บทที่ 022: หลินหย่งฟานตีอาวุธเทพ

บทที่ 022: หลินหย่งฟานตีอาวุธเทพ

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวสายน้ำ

หมู่บ้านชิงซาน

ภายในลานบ้านของหลินฉางชิง เสียงค้อนกระทบเหล็กดังก้องกังวานไม่ขาดสาย

ในห้องตีเหล็ก หลินหย่งฟานกำลังเหวี่ยงค้อนเหล็ก ทุบตีดาบยาวที่ขึ้นรูปไปแล้วครึ่งหนึ่งอย่างต่อเนื่อง

หลินฉางชิงยืนดูอยู่ด้านข้าง คอยชี้แนะเป็นระยะๆ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้า

แบบนั้นแหละ!

ครึ่งชั่วยามต่อมา

เคร้ง...

เสียงทุบตีในห้องตีเหล็กเงียบลง

ตามมาด้วยเสียงดาบกังวานใสดุจน้ำพุ

"ฮ่าฮ่าฮ่า... เสียงดาบใสดั่งน้ำพุ คมดาบเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง... ฉางชิง พ่อของเจ้าตีอาวุธเทพได้แล้ว..."

เสียงหัวเราะอย่างเบิกบานใจของหลินหย่งฟานดังออกมาจากห้องตีเหล็ก

เขาถือดาบยาวขนาดหนึ่งเมตรสอง คมดาบดำสนิทดุจน้ำค้างแข็ง เดินออกมาอย่างองอาจ ก่อนจะตวัดดาบฟันลงบนโต๊ะเหล็กข้างกายอย่างสบายๆ

ฉับ!

มุมโต๊ะเหล็กถูกตัดขาดกระเด็นอย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น ประกายตาของเขาก็ยิ่งเจิดจ้า

คมกริบปานนี้ ดาบยาวเล่มนี้ต้องเป็นอาวุธเทพชั้นยอดระดับเก้าแน่นอน

"ท่านพ่อ ยินดีด้วยครับ! ท่านกลายเป็นช่างตีอาวุธเทพแล้ว"

หลินฉางชิงกล่าวกับหลินหย่งฟานด้วยรอยยิ้ม "จากนี้ไป เงินทองสำหรับฝึกยุทธ์ของข้า คงต้องพึ่งพาท่านพ่อแล้วล่ะ..."

เมื่อสิบวันก่อน

หลินฉางชิงใช้อาวุธเทพระดับเก้าหนึ่งเล่ม จ้างวานเฉินซานให้ช่วยพาหลินหย่งฟานออกมาจากค่ายทหารหลวง

หลังจากนั้น หลินฉางชิงก็เริ่มถ่ายทอดวิชาตีเหล็กแบบใหม่ที่เขาคิดค้นขึ้นให้แก่บิดา

หลินหย่งฟานมีประสบการณ์ตีเหล็กมากว่าสิบปี แถมยังมีหัวไวเรียนรู้ได้เร็ว

เพียงแค่สิบวันสั้นๆ หลินหย่งฟานก็เชี่ยวชาญวิชาตีเหล็กแบบใหม่ และตีอาวุธเทพที่มีระดับขั้นออกมาได้สำเร็จ

แม้จะเป็นเพียงระดับเก้า แต่ก็นับว่าเป็นช่างตีอาวุธเทพเต็มตัวแล้ว

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ทั้งหมดต้องขอบคุณเจ้า ฉางชิง ที่ช่วยปรับปรุงวิชาตีเหล็ก ไม่อย่างนั้นพ่อคงไม่มีวันนี้"

หลินหย่งฟานยิ้มกว้าง หัวเราะร่า "จากนี้ไป เจ้าไม่ต้องมาจัดการเรื่องส่งของให้หอศัสตราวุธเทพด้วยตัวเองแล้ว

ให้พ่อเฒ่าคนนี้จัดการเอง

เจ้าแค่ตั้งใจฝึกยุทธ์ก็พอ..."

"ขอบคุณครับท่านพ่อ!"

รอยยิ้มของหลินฉางชิงกว้างขึ้น เขาหัวเราะเบาๆ "จากนี้ไป ข้าคงต้องเกาะท่านพ่อกินแล้วล่ะ..."

