บทที่ 4 - แผนขโมยวิชาค้อน

บทที่ 4 - แผนขโมยวิชาค้อน

"เสี่ยวจิ่ว ตีเหล็กมันงานหนักนะลูก จะฝึกร่างกายไม่ต้องไปหาไอ้ขี้เมาถังเฮ่าก็ได้มั้ง! ฝึกเองที่บ้านก็ได้"

พอได้ยินว่าหูจิ่วจะไปฝึกกับถังเฮ่า ผู้เฒ่าแจ็คก็ขมวดคิ้วทันที ในใจแก ถังเฮ่าคือคำนิยามของความเหลวไหล แถมงานตีเหล็กก็หนักสาหัส แกไม่อยากให้หลานลำบาก

"ที่บ้านไม่ได้ครับ ข้าอยากฝึกในสภาพแวดล้อมที่กดดันหน่อย ปู่ยอมเถอะนะ ข้ารู้ว่าปู่จัดการได้" หูจิ่วทิ้งยางอาย งัดลูกอ้อนออกมาใช้เพื่อภารกิจขโมยวิชาค้อน

เขาจำได้ว่าช่วงเวลานี้แหละที่ถังเฮ่าเริ่มสอนเพลงค้อนวายุสะบั้นให้ถังซาน ถ้าพลาดช่วงนี้ไปก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

แถมถังเฮ่าคงไม่มานั่งสอนวิชาลับของสำนักเฮ่าเทียนให้เขาตรงๆ หรอก จะแอบจำได้ไหมก็ต้องวัดดวงเอา

"ก็ได้ๆ ปู่ยอมแล้ว เดี๋ยวปู่จะไปหาถังเฮ่าให้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เชื่อว่าไอ้ขี้เมานั่นคงยอมแหละ" ผู้เฒ่าแจ็คทนลูกอ้อนไม่ไหว สุดท้ายก็ใจอ่อน

ส่วนเรื่องถังเฮ่าจะยอมไหม แกไม่ได้คิดมาก ในใจผู้เฒ่าแจ็ค ยังไงแกก็เป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย

"ฮี่ๆๆ! งั้นข้าไปด้วยนะครับ จะได้ดูจริงใจหน่อย" พอปู่ยอม หูจิ่วก็ยิ้มแก้มปริ

"เอาสิ ไปกัน!"

เพื่อให้แผนสำเร็จ หูจิ่วลงทุนกลับบ้านไปแบกไหเหล้าชั้นดีที่พ่อสะสมไว้สองไหใส่ตะกร้าขึ้นหลัง แล้วเดินตามผู้เฒ่าแจ็คไปบ้านถังเฮ่า

บ้านถังเฮ่าอยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ตรงท้ายหมู่บ้าน ไม่ไกลจากบ้านหูจิ่วเท่าไหร่ เดินสิบกว่านาทีก็ถึง

นี่ขนาดปู่เดินช้านะ ถ้าหูจิ่วเดินเองไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว

"ถังเฮ่า! ถังเฮ่า!" พอถึงหน้าบ้าน ผู้เฒ่าแจ็คก็ตะโกนเรียกเสียงดังไม่เกรงใจ

"ใครมาเอะอะโวยวาย" เสียงหงุดหงิดของถังเฮ่าดังมาจากข้างใน ม่านประตูปิดขึ้น ร่างของถังเฮ่าปรากฏสู่สายตา

"ผู้เฒ่าแจ็ค มาทำอะไร!"

"มาหาก็ต้องมีธุระสิ" ผู้เฒ่าแจ็คมองสภาพซกมกของถังเฮ่าแล้วขมวดคิ้ว แต่วันนี้มาขอให้ช่วยเลยไม่ด่าแรงเหมือนเคย ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเปิดศึกน้ำลายไปแล้ว

"ว่ามา!" ถังเฮ่าพูดห้วนๆ

"นี่หลานชายข้า หูจิ่ว เมื่อวันก่อนเพิ่งปลุกวิญญาณยุทธ์ ข้าอยากให้มันมาฝึกร่างกายที่นี่ แล้วก็ช่วยงานเจ้าด้วย เจ้าควรจะดีใจนะ!" ผู้เฒ่าแจ็คกระแทกไม้เท้าพูดอย่างภูมิใจ

ทำท่าเหมือนการส่งหลานมาที่นี่ ถังเฮ่าต้องกราบขอบคุณแกอย่างนั้นแหละ

"ไม่เอา!" ถังเฮ่าไม่แม้แต่จะมองหูจิ่ว ปฏิเสธทันควัน

"ท่านน้าถังเฮ่า ช่วยหน่อยเถอะครับ ข้ารู้ว่าท่านชอบดื่ม วันนี้ข้าเลยเอาเหล้าดีๆ มาฝากสองไห" เห็นท่าไม่ดีปู่จะองค์ลง หูจิ่วรีบดึงแขนปู่ไว้ ก้าวออกมาข้างหน้า วางตะกร้าลงแล้วเปิดฝาไหเหล้าอย่างไว กลิ่นหอมของเหล้าข้าวหมักฟุ้งกระจายทันที

ในฐานะขี้เมา ถังเฮ่าจะทนไหวได้ไง ยิ่งช่วงนี้เพื่อเก็บเงินให้ถังซานกินดีๆ เขาไม่ได้แตะเหล้ามาหลายวันแล้ว

พยาธิในท้องเริ่มประท้วง คุมไม่อยู่แล้ว ถังเฮ่าไม่เกรงใจ พุ่งมาคว้าไหเหล้ายกซดทันที

อึก อึก อึก!

