บทที่ 78 - ซื้อใจหม่าหงจวิ้น

บทที่ 78 - ซื้อใจหม่าหงจวิ้น

ฟู่หลันเต๋อเล่นใหญ่เกินเบอร์—

กะว่าจะกดข่มเด็กใหม่ให้หงอเหมือนตอนจัดการไต้มู่ไป๋

แต่ไม่นึกว่าหูจิ่วจะแข็งข้อขนาดนี้ แถมเสี่ยวอู่กับถังซานก็พร้อมบวก ยืนข้างหูจิ่วแบบไม่ลังเล

เขาแค่อยากให้เด็กใหม่ว่านอนสอนง่ายแค่นั้นเอง!

เด็กปีนี้มีแต่อัจฉริยะระดับท็อป และอัจฉริยะมักจะอีโก้สูง การทุบอีโก้ทิ้งบ้างเพื่อจะได้สอนง่ายๆ มันก็สมเหตุสมผลไม่ใช่เหรอ!

แต่ใครจะไปคิดว่า ในใจหูจิ่ว ไส้กรอกยักษ์ของออสการ์มันเท่ากับ 'ไอ้นั่น' ของผู้ชาย แม้จะไม่ใช่ของจริง แต่ความรู้สึกมันใช่

ให้กิน 'ไอ้นั่น' ของคนอื่น ฝันไปเถอะ!

ในชาติก่อนตอนอ่านนิยายแฟนฟิก เขาก็สงสัยมาตลอด ทำไมพวกตัวเอกที่ทะลุมิติมาถึงยอมกินไอ้นั่นของคนอื่นง่ายๆ แถมกินอันเดียวไม่พอ ยังหน้าด้านไปขอเพิ่มอีก...

พอมาเจอกับตัว หูจิ่วถึงรู้ว่าเขาทำใจไม่ได้ เขาคงดัดจริตเกินไปมั้ง...

คือยังไงก็ไม่ยอม

ทีนี้ฟู่หลันเต๋อก็เลยขี่หลังเสือลงยาก ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องกินไม่กินไส้กรอกแล้ว แต่กลายเป็นเรื่องหูจิ่วจะลาออก

เขาเริ่มเสียใจ ถ้ารู้ว่าเด็กพวกนี้จะหัวแข็งขนาดนี้ เขาคงไม่ใช้วิธีนี้หรอก!

จะให้ลาออกได้ไง สื่อไลก์ไม่ได้เจอเด็กเก่งขนาดนี้มากี่ปีแล้ว ต้องรั้งไว้ให้ได้

"หึ! วันนี้พวกเจ้าทุกคนทำภารกิจไม่สำเร็จ งดข้าวเที่ยง! จ้าวอู๋จี๋ จับตาดูไว้ อย่าให้ใครแอบกินข้าวเด็ดขาด" สะบัดแขนเสื้ออย่างหัวเสีย ฟู่หลันเต๋อเดินหนีไปดื้อๆ

ท่าเดินดูทุลักทุเลหน่อยๆ แต่ก็พยายามเก๊กให้ดูเท่

หึ ไม่กินไส้กรอกก็ช่าง แต่ก็กดหัวพวกเจ้าได้อยู่ดี วันนี้ใครกล้ากินข้าว พ่อจะตบให้คว่ำ...

ออสการ์, ไต้มู่ไป๋: "......"

เกี่ยวไรกับพวกตูฟะ! พวกตูทำภารกิจได้นะเว้ย!

ทั้งสองคนรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างแรง ไม่ใช่ความผิดพวกเขาแท้ๆ จะลงโทษก็ไปลงโทษหูจิ่วสิ ไร้เหตุผลชะมัด

แต่ก็ไม่กล้าหือกับฟู่หลันเต๋อ เลยได้แต่โอนความแค้นไปลงที่หูจิ่ว ตัวต้นเรื่อง

อย่างน้อยกับหูจิ่ว พวกเขาก็กล้าโกรธ!

