักเพาะกายที่เขาเคยเห็นจากโฆษณาของเล่นผู้ใหญ่ในโลกเก่า

“กรี้ด ท่าโพสนั่นมันอะไรกัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันเป็นครูเธอนะ ไม่อายบ้างรึไง” หลินอิงอิงกรีดร้องทันทีที่เห็นท่าทางที่นักเรียนของเธอกำลังทำอยู่

“ฮะ ๆ ถ้าเป็นครูหลินที่แสนจะงดงามแล้ว ต่อให้แก้ผ้...อ๊ากกก ครู ผมแค่ล้อเล่น!” ชายหนุ่มที่โพสท่าอยู่พูดยังไม่ทันจบ เขาก็ถูกสายฟ้าของหญิงสาวช็อตใส่จนร่างกระตุกไปสองสามทีและมีควันลอยออกมาเล็กน้อย

“เธอ ทำไมถึงนิสัยเปลี่ยนจากขี้อายเป็นคนไร้ยางอายได้ขนาดนี้กัน ครูไม่สนใจเธอแล้ว พรุ่งนี้มาโรงเรียนด้วย!” เมื่อครูสาวพูดจบเธอก็หันหลังเดินออกจากหอพักของราฟทันที

“เห้อ เป็นผู้หญิงที่จริงจังไปซะทุกเรื่องเหมือนในความทรงจำร่างนี้เลยแฮะ” ราฟเกาหัว จากนั้นเขาก็ตรวจสอบร่างกายของตัวเองพร้อมกับยิ้มกว้าง

“ฮี่ ๆ เป็นอย่างที่คิดเลยแฮะ ตอนนี้ร่างกายของเราแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าแล้ว อาจเอาคืนลูกน้องของยัยเจ้าหญิงหิมะแก้แค้นให้เจ้าของร่างนี้ได้แล้วก็ได้แฮะ แต่ยังก่อน เพื่อความชัวร์ เราต้องออกกำลังกายต่ออีกซักคืน!” พูดจบเขาก็ปิดประตูแล้วกลับเข้าห้องไปวิดพื้นต่อ

สาเหตุที่ร่างกายของเขาพัฒนาขึ้นอย่างมากนั้นเป็นผลมาจากการที่เขากลับหอพักในคืนแรกที่มาโลกนี้ และเริ่มออกกำลังกาย แต่เมื่อออกไปซักพักเขากลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลย และยิ่งออกมากเท่าไหร่ ปริมาณพลังธรรมชาติที่มีอยู่ทั่วไปในโลกนี้ก็ไหลเข้าร่างกายเขามากขึ้นเท่านั้น ทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าเจ้าของร่างคนก่อนไม่ใช่ว่าไม่มีพลัง แต่เขามีพลังที่ไม่มีวันเหนื่อย ซึ่งถ้าใช้มันอย่างถูกวิธีก็สามารถพัฒนาร่างกายให้แข็งแกร่งอย่างซุปเปอร์แมนที่เป็นตัวละครดังในโลกของเขาได้ น่าเสียดายที่เจ้าของร่างคนก่อนดันเป็นคนขี้เกียจออกกำลังกายเสียนี่ ทำให้เขาไม่รู้ว่าตัวเองมีพลังนี้อยู่จนทำให้เขาเจอกับจุดจบแบบนั้น

ทำให้ 1 เดือนที่ผ่านมานั้น นอกจากเวลาทานอาหารทั้งสามมื้อและเข้าห้องน้ำแล้ว เขาจึงใช้เวลาส่วนมากไปกับการออกกำลังกาย

.

.

.

วันต่อมา

โรงเรียนไอรีน เป็นโรงเรียนที่มีทั้งหลักสูตรการสอนผู้มีพลังพิเศษและผู้ไร้พลังแต่มีความสามารถที่จะสนับสนุนผู้ใช้พลังในการรับมือกับสัตว์อสูรและผู้มีพลังที่เชื่อว่าพลังที่มีควรใช้เพื่อผลประโยชน์ของตัวพวกเขาเองแทนที่จะใช้เพื่อปกป้องผู้อื่นจนทำให้นอกจากคนในโลกนี้จะต้องจัดการกับสัตว์อสูรแล้ว พวกเขายังต้องรับมือกับผู้ใช้พลังพิเศษที่ชอบก่อความไม่สงบอีกด้วย   ตอนนี้ราฟที่กำลังมองโรงเรียนไอรีนอย่างตื่นเต้น

‘โรงเรียนพลังพิเศษที่เราได้แต่ฝันว่าอยากมาเรียนโรงเรียนแบบนี้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่มีหวังเพราะมันเป็นแค่เรื่องแต่งในโลกเก่า ตอนนี้ฝันก็ดันกลายเป็นจริงซะงั้น ชักจะเริ่มชอบโลกนี้ขึ้นมาแล้วสิ ฮี่ ๆ’

To be continued…