ในเมื่อหลินหย่งฟานตีอาวุธเทพได้แล้ว การร่วมมือกับหอศัสตราวุธเทพในอนาคตก็สามารถยกให้หลินหย่งฟานดูแลได้ทั้งหมด

ในที่สุดเขาก็จะได้เป็นอิสระเสียที

"รอแค่หลินหูก้าวเข้าสู่วิถียุทธ์เมื่อไหร่ ข้าก็จะได้วางมืออย่างหมดห่วง" หลินฉางชิงคิดในใจ

ทันใดนั้น ประกายแหลมคมวาบผ่านดวงตาของเขา เขายิ้มบางๆ ให้หลินหย่งฟาน "ท่านพ่อ ไปล้างเนื้อล้างตัวเถอะ

แขกคนสำคัญที่จะเอาเงินมาให้เรา ใกล้จะถึงแล้ว..."

"แขกคนสำคัญ? ใครกัน?"

หลินหย่งฟานสะดุ้ง แล้วก็นึกขึ้นได้ "คนของหอศัสตราวุธเทพเหรอ?"

หลินฉางชิงพยักหน้ายิ้มๆ เดินออกจากห้องตีเหล็ก

เขาแค่ยื่นมือออกไป แรงดูดมหาศาลก็ระเบิดออก ประตูรั้วที่ปิดสนิทเปิดออกเองด้วยเสียงดัง 'ปัง'

ไม่นานนัก

เสียงของหลินหูก็ดังมาจากนอกรั้ว

"ฉางชิง... ฉางชิง... ผู้ดูแลเฉินจากหอศัสตราวุธเทพมาแล้ว..."

"ฉางชิง เจ้านี่ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ! คนของหอศัสตราวุธเทพมาจริงๆ ด้วย เจ้ารู้ล่วงหน้าได้ยังไง?"

หลินหย่งฟานตะลึง มองหลินฉางชิงด้วยความงุนงง

เขากับหลินฉางชิงขลุกอยู่ในห้องตีเหล็กตลอดเวลา เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าหลินฉางชิงรู้ได้ยังไงว่าคนของหอศัสตราวุธเทพจะมา

"นี่คือสัมผัสวิญญาณครับ"

หลินฉางชิงหัวเราะเบาๆ ลุกเดินไปที่ประตูรั้ว

เขาเห็นหลินหูนำกลุ่มคนเดินเข้ามา

คนนำหน้าคือเฉินซาน

ทว่า สภาพของเฉินซานและคนอื่นๆ ดูสะบักสะบอม เนื้อตัวมอมแมมเปื้อนฝุ่น และมีคราบเลือดติดอยู่

องครักษ์หลายคนได้รับบาดเจ็บ

เลือดไหลโชก

หลินฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากเชิญเฉินซานและคนอื่นๆ เข้ามาในลานบ้าน เขาก็ลงมือห้ามเลือด ทายา และทำแผลให้คนเจ็บด้วยตัวเอง ก่อนจะถามเสียงเครียด "ผู้ดูแลเฉิน เกิดอะไรขึ้นกับพวกท่าน?"

"พวกเราเจอโจรภูเขา"

เฉินซานยิ้มขื่นให้หลินฉางชิง "พวกคนร้ายยึดครองเขาชิงเฟิง ดักปล้นคนเดินทาง

พวกมันเรียกค่าไถ่ตั้งหมื่นตำลึง

ข้าแค่ลังเลนิดเดียว พวกมันก็ลงมือหมายเอาชีวิต กะจะเชือดไก่ให้ลิงดูชัดๆ..."

ขณะเล่า สีหน้าของเฉินซานฉายแววอำมหิต

"เขาชิงเฟิง!"

คิ้วของหลินฉางชิงขมวดแน่นขึ้น "ผู้ดูแลเฉิน โจรภูเขาในอำเภอเฟิงเล่อถูกทางการกวาดล้างไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ?

โจรเขาชิงเฟิงพวกนี้โผล่มาจากไหน?"

"เรื่องนี้... ข้าเองก็ไม่แน่ใจ"

เฉินซานส่ายหน้าเบาๆ แล้วกระซิบ "แต่ได้ยินมาว่าช่วงนี้บ้านเมืองไม่สงบ มีสงครามชายแดน พวกหมาป่าทางเหนือบุกตีป้อมค่าย

ที่อำเภออวิ๋นซาน มีคนก่อกบฏ ถึงขั้นยึดที่ว่าการอำเภอได้แล้ว

พวกกบฏเรียกตัวเองว่า 'กองทัพฉางเซิง' มีกำลังพลนับแสน และมีท่าทีจะบุกกวาดล้างอำเภอรอบข้าง..."

ซู้ด!

คำพูดของเฉินซานทำให้หลินหย่งฟานและหลินหูสูดปากด้วยความตกใจ สีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน

อำเภออวิ๋นซานอยู่ไม่ไกลจากอำเภอเฟิงเล่อเลย!

