บทที่ 24 - ความอบอุ่น

ผู้หญิงทำผมช้ากว่าผู้ชายมากนัก

สระ ซอย ดัด ต่อให้ไม่มีขั้นตอนการทำสี ครบจบกระบวนการก็ปาเข้าไป 2 ชั่วโมงกว่า

แต่จี้เฟิงมีความอดทนสูง

เขามองเงาสะท้อนที่งดงามขึ้นเรื่อยๆ ในกระจก แล้วขอตัวออกไปซื้อบุหรี่ ก่อนจะจุดสูบฆ่าเวลา

หลังจากย้อนเวลากลับมา จริงๆ แล้วเขาแทบจะไม่สูบบุหรี่เลย

หลักๆ เป็นเพราะทุกครั้งที่เขาจะสูบ หรือแค่อยากจะสูบ เวินหน่วนก็จะจ้องเขาเขม็ง

จะเรียกว่าสายตาพิฆาตได้ไหมจี้เฟิงก็ไม่แน่ใจ แต่การถูกจ้องแบบนั้น

ต่อให้เป็นเขา ก็คงหน้าด้านสูบต่อไม่ไหว

หลังจากโดนจ้องอยู่ไม่กี่ครั้ง เขาก็แทบจะเลิกสูบบุหรี่ต่อหน้าเวินหน่วนไปโดยปริยาย

แต่วันนี้เขาอดใจไม่ไหวจริงๆ

สภาพจิตใจของเขาตอนนี้มันพิเศษมาก

เหมือนกับว่าเขาค้นพบหินดิบก้อนหนึ่ง แล้วบรรจงเจียระไนด้วยมือตัวเอง จนมันค่อยๆ กลายเป็นอัญมณีล้ำค่า

นี่คือความรู้สึกที่เวินหน่วนมอบให้เขา ซึ่งเดิมทีมันควรจะเป็นเรื่องดี

ปัญหาคือ... อัญมณีเม็ดนี้มันเจิดจรัสเกินไป

เจิดจรัสจนแม้แต่เขาที่ผ่านโลกมาสองชาติภพ ก็ยังไม่อาจระงับความหวั่นไหวในใจได้

เขาถึงต้องออกมาสูบบุหรี่ รับลม ให้หัวเย็นลงหน่อย

แต่พอบุหรี่หมดมวน จี้เฟิงกลับพบว่าตัวเองสงบใจลงไม่ได้ ภาพเงาร่างนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว ใจยังคงว้าวุ่น นี่เป็นสถานการณ์ที่เขาคาดไม่ถึง

จี้เฟิงเคยคิดว่า ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรเขาก็คงจะนิ่งเฉยได้เสมอ

ความสัมพันธ์กับเวินหน่วน ก็เป็นเพียงการชดเชยความผิดพลาดและความรู้สึกผิดในอดีต

"ไม่หรอกน่า ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อย่ากระจอกนักสิวะ..."

แชะ!~ แชะ แชะ!~

เขากดไฟแช็กย้ำๆ ไอ้ของห่วยแตกนี่เหมือนจงใจกวนประสาทจี้เฟิง ชัดๆ ว่ายังมีแก๊สอยู่ แต่ดันจุดไม่ติด

เพิ่งจะด่าตัวเองในใจไปหยกๆ เสียงที่เขาเกลียดขี้หน้าก็ดังมาจากด้านหลัง

"จี้เฟิง นายมายืนบื้ออะไรอยู่คนเดียวตรงนี้? สูบบุหรี่ด้วยเหรอเนี่ย?"

เขาหันไปมองผู้มาเยือน เจ้าของเสียงที่เขาเหม็นขี้หน้า ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ ก็ยังเกลียดไม่เปลี่ยน

แฟนหนุ่มอย่างเป็นทางการของกู้เสวี่ยถิง เยี่ยนหงฮ่าว

และเป็นคนที่ข่าวลือในโรงเรียนชาติที่แล้วบอกว่า เวินหน่วนแอบชอบมาตลอด

เยี่ยนหงฮ่าวเรียนอยู่คนละห้องกับพวกเขา จี้เฟิงรู้จักอีกฝ่ายผ่านทางกู้เสวี่ยถิง

ต้องยอมรับว่า ถ้ามองในมุมของผู้หญิง เยี่ยนหงฮ่าวแทบจะเรียกได้ว่าเพอร์เฟกต์

การเรียนดี กีฬาเด่น เล่นบาสเก่ง เอาใจผู้หญิงเก่ง หน้าตาหล่อเหลา แถมบ้านรวย

ถึงหน้าตาจะด้อยกว่าจี้เฟิงนิดหน่อย แต่ด้านอื่นๆ ถือว่าข่มจี้เฟิงมิด

ไม่แปลกที่จะมีสาวๆ มาชอบเยอะแยะ

จี้เฟิงไม่แคร์กู้เสวี่ยถิงได้ แต่เขาในตอนนี้ไม่อาจไม่แคร์เวินหน่วน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเวินหน่วนหรือเปล่า

สรุปคือ เขาเห็นหน้าเยี่ยนหงฮ่าวแล้วหงุดหงิด!

