บทที่ 007: สองร้อยตำลึงทอง ขาดแดงเดียวก็ไม่ขาย

บทที่ 007: สองร้อยตำลึงทอง ขาดแดงเดียวก็ไม่ขาย

ประสิทธิภาพในการตรวจสอบของหอศาสตราเทพนับว่ารวดเร็วทีเดียว หลินฉางชิงนั่งลงยังไม่ทันจิบชาหมดกา

เสี่ยวเอ้อก็นำดาบยาวของหลินฉางชิงกลับมา พร้อมกระซิบกระซาบบางอย่างข้างหูเฉินซาน

แม้เสียงของเสี่ยวเอ้อจะเบามาก

ตามปกติ ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปก็คงไม่ได้ยินชัดเจน

ทว่าหลินฉางชิงผู้มีพลังจิต ประสาทสัมผัสย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปไกลโข

แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดหรือเจ็ดก็อาจเทียบไม่ได้ เขาจึงได้ยินคำพูดของเสี่ยวเอ้ออย่างชัดถ้อยชัดคำ

"ผู้จัดการ ปรมาจารย์หยุนบอกว่าดาบเล่มนี้ยอดเยี่ยมมาก จัดว่าเป็นระดับท็อปในหมู่ศาสตราวุธเทพขั้นเก้า ความคมของมันเทียบชั้นขั้นแปดได้เลยทีเดียว..."

"โอ้..."

ดวงตาของเฉินซานเป็นประกาย ลิงโลดในใจ

แต่เขายังคงตีหน้านิ่ง แล้วหันไปพูดกับหลินฉางชิงว่า "คุณชาย ดาบของท่านผ่านการตรวจสอบจากปรมาจารย์ของหอศาสตราเทพแล้ว ถือว่าใช้ได้ทีเดียว

หากคุณชายต้องการขายจริงๆ หอศาสตราเทพของเรายินดีรับซื้อในราคายี่สิบตำลึงทอง..."

"ยี่สิบตำลึงทอง!"

หลินฉางชิงเลิกคิ้ว หัวเราะเบาๆ "ผู้จัดการเฉิน ราคานี้ไม่ต่ำไปหน่อยหรือ?"

"คุณชาย ไม่ต่ำเลยนะขอรับ ดาบของท่านดีจริง ในหมู่ศาสตราวุธเทพขั้นเก้าถือเป็นของดี แต่ก็แค่นั้น

ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเล่มไหนดีกว่าของท่าน

ยี่สิบตำลึงทองนับว่าสูงมากแล้ว ถ้าคุณชายไม่เชื่อ ลองไปสืบราคาดูได้ เฉินซานกล้ารับประกันว่านี่คือราคาสูงสุดแล้ว"

เฉินซานหัวเราะร่า

"อย่างนั้นหรือ?"

สีหน้าของหลินฉางชิงยังคงเรียบเฉย แต่ในใจกลับแค่นเสียงเย็นชา

ตาแก่นี่เจ้าเล่ห์สมเป็นพ่อค้าจริงๆ

ศาสตราวุธเทพขั้นเก้าระดับท็อป คมกริบเทียบเท่าขั้นแปด แต่กลับให้ราคายี่สิบตำลึงทอง ช่างหน้าเลือดนัก!

ที่สำคัญคือ เจ้านี่มันจิ้งจอกเฒ่าตัวจริง การแสดงแนบเนียนระดับรางวัลตุ๊กตาทอง

ถ้าหลินฉางชิงไม่ได้ยินที่เสี่ยวเอ้อกระซิบ คงหลงเชื่อคำลวงของมันไปแล้ว

แต่ตอนนี้...

เขาคร้านจะต่อปากต่อคำกับตาแก่เจ้าเล่ห์นี่

หลินฉางชิงไม่คิดจะแฉเล่ห์เหลี่ยมของเฉินซาน เขาเพียงแค่ยิ้ม ลุกขึ้นยืน เก็บดาบเข้าฝัก แล้วกล่าวว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ตามที่ผู้จัดการเฉินว่า ข้าขอตัวไปดูที่อื่นก่อน..."

พูดจบ เขาก็คว้าดาบหันหลังเดินจากไปทันที

เด็ดขาด ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

ชั่วขณะหนึ่ง เฉินซานและเสี่ยวเอ้อต่างตกตะลึง

ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

บัดซบ ไอ้หนูนี่เล่นไม่ตามกติกาเลย!