ห่างกันแค่สามอำเภอ ระยะทางตรงไม่ถึงพันลี้

โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล ราชวงศ์ต้าโจวครอบครองเพียงเก้ามณฑล นอกเก้ามณฑลยังมีดินแดนกว้างใหญ่

ทางเหนือของราชวงศ์ต้าโจวคืออาณาจักรหมาป่าเหนือ

เป็นหนามยอกอกของราชวงศ์ต้าโจวมาโดยตลอด

ตอนนี้พวกมันบุกตีป้อมค่าย สงครามปะทุ ชาวบ้านตาดำๆ คือผู้รับเคราะห์

อย่างไรก็ตาม หลินฉางชิงและคนอื่นๆ ไม่ได้กังวลเรื่องสงครามชายแดนมากนัก เพราะอำเภอเฟิงเล่อแม้จะอยู่ห่างไกลความเจริญ แต่ก็ห่างจากชายแดนจริงๆ หลายพันลี้

อีกอย่าง อาณาจักรหมาป่าเหนือบุกทุกปี ทหารหลวงย่อมจัดการได้

สิ่งที่ทำให้พวกเขากังวลคือ 'กองทัพฉางเซิง' ในอำเภออวิ๋นซานต่างหาก

ระยะทางพันลี้ไม่ถือว่าไกล หากพวกมันบุกมาจริงๆ ใช้เวลาไม่นานก็ถึง

"ผู้ดูแลเฉิน ท่านสูญเสียกำลังพลไปไม่น้อย แถมยังมีคนเจ็บอีก จะกลับกันยังไง?"

หลินฉางชิงถามเสียงเครียด

"ไม่ต้องห่วง ข้าส่งข่าวกลับไปที่ตระกูลแล้ว เดี๋ยวตระกูลจะส่งคนมารับ"

เฉินซานยิ้มบางๆ ก่อนที่แววตาจะฉายประกายอำมหิต กัดฟันคำราม "ไอ้พวกโจรภูเขาสารเลว บังอาจนัก

กล้ามาลูบคมข้า ถ้าไม่สั่งสอนพวกมันบ้าง เดี๋ยวจะหาว่าตระกูลเฉินของข้าไม่มีน้ำยา..."

เห็นดังนั้น หลินฉางชิงก็ไม่พูดอะไรต่อ

ในเมื่อเฉินซานเตรียมการไว้แล้วก็ดีไป

เขาไม่ได้ห่วงความปลอดภัยของเฉินซาน แต่กลัวว่าถ้าเฉินซานถูกโจรเขาชิงเฟิงฆ่าตาย จะกระทบต่อความร่วมมือกับหอศัสตราวุธเทพ

กว่าจะหา 'แกะอ้วน' แบบนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

"ผู้ดูแลเฉิน ไหนๆ ก็ยังมีเวลา เรามาดูอาวุธกันก่อนดีไหม..."

หลินฉางชิงหัวเราะเบาๆ แล้วส่งสัญญาณให้หลินหย่งฟาน

หลินหย่งฟานหันหลังเดินเข้าห้องทันที ก่อนจะออกมาพร้อมกล่องไม้สามใบ แต่ละใบยาวกว่าหนึ่งเมตร บรรจุอาวุธเทพสามเล่ม

ดาบสอง กระบี่หนึ่ง

ล้วนเป็นอาวุธเทพระดับเก้า คุณภาพไม่ด้อยไปกว่าดาบยาวที่หลินฉางชิงเคยขายให้เฉินซาน

"สองเล่มสำหรับข้อตกลงการค้าของเรา ส่วนอีกเล่มคือของขวัญขอบคุณที่ข้าสัญญาไว้กับผู้ดูแลเฉิน"

หลินฉางชิงดันอาวุธเทพทั้งสามไปตรงหน้าเฉินซาน หัวเราะเบาๆ "ผู้ดูแลเฉิน เชิญตรวจสอบสินค้า!"

มองดูอาวุธเทพทั้งสามตรงหน้า ดวงตาของเฉินซานเป็นประกายวาววับทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้ม "คุณชายหลิน เกรงใจกันเกินไปแล้ว ข้าจะไม่เชื่อใจท่านได้อย่างไร?"

ทว่ามือไม้เขากลับไม่ว่าง ส่งอาวุธเทพทั้งสามให้องครักษ์ข้างกายอย่างคล่องแคล่ว

สั่งให้จัดการตรวจสอบสินค้าทันที