น้ำเสียงของเยี่ยนหงฮ่าวฟังดูโอ้อวด จงใจเน้นคำว่าจี้เฟิงอยู่คนเดียว

จริงๆ แล้วเขาไม่ค่อยอยากเสวนากับนักเลงอย่างจี้เฟิงเท่าไหร่ ใกล้จะสอบเอนทรานซ์แล้ว เกิดจี้เฟิงบ้าเลือดเข้ามาต่อยเขาบาดเจ็บ มันจะไม่คุ้มเสีย

แต่พอมาเจอจี้เฟิงโดยบังเอิญ เยี่ยนหงฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความลำพองใจ

เขาแค่อยากจะอวดต่อหน้าจี้เฟิง อวดคนข้างกาย

กู้เสวี่ยถิง

เขาออกมากับกู้เสวี่ยถิง มาเดินเที่ยวด้วยกัน

สำหรับจี้เฟิงที่เป็นอดีต "ทาสรัก" ของกู้เสวี่ยถิง เขาย่อมรู้ดี

ตามจีบมาหลายปี สุดท้ายคว้าน้ำเหลว

น่าเสียดาย เขาได้ข่าวว่าช่วงนี้จี้เฟิงถอดใจไปแล้ว การไม่ได้เห็นอีกฝ่ายตามตื๊อต่อมันน่าเสียดายจริงๆ

ถ้าจี้เฟิงยังตามจีบกู้เสวี่ยถิงอยู่ก็คงดี มันจะช่วยเติมเต็มความรู้สึกเหนือกว่าของเขาได้อย่างมาก

นางฟ้าที่อีกฝ่ายตามจีบแทบตายแต่ไม่ได้ครอบครอง ตอนนี้กลายมาเป็นแฟนของเขาแล้ว

เผลอๆ คืนนี้อาจจะได้พาเธอกลับไปที่ห้อง...

เรื่องราวเหล่านี้ถ้าเอามาทิ่มแทงใจจี้เฟิง มันคงจะสะใจพิลึก ทำไมถึงเลิกจีบไปซะได้นะ

เสียดายชะมัด!

กู้เสวี่ยถิงพอเห็นจี้เฟิงก็อึ้งไปเหมือนกัน ช่วงนี้จี้เฟิงไม่สนใจเธอเลย เธอรู้สึกแย่มาก

เพื่อง้อจี้เฟิง เธอไม่ได้ติดต่อกับเยี่ยนหงฮ่าวมาหลายสัปดาห์

แต่จี้เฟิงก็ยังไม่มีท่าทีจะสนใจ พอดีกับที่เยี่ยนหงฮ่าวนัดมา เธอเลยกะว่าจะออกมาเดินเล่นแก้เซ็ง

ไม่คิดว่าจะมาเจอจี้เฟิงในสถานการณ์แบบนี้

จี้เฟิงมองเยี่ยนหงฮ่าว สายตาเฉื่อยชา ค่อยๆ ลดมือที่ถือไฟแช็กเสียลง แล้วทักทายทั้งสอง

"อ้อ พวกนายนี่เอง หวัดดี"

"หวัดดี" เยี่ยนหงฮ่าวยิ้ม

"จี้เฟิง จริงๆ แล้วฉัน..." กู้เสวี่ยถิงอยากจะอธิบายเหตุผลที่เธอมาเดินห้างกับเยี่ยนหงฮ่าว

แต่สายตาของเธอก็ต้องชะงักค้าง

จี้เฟิงรู้สึกว่าไฟแช็กในมือถูกดึงออกไป จากนั้นมือขาวเนียนนุ่มนิ่มข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามาตรงหน้า

ฟึ่บ!~

เปลวไฟสว่างวาบ จุดบุหรี่ที่คาบอยู่ที่ปากของจี้เฟิงจนติด

จากนั้น มืองามคู่นั้นก็ยัดไฟแช็กกลับลงในกระเป๋าเสื้อของจี้เฟิง ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ

ราวกับคู่รักที่อยู่กินกันมาหลายปี

"ฉันเสร็จแล้ว ไปไหนกันต่อดี"

