บทที่ 77 - การฝึกสุดโหดของฟู่หลันเต๋อ
บทที่ 77 - การฝึกสุดโหดของฟู่หลันเต๋อ
บทที่ 77 - การฝึกสุดโหดของฟู่หลันเต๋อ
"เหอะๆ เสี่ยวอ้าว (ออสการ์น้อย) รู้จักเจียมตัวหน่อยเถอะ คาถาอุบาทว์ขนาดนั้น ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ ใครเขาจะอยากกิน!"
ตอนนั้นเอง ไต้มู่ไป๋เดินกะเผลกเข้ามาในสนาม
กับออสการ์ ไต้มู่ไป๋ไม่เคยเกรงใจ ในฐานะองค์ชาย ในโรงเรียนนี้นอกจากพวกครูบาอาจารย์แล้ว คนอื่นเขาไม่เห็นหัว
สิ้นเสียงไต้มู่ไป๋ แววตาออสการ์เปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาปกติอย่างแนบเนียน ไม่มีใครสังเกตเห็น
ไอ้โง่จอมยโส...
"ฮ่าๆ ออสการ์ ได้ยินไหม ลูกพี่ไต้พูดเองนะ ต่อไปมีพี่จิ่วอยู่ ฉันไม่กินไส้กรอกชวนอ้วกของนายอีกแล้ว"
"เก็บไว้กินเองเถอะ!" หม่าหงจวิ้นเด้งตัวขึ้นจากพื้น เยาะเย้ยกลับ
"ชิ! ไม่กินก็อย่ากิน ไส้กรอกฉันอร่อยจะตาย" ออสการ์กัดไส้กรอกเคี้ยวตุ้ยๆ ทำหน้าฟินเวอร์
"อะแฮ่ม!"
จู่ๆ ฟู่หลันเต๋อก็โผล่มากลางสนาม แม้แต่ถังซานกับหูจิ่วที่มีสายตาเฉียบคมยังไม่รู้ว่าเขามาตอนไหน
"ดูเหมือนพวกเจ้าจะทำภารกิจวันนี้เสร็จกันแล้ว เยี่ยมมาก" ฟู่หลันเต๋อพยักหน้าชมเชย แต่ประโยคถัดมาทำเอาทุกคนหน้าถอดสี
"ตอนนี้ยังมีภารกิจสุดท้าย ถ้าทำเสร็จถึงจะได้ไปพัก"
"ภารกิจง่ายมาก มาอยู่สื่อไลก์ พวกเจ้าคือทีมเดียวกัน คือคู่หูที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน"
"ถึงเวลาทดสอบพวกเจ้าแล้ว ออสการ์ ออกมา เตรียมไส้กรอก!"
"ครับผม!" ออสการ์ขานรับเสียงดังอย่างตื่นเต้น
หน้าไต้มู่ไป๋เปลี่ยนสี ฉากนี้... คุ้นๆ นะ!
หูจิ่วเริ่มรู้ชะตากรรม นี่กะจะให้กินไส้กรอกสินะ!
มีแต่เสี่ยวอู่ ถังซาน และหม่าหงจวิ้นที่ยังงงๆ ไม่คิดว่าจะเจอภารกิจพิสดาร
และแล้ว ฟู่หลันเต๋อก็เฉลย
"ภารกิจง่ายนิดเดียว แค่กินไส้กรอกที่ออสการ์ทำ คนละหนึ่งชิ้น"
"บิดามีไส้กรอกยักษ์!"
"บิดามีไส้กรอกยักษ์!"
...
ออสการ์ท่องคาถาอย่างภูมิใจ แถมยังตะเบ็งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ กลัวชาวบ้านไม่ได้ยิน
"ไอ้หมอนี่จงใจกวนประสาทชัดๆ!" เห็นเสี่ยวอู่ทำท่าพะอืดพะอม หูจิ่วกำหมัดแน่น มื้อนี้แกโดนยำแน่
"ท่านผอ. ทำไมต้องให้พวกเรากินไส้กรอกของออสการ์ด้วยครับ?" ถังซานหน้าปุเลี่ยนๆ ไส้กรอกประหลาดแบบนี้ เขาเองก็ทำใจกินลำบาก
"ทำไม ไม่อยากกินรึ?" ฟู่หลันเต๋อตาขวาง ปล่อยแรงกดดันระดับมหาปราชญ์วิญญาณกดทับทุกคน
"นี่คือการฝึกการปรับตัว ข้าถามพวกเจ้า ระหว่างชีวิตกับหน้าตา อะไรสำคัญกว่า? ถ้าต้องเลือกแค่อย่างเดียว จะเลือกอะไร? คาถาของออสการ์อาจจะอุบาทว์ไปหน่อย แต่ผลลัพธ์มันดีเยี่ยม"
"ตอนอยู่ในโรงเรียน เขาคือพวกพ้องของเจ้า ต้องออกผจญภัยด้วยกัน ถ้าพวกเจ้าเข้ากันไม่ได้ ก็เท่ากับเสียสุดยอดซัพพอร์ตไปฟรีๆ"
"และนี่คือการฝึกจิตใจ ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้ อนาคตจะไปรอดในโลกวิญญาณจารย์ได้ยังไง? เพื่อความอยู่รอด เราต้องทำได้ทุกอย่าง อย่าว่าแต่กินไส้กรอกเลย ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ต่อให้เป็นหนู แมลงสาบ หรือไส้เดือน ก็ต้องกิน!"
ถังซานก้มหน้ายอมรับ เขาคิดว่าผอ.พูดถูก ถ้าแค่อุปสรรคเล็กน้อยแค่นี้ยังผ่านไปไม่ได้ จะแข็งแกร่งขึ้นได้ยังไง
"ท่านผอ. ผม..."