จนกระทั่งหลินฉางชิงเดินไปถึงประตู เฉินซานถึงได้สติ รีบลุกขึ้นตะโกนไล่หลัง

"คุณชาย... อย่าเพิ่งรีบร้อน! ถ้าไม่พอใจราคา เราคุยกันได้ การค้าขายมันต้องต่อรองกันไม่ใช่หรือ?"

เฉินซานก้าวยาวๆ เข้าไปหา ยิ้มแย้มพลางรั้งตัวหลินฉางชิงไว้ "คุณชาย ราคายี่สิบตำลึงทองนั้นไม่ต่ำแล้วจริงๆ

เอาอย่างนี้ คุณชายลองเสนอราคามาดู ท่านคิดว่าเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม?

ถ้าไม่ต่างกันมาก ถือว่าคบหาเป็นสหาย เฉินซานยินดีรับไว้..."

"สองร้อยตำลึงทอง ขาดแดงเดียวก็ไม่ขาย..."

หลินฉางชิงยิ้ม ชูสองนิ้วขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มจางๆ

"สองร้อยตำลึงทอง..."

เฉินซานอึ้งกิมกี่ทันที เสี่ยวเอ้อข้างๆ ถึงกับสูดหายใจเฮือก แอบด่าหลินฉางชิงในใจว่าช่างโหดเหี้ยม เปิดปากมาก็เรียกราคาเพิ่มสิบเท่า

ทำไมไม่ไปปล้นเขาเลยล่ะ!

"คุณชาย ราคานี้สูงเกินไปแล้ว นี่มันแค่ศาสตราวุธเทพขั้นเก้านะขอรับ" ใบหน้าของเฉินซานเคร่งขรึมลง "สองร้อยตำลึงทอง มีค่าเท่ากับเงินสองหมื่นตำลึงเลยนะ!"

"ศาสตราวุธเทพขั้นเก้าทั่วไปย่อมไม่ถึงราคานั้น แต่ดาบยาวของข้าคุ้มค่าราคานี้แน่นอน"

หลินฉางชิงแค่นยิ้ม "ผู้จัดการเฉิน ข้าเชื่อว่าท่านรู้ดีอยู่แก่ใจ

เราต่างเป็นคนฉลาด ไม่ต้องมาเล่นลิ้นกันให้มากความ

สองร้อยตำลึงทอง จะเอาหรือไม่เอา? ให้คำตอบมาเลย อย่ามาเสียเวลาของกันและกัน..."

สีหน้าของเฉินซานเปลี่ยนไปมาคาดเดาไม่ได้

เขารู้ตัวว่าวันนี้เจอของจริงเข้าให้แล้ว จะมาลูกไม้ตบตาคงไม่ได้ผล เขากัดฟันพูด "ตกลง ข้าเอา..."

ศาสตราวุธเทพขั้นเก้าระดับท็อป คมกริบเทียบเท่าขั้นแปด

ของดีแบบนี้หายาก แม้แต่หอศาสตราเทพของพวกเขาก็ไม่เคยมี

แม้ราคาที่หลินฉางชิงเสนอจะค่อนข้างสูง แต่ถ้าจัดการดีๆ ซื้อมาสองร้อย ขายต่อสามร้อยก็ไม่มีปัญหา

กำไรเหนาะๆ หนึ่งร้อยตำลึงทองจากการซื้อขายครั้งเดียว

จะไปหาดีลดีๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีก?

"ผู้จัดการเฉินใจป้ำจริงๆ"

หลินฉางชิงยิ้มบางๆ กล่าวว่า "ข้าไม่เอาตั๋วทองหรือตั๋วเงิน ขอเป็นเงินสดหนึ่งร้อยตำลึง ส่วนที่เหลือขอเป็นทองคำ..."

ราชวงศ์ต้าโจวมีการออกตั๋วทองและตั๋วเงิน

แต่คนนิยมใช้กันไม่มาก เพราะการนำไปแลกเป็นทองหรือเงินที่ร้านแลกเงิน ต้องเสียภาษี

ภาษีร้อยละห้า

สองร้อยตำลึงทอง ต้องเสียภาษีสิบตำลึงทอง เท่ากับเสียเงินฟรีๆ หนึ่งพันตำลึง

เขาไม่ยอมขาดทุนแบบนั้นแน่

หนึ่งก้านธูปต่อมา

หลินฉางชิงสะพายห่อผ้า เดินออกจากหอศาสตราเทพ

จากนั้นเขามุ่งหน้าตรงไปยังร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดบนถนน เพื่อยกระดับการฝึกยุทธ์ เขาจำเป็นต้องพึ่งการแช่ยาและกินอาหารยา