พอฟู่หลันเต๋อไปแล้ว ภายใต้การอธิบายแบบใส่สีตีไข่ของเสี่ยวอู่ จ้าวอู๋จี๋ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

แน่นอน ในปากของเสี่ยวอู่ ฟู่หลันเต๋อกลายเป็นจอมมารชั่วร้ายที่ชอบรังแกเด็กอัจฉริยะที่ไร้ทางสู้ ส่วนพวกเธอคือผู้กล้าที่ไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม และในที่สุดก็เอาชนะจอมมารได้

สกิลการแต่งเรื่องนี้เล่นเอามึน หรือลูกพี่ฟู่จะชั่วร้ายขนาดนั้นจริง?

สุดท้ายถังซานทนไม่ไหว ต้องมาเล่าความจริงให้ฟังแบบเป็นกลาง

"โธ่เอ๊ย! ก็แค่ไส้กรอกอันเดียว ลูกผู้ชายอกสามศอก จะมาดัดจริตอะไรนักหนา" จ้าวอู๋จี๋ยืดอก ทำท่าทางลูกผู้ชายต้องเข้มแข็ง

"เห็นไหมล่ะ ไปยั่วโมโหตาแก่ขี้ใจน้อยอย่างลูกพี่ฟู่เข้าจนได้ ต่อไปพวกเจ้ารับศึกหนักแน่"

นึกถึงความเจ้าคิดเจ้าแค้นของฟู่หลันเต๋อ จ้าวอู๋จี๋ก็เสียวสันหลังวาบ เมื่อกี้เขาคงไม่ได้ยินที่นินทาหรอกนะ...

"อาจารย์จ้าวครับ อาจารย์เองก็ไม่เคยกินไส้กรอกยักษ์ของผมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ..." เสียงน้อยใจของออสการ์ดังขึ้น แทงใจดำจ้าวอู๋จี๋เข้าอย่างจัง

"อ่า... ฮ่าๆ คือ... คือมันเข้าใจได้ใช่ไหม ในฐานะลูกผู้ชายตัวจริง ต้องมีจิตวิญญาณไม่กลัวเจ็บไม่กลัวลำบาก จะมาเจ็บนิดเจ็บหน่อยก็กินไส้กรอกรักษาได้ไง!" จ้าวอู๋จี๋ลูบหัวเกรียนๆ แถสีข้างถลอก

"แต่ข้าเห็นท่านวิ่งไปหาอาจารย์เซ่าซินบ่อยๆ นะ!" ไต้มู่ไป๋แทงซ้ำดอกสอง

"ไปไกลๆ ตีนเลย! ข้าไปเชื่อมสัมพันธไมตรีกับเหล่าเซ่าต่างหาก ไม่ได้ไปรักษา!" จ้าวอู๋จี๋หน้าดำหน้าแดง กล้ามาหักหน้าอาจารย์ต่อหน้าลูกศิษย์ พวกแกตายแน่

"พอๆ ฝึกมาทั้งเช้าเหนื่อยแย่แล้ว แยกย้ายกันไปพักผ่อน จำไว้ล่ะ มื้อเที่ยงห้ามกินเด็ดขาด ไม่งั้นข้าก็ช่วยพวกเจ้าไม่ได้" จ้าวอู๋จี๋โบกมือไล่

"พี่จิ่ว เมื่อกี้พี่โคตรเท่! กล้าชนกับอาจารย์ตรงๆ น้องคารวะเลย!" พอจ้าวอู๋จี๋ไปแล้ว หม่าหงจวิ้นก็วิ่งมาประจบหูจิ่วทันที

"หึ แน่นอนสิ เสี่ยวจิ่วของฉันเท่ที่สุดอยู่แล้ว ไม่เหมือนนาย ไอ้คนขี้ขลาด ไปหลบอยู่ข้างหลัง ขายขี้หน้าชะมัด" เสี่ยวอู่กอดแขนหูจิ่วอย่างภูมิใจ

"เจ๊เสี่ยวอู่ นั่นอาจารย์ผมนะ จะให้ผมกล้าหือได้ไง" หม่าหงจวิ้นก้มหน้าสำนึกผิด เขาก็อายเหมือนกัน