น้ำเสียงนั้นช่างอบอุ่น น้ำเสียงนั้นคือเวินหน่วน และเจ้าของเสียงก็ช่างอบอุ่น (Salty : เวินหน่วน แปลว่า ความอบอุ่นนะครับ :D)

สัมผัสได้ถึงมือเนียนนุ่มที่เกาะแขน มุมปากของจี้เฟิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

แสงไฟสว่างวาบที่ริมฝีปาก จี้เฟิงสูดควันเข้าปอดลึกๆ นี่เป็นบุหรี่ที่เวินหน่วนจุดให้ ความรู้สึกมันช่างแตกต่างออกไปจริงๆ

จี้เฟิงคีบบุหรี่ไว้ในมือ พ่นควันเป็นวงกลมออกมาอย่างเนิบนาบ

"รอเดี๋ยว"

จี้เฟิงไม่บอกว่าทำไมต้องรอ เขาแค่อยากเสพความประหลาดใจในแววตาของเยี่ยนหงฮ่าวและกู้เสวี่ยถิง

ความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อและความตื่นตะลึงเหล่านั้น ทำให้จี้เฟิงรู้สึกสะใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ธ... เธอคือ... เวินหน่วน?"

เยี่ยนหงฮ่าวพูดเสียงสั่น ที่หนึ่งของระดับชั้นอย่างเวินหน่วน เขาต้องเคยเห็นหน้าอยู่แล้ว

ยัยเด็กนี่ปกติสภาพเป็นยังไงเขารู้ดี

ชุดนักเรียนตัวโคร่งที่ปิดบังรูปร่าง ก้มหน้าก้มตาตลอดเวลา ทำให้ยากที่จะสังเกตเห็นขนาดหน้าอกหน้าใจที่ซ่อนอยู่

หน้าม้าหนาเตอะที่ปิดไปครึ่งหน้า บวกกับนิสัยไม่คบค้าสมาคมกับใคร

เรียกได้ว่าความสวยของเวินหน่วนในยามปกติถูกผนึกไว้กว่า 70% เทียบกับกู้เสวี่ยถิงไม่ได้เลย

แล้วตอนนี้ล่ะ?

ชุดเดรสยาวรัดรูปที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายวัยรุ่น รองเท้าแตะส้นสูงกึ่งเปลือยเผยข้อเท้าขาวผ่อง ทรงผมที่อธิบายไม่ถูกแต่ดูดีชะมัด

พูดได้ว่าเวินหน่วนในวันนี้ หลังจากผ่านการปรับลุคโดยจี้เฟิง ความสวยที่เคยถูกผนึกไว้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น

แม้แต่กู้เสวี่ยถิงที่เป็นดาวห้อง พอมาอยู่ต่อหน้าเวินหน่วนตอนนี้ ยังดูหมองลงถนัดตา

เทียบกับความตกตะลึงของเยี่ยนหงฮ่าวแล้ว หน้าของกู้เสวี่ยถิงซีดเผือดลงไปอีก

เมื่อเทียบกับเวินหน่วน ด้านการเรียนเธอโดนอีกฝ่ายแซงหน้าไปช้าๆ สอบประจำเดือนคราวก่อนคะแนนห่างกัน 10 กว่าคะแนน ครั้งนี้ห่างไป 20 กว่าแล้ว

ต่อมาคือเรื่องฐานะทางบ้าน

กู้เสวี่ยถิงไม่รู้เรื่องทางบ้านเวินหน่วน รู้แค่ว่าจนมาก แต่จี้เฟิงไม่เคยแคร์เรื่องฐานะ

สุดท้ายคือหน้าตา

ในฐานะผู้หญิงหน้าตาดี จริงๆ แล้วกู้เสวี่ยถิงมีสัญชาตญาณเกี่ยวกับเวินหน่วนที่แม่นยำกว่าคนส่วนใหญ่

ตอนที่เวินหน่วนยังเก็บตัว เธอก็มองออกแล้วว่าหน้าตาของเวินหน่วนไม่ธรรมดา

เพียงแต่เวินหน่วนไม่ดูแลตัวเองเอาซะเลย

จนกระทั่งวันนี้ เวินหน่วนที่ลุกขึ้นมาแต่งตัว ร่างกายราวกับเปล่งแสงออกมาได้

ทำให้เธอที่เป็นถึงดาวห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะมองตรงๆ

"เวินหน่วน เป็นเธอจริงๆ ด้วย..."

เวินหน่วนขยับเข้าไปชิดจี้เฟิง น้ำเสียงมีเพียงความเย็นชา

"เมื่อวานเพิ่งเจอกันเอง ไม่น่าจะถึงกับจำไม่ได้นะ"

(จบแล้ว)