"จึ๊! เหล้ารสชาติใช้ได้ เห็นแก่เหล้า ต่อไปเจ้ามาฝึกที่นี่ได้ แต่ข้าจะไม่สอนอะไรเจ้านะ จะทำไม่ทำก็แล้วแต่" ถังเฮ่าเหลือบมองหูจิ่วเรียบๆ แล้วพูดขึ้น

"หนอยแน่ะเจ้าถังเฮ่า ข้า...!" ผู้เฒ่าแจ็คได้ยินแล้วของขึ้น นี่หลานรักข้านะ กล้าดีไงมาบอกว่าจะไม่สอนอะไร ลามปามกันเกินไปแล้ว

"ปู่ครับ" หูจิ่วรีบห้ามทัพ เริ่มเสียใจที่ให้ปู่มาด้วย รู้งี้เอาเหล้ามาสองไหแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว ไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้

"ขอบคุณครับท่านน้าถังเฮ่า พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาตรงเวลาครับ" หูจิ่วตอบรับอย่างว่านอนสอนง่าย

แผนขั้นแรกสำเร็จ หูจิ่วโล่งอกไปเปราะหนึ่ง

จริงๆ ยังมีอีกเรื่องที่เขากังวล ถึงปู่แจ็คจะรับปากยกโควตาให้เขา แต่เขาจำได้ว่าสุดท้ายถังเฮ่าก็ยอมให้ถังซานไปเรียนอยู่ดี ไม่รู้ว่าพอมีตัวแปรอย่างเขาเพิ่มเข้ามา เหตุการณ์จะเปลี่ยนไปทางไหน

การจีบเสี่ยวอู่ หนทางยังอีกยาวไกลแฮะ!

จะแย่งเสี่ยวอู่จากลูกรักพระเจ้าอย่างถังซาน เขาคงจะห้าวเป้งเกินไปหน่อย

แต่ช่วยไม่ได้ ก็คนมันชอบเสี่ยวอู่นี่นา ถึงยังไม่เคยเจอตัวจริง แต่ดูอนิเมะอ่านนิยายมา เขาก็หลงรักไปตั้งนานแล้ว!

เช้าวันรุ่งขึ้น หูจิ่วกำขนมเปี๊ยะไส้เนื้อสองชิ้น เดินไปบ้านถังเฮ่าคนเดียว

ขนมเปี๊ยะในมือ แน่นอนว่าเอามาผูกมิตรกับถังซาน จำได้ว่าช่วงนี้ถังซานยังกินแต่โจ๊กใสๆ ไม่อิ่มท้องอยู่เลย!

มาถึงบ้านถังเฮ่า ประตูรั้วยังปิดอยู่ หูจิ่วเลยยืนรอข้างนอก มาขอวิชาต้องทำตัวดีๆ หน่อย

รอสักพัก หูจิ่วก็เห็นถังซานเดินจ้ำอ้าวกลับมาจากทางที่เพิ่งไป เขาเพิ่งกลับจากฝึกวิชาตอนเช้า

"เสี่ยวซาน!" หูจิ่วทัก

"เสี่ยวจิ่ว!" ถังซานทักกลับอย่างไม่ยอมน้อยหน้า

"ฮะๆ ข้ามาเรียนน่ะ กินไรยัง?" หูจิ่วไม่ถือสาเรื่องคำเรียก ยิ้มทักทาย

"ยังไม่ได้กิน ตามมาสิ!" ถังซานส่ายหน้า เปิดประตูรั้วพาหูจิ่วเข้าไป

"เสี่ยวซาน!"

"หือ?" ถังซานหันมามองอย่างสงสัย

หูจิ่วหยิบขนมเปี๊ยะไส้เนื้อสองชิ้นออกจากอกเสื้อ ยื่นให้ถังซาน "นี่แม่ข้าทำมาให้ ข้าเอามาให้ลองชิม"

ถังซานมองขนมเปี๊ยะในมือหูจิ่วแล้วอึ้งไป

มีเพื่อนเอาของกินมาให้ เขาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกมันซับซ้อนบอกไม่ถูก

"ยืนบื้อทำไม รับไปสิ!" หูจิ่วแกล้งทำเสียงดุ ยัดขนมใส่อกเสื้อถังซาน แล้วเดินดุ่มๆ เข้าลานบ้านไป

ถังซานแม้จะมีชีวิตสองชาติภพ แต่ชาติก่อนก็หมกตัวอยู่แต่ในสำนักถัง ไม่ประสีประสาเรื่องการเข้าสังคม จะไปทันเล่ห์เหลี่ยมจิ้งจอกเฒ่าอย่างหูจิ่วได้ยังไง

แค่ขนมเปี๊ยะสองชิ้น ความสัมพันธ์ก็แน่นแฟ้นขึ้นทันตาเห็น

ในบ้าน หลังจากปฏิเสธคำชวนกินข้าวด้วยกัน หูจิ่วนั่งรอสองพ่อลูกกินข้าวเช้าเสร็จ แล้วทั้งสามก็ไปที่ห้องตีเหล็ก

"เสี่ยวซาน เดี๋ยวเจ้าสอนมันทำงานซิ" ถังเฮ่ากอดไหเหล้าที่หูจิ่วเอามาเมื่อวาน เริ่มกงตั้งแต่เช้า

"ครับท่านพ่อ!" ถังซานพยักหน้าอย่างว่าง่าย หันมากวักมือเรียกหูจิ่ว

พอหูจิ่วเดินเข้าไป ถังซานก็เริ่มดึงคันโยกสูบลม สาธิตวิธีการทำงานให้ดู

ทั้งคู่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ คุยกันรู้เรื่อง คนหนึ่งเต็มใจสอน คนหนึ่งเต็มใจเรียน บรรยากาศถือว่าดีทีเดียว

[จบแล้ว]