"ช่างเถอะ เสี่ยวหม่าก็ทำดีที่สุดแล้ว เมื่อกี้เขาก็ช่วยพูดให้พวกเราด้วย ไม่เลว มีความกล้าหาญ เป็นลูกผู้ชาย ฉันยอมรับนาย" หูจิ่วตบไหล่หม่าหงจวิ้น ในสถานการณ์แบบนั้น การที่หม่าหงจวิ้นกล้าตะโกนช่วยจากข้างหลังก็ถือว่าเกินคาดแล้ว

เพราะนั่นก็เท่ากับเถียงอาจารย์ตัวเองเหมือนกัน

"ฮ่าๆ ผมรู้ว่าพี่จิ่วเข้าใจผมที่สุด" ได้ยินคำชม หม่าหงจวิ้นก็ยิ้มแก้มปริ ได้ติดตามลูกพี่อนาคตไกลแบบนี้ ชีวิตรุ่งโรจน์แน่

"ป่ะ ไปนั่งเล่นที่ห้องฉัน" เมื่อรับหม่าหงจวิ้นเป็นน้องเล็กแล้ว ก็ต้องให้รางวัลหน่อย ให้รู้ว่าตามลูกพี่แล้วได้ดีแน่นอน

มองดูพวกหูจิ่วเดินกอดคอกันไป ไต้มู่ไป๋กับออสการ์หน้าบูดบึ้ง นี่มันกีดกันกันชัดๆ!

ทั้งคู่มองตากันอย่างรู้ใจ แล้วขยับมายืนชิดกัน เลียนแบบท่าทางกอดคอของพวกหูจิ่ว เดินแยกไปอีกทาง

หูจิ่วที่ใช้ประสาทสัมผัสรับรู้อยู่ แอบเบะปาก หึ!

"เสี่ยวหม่า นายรู้ไหมทำไมอายุเท่ากัน แต่พลังวิญญาณพวกเราถึงทิ้งห่างนายขนาดนี้?" ในหอพัก หูจิ่วนั่งเล่นนิ้วมือเสี่ยวอู่ พูดขึ้นมาลอยๆ

มือเสี่ยวอู่ขาวเนียนเหมือนรากบัว นิ้วมือนุ่มนิ่มน่าสัมผัส

โดนจับมือต่อหน้าธารกำนัล เสี่ยวอู่ก้มหน้าเขินอาย ไม่เหลือคราบเจ๊ใหญ่จอมโหด

"พี่จิ่ว ถามได้ ก็พวกพี่เป็นอัจฉริยะฟ้าประทาน ส่วนผมน่ะแค่วิญญาณยุทธ์กลายพันธุ์ พรสวรรค์พอถูไถ จะไปเทียบพวกพี่ได้ไง!" พูดถึงเรื่องนี้ หม่าหงจวิ้นก็น้อยเนื้อต่ำใจ วิญญาณยุทธ์กากๆ นี่ แม้จะเรียกว่าพญาหงส์ แต่สภาพเหมือนไก่ป่าจริงๆ แถมเพราะข้อเสียของมัน ทำให้เขาเสียความบริสุทธิ์ไปตั้งแต่เด็ก

"หึหึ แล้วนายเชื่อไหมว่า พลังวิญญาณโดยกำเนิดของฉันมีแค่ระดับสอง?" หูจิ่วหัวเราะในลำคอ พรสวรรค์คืออะไร มันตัดสินทุกอย่างได้จริงเหรอ?

"ว่าไงนะ? เป็นไปได้ยังไง?" หม่าหงจวิ้นลุกพรวดด้วยความตกใจ พลังแต่กำเนิดระดับสองฝึกได้เร็วขนาดนี้?

เร็วชนิดที่เขามองไม่เห็นฝุ่นเนี่ยนะ?

"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ดูนี่สิว่าคืออะไร!" หูจิ่วหยิบหัวไชเท้าสีแดงอ่อนออกมา เผยรอยยิ้มพ่อค้าหน้าเลือด

ข้างๆ ถังซานมองฉากนี้อย่างพูดไม่ออก ตอนนั้น... เขาก็ติดหนี้ท่วมหัวเพราะไอ้นี่แหละ

(จบแล้ว)