บทที่ 11 - แม่คนนี้ไม่ใช่แม่คนนั้น

จี้เฟิงใช้หน้าอกชนหลี่หลงเบาๆ แล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องเรียนไปหน้าตาเฉย

ความป่าเถื่อนของจี้เฟิงทำเอาหลี่หลงหน้าถอดสี แต่เขาก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรอีก การเป็นพวกขี้ฟ้องรังแต่จะทำให้คนเกลียดขี้หน้า เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวเพิ่ม

ในความคิดของเขา เดี๋ยวสังคมก็จะสั่งสอนจี้เฟิงเอง

"เอาล่ะเพื่อนๆ คนที่ไม่รักดีพูดยังไงก็ไม่มีประโยชน์ เหลือเวลาอีกไม่มาก พวกเรามาพยายามกันเถอะ"

ช่วงพักเบรกของเด็ก ม.6 ไม่เคยขาดแคลนพวกชอบปั่นกระแส พอหลี่หลงพูดจบ ก็เริ่มมีเสียงซุบซิบตามมาทันที

"ฉันว่าแล้วไง จี้เฟิงจะกลับตัวกลับใจมาตั้งใจเรียนได้ยังไง"

"ฮ่าๆ ยังไม่ทันข้ามวันเลย ภาพลักษณ์นักเรียนดีเด่นก็แตกซะแล้ว ขำเป็นบ้า"

"หลี่หลงก็น่าสมเพช เห็นท่าทางกลัวจนหัวหดเมื่อกี้มั้ย สงสัยฉี่จะราดแล้วมั้ง"

"รอดูเรื่องสนุกเถอะ ยังมีให้ดูอีกหลายเดือน"

กู้เสวี่ยถิงจ้องมองไปที่ประตูด้วยความโมโห ในใจเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ไปแล้ว? เขาไปทั้งอย่างนั้นเลยเหรอ? ไม่คิดจะมาง้อฉันหน่อยเหรอ? หรือนี่จะเป็นแผนแกล้งปล่อยเพื่อจับ?"

จี้เฟิงทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง? เขาไปแล้ว แล้วมือถือเธอล่ะจะทำยังไง?

บัตรนักเรียนของเธอยังอยู่ที่เคาน์เตอร์ร้านคาราโอเกะจวินหาวอยู่เลยนะ

ในขณะที่กู้เสวี่ยถิงกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวด อีกด้านหนึ่งเวินหน่วนก็เงยหน้ามองไปทางประตู แล้วพลิกสมุดจดของตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

...

จี้เฟิงพากลุ่มวัยรุ่นเฟี้ยวฟ้าวมาถึงร้านเน็ตปลาเค็มที่อยู่ใกล้ๆ

รับปากแล้วก็ต้องทำให้ได้ บอกว่าจะมาเล่นเกมสักตา จี้เฟิงก็ต้องมาตามนัด

เขามาถึงคนแรก เพื่อนคนอื่นยังมาไม่ถึง

จี้เฟิงที่ไม่ได้เล่น LOL มานานเกิดอาการคันไม้คันมือ เลยเปิดเครื่องเล่นเองก่อนสักตา

แต่ที่น่าอึดอัดคือ พอเริ่มเกมเขาก็ดันสุ่มได้อยู่ชั้น 5 (คนเลือกตัวคนสุดท้าย)

"ชั้น 1 กลาง"

"ชั้น 2 ป่า"

"ชั้น 3 บน"

"ชั้น 4 กลางหรือแครี่ก็ได้"

จี้เฟิงเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพิมพ์ลงไปเงียบๆ

"ชั้น 5 ไม่ซัพ"

"ตำแหน่งอื่นเต็มหมดแล้ว ชั้น 5 ไม่ซัพแล้วใครจะซัพ?"

จี้เฟิงก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"ซัพบ้านแม่เอ็งสิ มั่นหน้ามากนักเหรอ ถึงกล้ามาสั่ง?"

"แม่เอ็งสิ ไอ้เวรนี่"

"jfeng ดูไอดีนี้ซะ เซิร์ฟหนึ่ง 2400 คะแนน เจียมตัวหน่อย"

จี้เฟิงพิมพ์เสร็จก็จ้องหน้าจอด้วยความตื่นเต้นนิดๆ

"เช็คแล้ว อัตราชนะ 49% คะแนน 1150 เอ็งโม้ไม่ใช่เหรอว่ะ?"