ในตำราแพทย์ที่นักพรตอวิ๋นหยางให้มา มีบันทึกเรื่องนี้อยู่

ผงกุยหยวน

ซุปโสมดำฉีหวง

นี่คือสูตรยาแช่และอาหารยาที่หลินฉางชิงเลือก

สมุนไพรที่ต้องใช้ล้วนล้ำค่า ชุดหนึ่งราคายี่สิบถึงสามสิบตำลึง

แม้จะใช้วันละชุด ทั้งแช่ทั้งกิน ก็ตกวันละกว่าห้าสิบตำลึง เดือนหนึ่งอย่างต่ำก็พันห้าบ้อยตำลึง

ทองสองร้อยตำลึงของเขา ใช้เต็มที่ก็ได้แค่ปีกว่าๆ

"ด้วยพรสวรรค์ของข้า การฝึกยุทธ์น่าจะก้าวหน้าเร็ว การใช้จ่ายก็คงยิ่งมาก เกรงว่าจะอยู่ได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ"

หลินฉางชิงพึมพำกับตัวเอง "บ้าเอ๊ย 'บัณฑิตยากจน นักรบร่ำรวย' โบราณท่านว่าไว้ไม่ผิดจริงๆ"

ขณะพึมพำ

หลินฉางชิงก็เดินเข้าไปในร้าน 'ไป่เฉาถัง' ร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอเฟิงเล่อ

ในเวลาเดียวกัน

หลังร้านหอศาสตราเทพ

เฉินซานกำลังจิบชาอยู่ในลานบ้าน ชายคนหนึ่งรีบเข้ามารายงาน "ผู้จัดการ ไอ้หนูนั่นออกจากหอเราแล้วก็ตรงไปที่ร้านไป่เฉาถังเลยขอรับ

น่าจะไปซื้อสมุนไพร

ข้าส่งตู้หูและตู้เป่าไปจับตาดูแล้ว..."

"อืม!"

เฉินซานพยักหน้าเบาๆ แววตาเป็นประกาย กล่าวว่า "แม้ไอ้หนูนี่จะมีท่าทางไม่ธรรมดา แต่การแต่งกายดูพื้นๆ

น่าจะเป็นชาวบ้านแถวอำเภอเฟิงเล่อนี่แหละ

บอกตู้หูและตู้เป่าให้จับตาดูให้ดี ต้องสืบให้รู้ตัวตนที่แท้จริงของมันให้ได้"

"ขอรับ ผู้จัดการ..."

ชายคนนั้นพยักหน้า ลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ย "ผู้จัดการ ทำไมต้องยุ่งยากขนาดนี้ พอเจ้านั่นออกจากเมือง เราก็จัดการ..."

"หุบปาก!"

เฉินซานตวาดลั่น จ้องเขม็ง "แค่ทองสองร้อยตำลึง ไม่คุ้มให้ข้าเอาชื่อเสียงหอศาสตราเทพไปทิ้งหรอก

ดาบยาวที่ไอ้หนูเอามาขายเป็นของใหม่

เพิ่งตีเสร็จไม่เกินเดือน แสดงว่าเบื้องหลังไอ้หนูนี่ต้องมีช่างตีศาสตราวุธเทพอยู่

นั่นต่างหากคือเป้าหมายของข้า

หาตัวช่างตีศาสตราวุธเทพคนนั้นให้เจอ แล้วหาวิธีเชิญเขามาที่หอศาสตราเทพให้ได้"

เฉินซานรู้ดีว่าเมื่อเทียบกับคุณค่าของช่างตีศาสตราวุธเทพแล้ว ทองสองร้อยตำลึงมันแค่เศษเงิน

นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่ลังเลเลยตอนที่หลินฉางชิงเรียกราคาสูงลิบลิ่ว และตกลงรับข้อเสนอทันที

ในเมื่อหลินฉางชิงนำศาสตราวุธเทพมาขายได้ ในสายตาของเฉินซาน ความสัมพันธ์ระหว่างหลินฉางชิงกับช่างตีศาสตราวุธเทพคนนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่

ขอแค่สืบรู้ข้อมูลของหลินฉางชิง ก็จะสาวไปถึงตัวช่างตีดาบคนนั้นได้

แน่นอน!

เฉินซานไม่มีทางเดาถูก

ว่าดาบยาวขั้นเก้าเล่มนั้น จริงๆ แล้วหลินฉางชิงเป็นคนตีขึ้นมาเองกับมือ

ช่างตีศาสตราวุธเทพที่เขาตามหา ก็คือตัวหลินฉางชิงเองนั่นแหละ