ขณะที่ถังซานกำลังจะตอบตกลง หูจิ่วก็พูดขัดขึ้นมา
"ท่านผอ. ผมว่าท่านพูดถูกครับ เพื่อความอยู่รอด เราต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อรักษาชีวิต อย่าว่าแต่หนู แมลงสาบ ไส้เดือนเลย ต่อให้เป็นดินโคลน ผมก็กินได้"
"แต่!" หูจิ่วขึ้นเสียง "ตอนนี้เราไม่ได้กำลังหนีตายสักหน่อย แค่เพื่อข้อสันนิษฐานที่ยังไม่เกิดขึ้นในอนาคต ท่านก็จะบังคับให้พวกเรากินไส้กรอกนี่งั้นเหรอ?"
"ผมคิดว่า ผอ.กำลังไม่ให้เกียรติพวกเรา หรือพูดให้ถูกคือ ท่านกำลังดูถูกพวกเราอยู่" หูจิ่วจ้องตาฟู่หลันเต๋อเขม็ง แม้พลังจะสู้ไม่ได้ แต่ใจสู้ไม่ถอย
จะให้กินของพรรค์นั้นด้วยเหตุผลปัญญาอ่อนแบบนี้เหรอ? ฝันไปเถอะ!
"แล้วถ้าข้าบังคับให้กินล่ะ?" ฟู่หลันเต๋อมองหูจิ่วเรียบๆ เพิ่มแรงกดดันถาโถมเข้าใส่
หูจิ่วกดใช้สกิลแปลงโฉม ขยายร่างใหญ่ขึ้นต้านแรงกดดัน พูดเสียงแข็ง "งั้นผมขอลาออก"
"ฉันก็ลาออก! โรงเรียนห่วยๆ แบบนี้ มีอะไรน่าสน!" เสี่ยวอู่มายืนข้างหูจิ่ว จับมือเขาไว้แน่น พร้อมแบกรับแรงกดดันไปด้วยกัน
ถังซานก็ก้าวมายืนข้างหูจิ่วเงียบๆ เป็นการแสดงจุดยืน
"ผม... อาจารย์ ผมก็ไม่อยากกิน" หม่าหงจวิ้นกัดฟัน หลับตาพูด แต่ไม่กล้าเดินไปประจันหน้าฟู่หลันเต๋อ แถมยังถอยหลังกรูด ท่าทางตลกสิ้นดี
ในสนาม มีแค่สองคนที่ยืนนิ่ง
ออสการ์กับไต้มู่ไป๋
หน้าออสการ์ดำคล้ำ แววตาอำมหิตปิดไม่มิด
หูจิ่วกับพวกถึงขั้นยอมลาออก ยอมงัดข้อกับผอ. เพื่อที่จะไม่ต้องกินไส้กรอกเขา เขาคิดว่านี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ
ถ้าสายตาฆ่าคนได้ พวกหูจิ่วคงตายไปร้อยรอบแล้ว
อีกด้าน ไต้มู่ไป๋ก็หน้าตาดูไม่ได้พอกัน
เพราะทางเลือกเดียวกันนี้ เขาเคยเจอเมื่อปีที่แล้ว แต่ตอนนั้นเขาเลือกที่จะยอมรับ
เพราะแบบนี้แหละ ไต้มู่ไป๋ถึงอิจฉา ทำไมพวกแกถึงกล้าต่อต้านผอ.? ข้ายังยอมเลย ทำไมพวกแกไม่ยอม?
เขาทำไม่ได้
เขาไม่มีความกล้าพอเหมือนหูจิ่ว
ถ้าตอนนั้นเขากล้าแบบหูจิ่ว คงไม่ต้องมาซุกหัวอยู่ที่รูหนูแบบนี้ กลับไปเสวยสุขเป็นองค์ชายไม่ดีกว่าเหรอ?
"ลูกพี่ฟู่ ทำอะไรน่ะ พวกเขายังเป็นเด็ก ค่อยพูดค่อยจากันก็ได้!" จังหวะที่หูจิ่วขยับนิ้ว เตรียมจะใช้ท่าหลอมรวมกับเสี่ยวอู่ จ้าวอู๋จี๋ก็โผล่มา
เขามายืนบังหน้าสามคน รับแรงกดดันของฟู่หลันเต๋อไว้ พลางยิ้มไกล่เกลี่ย
"หึ! ทำอะไร? ถามไอ้เด็กพวกนี้สิว่ามันจะทำอะไร แค่ภารกิจของโรงเรียนยังกล้าขัดขืน ไม่สั่งสอนซะบ้าง เดี๋ยวจะไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ" ฟู่หลันเต๋อโกรธจัด
คิดจะลาออก? เห็นสื่อไลก์เป็นสวนสาธารณะรึไง นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป!
"เสี่ยวจิ่ว เสี่ยวซาน ทำบ้าอะไรกัน ลูกพี่ฟู่เขาหวังดีนะ จะมาทำร้ายพวกเจ้าทำไม เร็วเข้า ขอโทษผอ.ซะ เรื่องจะได้จบๆ" จ้าวอู๋จี๋หันหลังให้ฟู่หลันเต๋อ ขยิบตาส่งซิกให้หูจิ่วยิกๆ
น่าเสียดาย หูจิ่วทำเมิน จ้องฟู่หลันเต๋อตาไม่กะพริบ
ฟู่หลันเต๋อแน่มากนะ! ลองแตะตัวข้าดูสิ! แตะข้าไม่ว่า กล้าแตะถังซานไหมล่ะ?
ฟู่หลันเต๋อ... ข้าจดบัญชีไว้แล้ว สักวันข้าจะเอาคืนให้แสบเลยคอยดู
(จบแล้ว)