พอโดนจับโป๊ะได้ จี้เฟิงก็ยิ้มแหยๆ

"ฮิฮิ หลอกไม่ได้แฮะ โอเคงั้นฉันซัพเอง"

แล้วเขาก็กดล็อค ยี (Master Yi) ทันที (ตัวป่า)

น่าเสียดายที่ช่วงเวลานี้ยังไม่มี ยาสุโอะ (Yasuo) จอมดาบเจ้าสำราญ

"เอ็งบ้าป่ะเนี่ย ยีซัพพอร์ต? เล่นเชี่ยไรเนี่ย"

"อย่าเพิ่งตื่นตูม เดี๋ยวจะแสดงฝีมือให้ดู" จี้เฟิงตอบกลับอย่างมั่นใจ

30 นาทีต่อมา...

"ไอ้เชี่ยเอ๊ย********"

(Salty : จริงๆ ต้นฉบับหยาบกว่านี้เยอะ ผมแปลให้เบาๆ ลงหน่อยนะครับ :D)

นิ้วของจี้เฟิงพรมลงบนคีย์บอร์ดราวกับกำลังเล่นเปียโน

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมคนอื่นเกิดใหม่แล้วเล่นเกมเก่งระดับเทพกันทุกคน แต่เขากลับยังมีฝีมือแค่ระดับบรอนซ์ซิลเวอร์เหมือนเดิม

"พี่เฟิงอย่าหัวร้อนเลย พวกเรามากันแล้ว..."

ตอนนั้นเอง โต้วติงกับลูกน้องคนอื่นมายืนดูจี้เฟิงอยู่ข้างหลังพักหนึ่งแล้ว พอเห็นเขาหัวร้อนจัด ก็เลยพูดเสียงเบาลงหน่อย

โดยปกติแล้ว ในกลุ่มเด็กติดเกมมักจะมีคนเก่งๆ สัก 1-2 คน

แต่กลุ่มของจี้เฟิงนี่แปลกประหลาดมาก ไก่กาอาราเล่กันทุกคน คะแนนสูงสุดแค่ 1300 หรือก็คือระดับซิลเวอร์แบบคาบเส้น

ดังนั้นพอเห็นจี้เฟิงเล่นจนเละเทะ ก็ไม่มีใครกล้าพูดว่าจะแบกเขาได้

จี้เฟิงหันกลับมามองพวกน้องๆ ปรับอารมณ์เล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม

"ที่ฉันด่าแม่เขาในเกมไม่ได้หมายถึงแม่เขาจริงๆ นะ แม่คนนี้ไม่ใช่แม่คนนั้น แม่ในเกมเป็นแค่สิ่งที่ฉันจินตนาการขึ้นมา เป็นภาพลวงตา เป็นเหมือนจิตวิญญาณรูปแบบหนึ่ง

เธอมีตัวตนแค่ในเกมตานี้เท่านั้น ในโลกความจริงเธอไม่ได้เป็นอะไรเลย เป็นแค่ตัวแทนความไม่พอใจของฉันที่มีต่อเกมตานี้ และความผิดหวังในฝีมือการเล่นของเขา ฉันเลยจำเป็นต้องสร้างแม่คนนี้ขึ้นมา

จบเกมนี้ไป แม่เขาก็ยังเป็นแม่เขาคนเดิม เธอจะไม่มีอันเป็นไป และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉัน แต่ฉันก็ไม่ถือสาหรอกนะ ถ้าเจอเขาคราวหน้าแล้วจะต้องสร้างแม่คนนี้ขึ้นมาใหม่อีกรอบ

แน่นอน ถึงในเกมฉันจะด่าแม่เขาเสียๆ หายๆ แต่ในโลกความจริงถ้าเจอแม่เขาจริงๆ ฉันก็จะยังพูดว่า สวัสดีครับคุณน้า! นี่เรียกว่ามารยาท เข้าใจมั้ย?"

"เข้าใจแล้วครับพี่"

"นั่งสิ คืนนี้ดูพี่ยีจะพาพวกแกไปสู่ชัยชนะ"

สี่ชั่วโมงผ่านไป

โต้วติงและคนอื่นๆ นั่งเงียบกริบ

จี้เฟิงรู้สึกว่าในฐานะลูกพี่ เขาควรจะพูดอะไรสักหน่อย

"เรื่องคืนนี้ ฉันก็พูดลำบาก ถึงฉันจะมีพลาดบ้าง แต่พวกแกเล่นกากขนาดนี้ มันไม่มีเหตุผลเลยนะ"

โต้วติงไม่เถียง แต่เปิดหน้าต่างสรุปความเสียหายขึ้นมาเงียบๆ

ยีมาสเตอร์ของจี้เฟิงที่เล่นไป 40 นาที สกอร์ 0-16-2 ดาเมจแค่ 2500 เด่นหราอยู่บนจอ

เจอลูกน้องทำแบบนี้ จี้เฟิงแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วรำพึงรำพันออกมาว่า

"อยากซื้อสุรากุ้ยฮามาล่องเรือด้วยกัน แต่สุดท้าย ก็ไม่เหมือนสหายในวัยเยาว์"

...

สองวันต่อมา แผนการเปลี่ยนทราฟฟิกเป็นเงินดำเนินไปอย่างราบรื่น จี้เฟิงเช่าห้องพักห้องหนึ่งไว้ทำเป็นสตูดิโอ

ส่วนตัวเขาเอง ในช่วงไม่กี่วันนี้แทบจะเหมือนติดคุกอยู่ในห้องเรียน

นอกจากตอนเช้าที่ไปออกกำลังกายแล้วเจอเวินหน่วนวิ่งอยู่เหมือนกัน ซึ่งถือเป็นการปรับเปลี่ยนอารมณ์บ้าง เขาก็แทบไม่ได้คุยกับเพื่อนคนอื่นเลย

แน่นอนว่าเวินหน่วนที่วิ่งตอนเช้าก็ไม่ได้คุยกับเขาเหมือนกัน

ระหว่างนั้นกู้เสวี่ยถิงก็มาหาเขาอยู่สองสามครั้ง แต่จี้เฟิงไม่ได้สนใจจะคุยด้วยเลย

กู้เสวี่ยถิงเลยงอนตุ๊บป่องอีกรอบ ประกาศว่าจะไม่คุยกับจี้เฟิงอีก

เพราะตั้งใจเรียนจริงๆ จี้เฟิงรู้สึกว่าใช้สมองจนผมแทบจะไม่ขึ้นแล้ว

ภาษาจีนกับภาษาอังกฤษยังพอไหว อาศัยความขยัน ท่องจำ ทำความเข้าใจ แม้จะช้า แต่ก็สัมผัสได้ถึงพัฒนาการ

แต่คณิตศาสตร์นี่สิคนละเรื่อง บทเรียนก่อนหน้านี้ทิ้งช่วงไปนานเกิน ตอนนี้จี้เฟิงมองคณิตศาสตร์ไม่ต่างอะไรกับคัมภีร์สวรรค์

แยกดูทีละข้อ ตัวหนังสือทุกตัวเขารู้จักหมด

แต่พอมารวมกัน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มเขียนตรงไหน

จี้เฟิงที่จนปัญญาเอาปากกาจิ้มโต๊ะเล่น หันไปมองที่นั่งริมหน้าต่างที่ห่างออกไปไม่กี่แถว

คิดอยู่ครู่หนึ่ง จี้เฟิงก็คว้าหนังสือคณิตศาสตร์ เดินดุ่มๆ ไปที่ที่นั่งตรงนั้น

"เขาจะทำอะไร?"

"ไม่รู้สิ"

"ท่าทางน่ากลัว จะไปหาเรื่องเวินหน่วนหรือเปล่า?"

"เป็นไปได้ ได้ข่าวว่าวันก่อนตาแก่หวงหาเรื่องจี้เฟิง สงสัยจะเป็นเรื่องนั้น"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนร่วมชั้น จี้เฟิงลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งแหมะอยู่ข้างหน้าเวินหน่วน

เวินหน่วนเงยหน้ามองจี้เฟิง แล้วค่อยๆ ยัดหมั่นโถวเย็นชืดในมือใส่เข้าไปในลิ้นชักโต๊ะ

ท่าทางของเธอเล็กน้อยมาก แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของจี้เฟิงไปได้

จี้เฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง แค่ชี้ไปที่หนังสือคณิตศาสตร์ของตัวเอง

"เธอช่วยสอนข้อนี้ให้หน่อยได้มั้ย?"

เวินหน่วนนิ่งไปสองสามวินาที เงยหน้ามองจี้เฟิงด้วยสายตาสงสัย คิ้วขมวดเข้าหากัน

ดูเหมือนกำลังเช็คว่าจี้เฟิงมาไม้ไหน หรือแค่อยากจะแกล้งเธอเล่น

จี้เฟิงเม้มปาก ย้ำอีกครั้ง

"ฉัน ฉันทำไม่เป็น ดูไม่รู้เรื่องเลยสักนิด หมดปัญญาแล้วจริงๆ"

เวินหน่วนขมวดคิ้ว แต่ไม่นานก็คลายออก ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

"ได้ ข้อไหน"

"ข้อนี้แหละ"

"กำหนดให้ฟังก์ชัน f(x)=..."

เวินหน่วนไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงกับจี้เฟิง ข้ามขั้นตอนไร้สาระทั้งหมด เข้าประเด็นทันที เริ่มอธิบายให้จี้เฟิงฟังอย่างจริงจัง

ตอนที่เธออธิบายโจทย์ ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายด้วยออร่าที่แตกต่างจากปกติอย่างสิ้นเชิง

มันคือความมั่นใจ ความมั่นใจอย่างแท้จริง ราวกับแสงสว่าง!

(จบแล้ว)