บทที่ 3 - ฝึกสำเร็จ

บทที่ 3 - ฝึกสำเร็จ

เช้าวันรุ่งขึ้น หูจิ่วตื่นแต่เช้าด้วยขอบตาคล้ำ วันนี้จะได้เรียนเคล็ดวิชาสมาธิกับปู่แจ็คแล้ว เขาตื่นเต้นจนรอไม่ไหว

รีบกินข้าวเช้าแบบลวกๆ แล้วบึ่งไปบ้านปู่ทันที

"ปู่ครับ ปู่! ข้ามาแล้ว!" ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูรั้ว หูจิ่วก็ตะโกนเรียกเสียงดัง

"ฮ่าๆๆ เสี่ยวจิ่วมาแล้วรึ เข้ามาสิ ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะตื่นเช้าขนาดนี้!" ในลานบ้าน ผู้เฒ่าแจ็คกำลังซดข้าวต้มชามโต พอเห็นหลานมาก็ยิ้มหน้าบานกว่าเดิม

ซดข้าวต้มจนหมดชาม ผู้เฒ่าแจ็คก็พาหูจิ่วเข้าห้อง เคล็ดวิชาสมาธิถูกวางไว้อย่างทะนุถนอมบนโต๊ะไม้ ปู่เริ่มสอนทีละคำทีละประโยค

ถึงแม้ผู้เฒ่าแจ็คจะไม่เคยฝึกวิชานี้มาก่อน แต่แกก็ศึกษามาทั้งชีวิต การสอนหูจิ่วจึงถือว่าทำได้ดีทีเดียว

อีกอย่างหูจิ่วไม่ใช่เด็กจริงๆ ขั้นตอนการฝึกสมาธิในคัมภีร์ก็เขียนไว้ชัดเจนอยู่แล้ว

แถมยัง...

ผ่านไปหนึ่งช่วงเช้า พอหูจิ่วเรียนรู้วิธีเดินพลังสมาธิจนจบกระบวนความ ในสายตาที่ผู้เฒ่าแจ็คมองไม่เห็น หน้าต่างสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า หูจิ่วสั่งการในใจ ช่องแรกของหน้าต่างถูกเติมเต็มทันที ตัวอักษรใหญ่ๆ ห้าตัวคำว่า 'เคล็ดวิชาสมาธิพลังวิญญาณ' ปรากฏขึ้น ที่มุมขวาล่างมีตัวเลขระดับกำกับอยู่... ระดับศูนย์!

เหนือช่องนั้นมีวงแหวนโปร่งแสง แถบความคืบหน้าเล็กๆ เริ่มขยับขึ้นช้าๆ

หลังจากเอาวิชาสมาธิเข้าโหมดบอท เพียงแค่ไม่กี่วินาที หูจิ่วก็รู้สึกว่ามีความเข้าใจเกี่ยวกับวิชาสมาธิผุดขึ้นมาในหัว

ความเข้าใจนี้เป็นธรรมชาติมาก ราวกับเขาเป็นคนตกผลึกมันออกมาได้เอง

แจ่ม!

แจ่มแมวสุดๆ!

หูจิ่วดื่มด่ำกับความสะดวกสบายที่โปรแกรมโกงมอบให้ ทุกๆ ไม่กี่วินาทีจะมีเกร็ดความรู้เล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับวิชาสมาธิผุดขึ้นมา แถมยังไม่รบกวนความคิดปกติของเขาด้วย มหัศจรรย์จริงๆ

ถึงจะได้วิชามาแล้วและกำลังบอทอยู่ แต่เพื่อไม่ให้ดูเป็นปีศาจเกินไป หูจิ่วก็กัดฟันนั่งเรียนกับปู่แจ็คต่อไปจนครบวัน

จนกระทั่งวันที่สอง เขาอาศัยจังหวะที่ปู่ไปทำมื้อเที่ยง รีบเปิดอ่านวิชาเสริมประสาทสัมผัสทั้งห้าผ่านตาอย่างรวดเร็ว แล้วจับยัดลงช่องบอทช่องที่สองทันที เท่ากับว่าตอนนี้เขาแอบเรียนวิชาลับของบรรพบุรุษครบทั้งสองเล่มแล้ว

พริบตาเดียวก็ผ่านไปสามวัน สามวันที่ผ่านมาเขายังคงแสร้งเรียนวิชาสมาธิกับปู่แจ็คทุกวัน ในสายตาปู่ ความก้าวหน้าของเขาถือว่าไม่เลว เรียนรู้เคล็ดลับไปได้เกินครึ่งแล้ว อีกสองวันคงจบหลักสูตร

และในวันนี้เอง ในหน้าต่างระบบบอท ระดับของเคล็ดวิชาสมาธิพลังวิญญาณก็เปลี่ยนไป จากระดับศูนย์ กลายเป็นระดับหนึ่ง

ทันใดนั้น ความรู้ความเข้าใจมหาศาลเกี่ยวกับการฝึกสมาธิก็ระเบิดขึ้นในสมองของหูจิ่ว ราวกับว่ามันอยู่ตรงนั้นมาตลอด

พร้อมกันนั้น หูจิ่วรู้สึกว่าพลังวิญญาณที่จุดตันเถียนเกิดการเปลี่ยนแปลง ทุกๆ ไม่กี่วินาทีมันจะเพิ่มขึ้นทีละนิดๆ การเพิ่มขึ้นนี้เบาบางมาก ถ้าไม่ตั้งใจจับสัมผัสคงไม่รู้สึก

ช่างเป็นความรู้สึกที่วิเศษอะไรอย่างนี้!

ตอนแรก เพราะหลายวันที่ผ่านมาหน้าต่างบอทเอาแต่เพิ่มความเข้าใจ เขาเลยนึกว่าการบอทจะไม่ช่วยเพิ่มพลังฝึกปรือโดยตรงเสียอีก

ไม่นึกเลยว่าตอนนี้มันจะเซอร์ไพรส์เขาขนาดนี้

ฟินเว่อร์!

ความรู้สึกที่พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นตลอดเวลาแบบไม่มีหยุดพักนี่มันสุดยอดจริงๆ ทำเอาเสพติดได้เลยนะเนี่ย

ตอนนี้เขาถึงเพิ่งรู้ว่า สกิลต้องอัปเกรดเป็นเลเวลหนึ่งก่อนถึงจะเริ่มได้ค่าประสบการณ์หรือพลังฝึกปรือ

เขาเหลือบตามองวงแหวนความคืบหน้าในช่องที่สอง คาดว่าอีกแค่วันเดียววิชาเสริมประสาทสัมผัสน่าจะอัปเลเวลแล้ว เขาคาดหวังกับวิชานี้มากทีเดียว

"เสี่ยวจิ่ว อย่าเหม่อสิ ตั้งใจฟังปู่สอน!" เสียงผู้เฒ่าแจ็คปลุกเขาตื่นจากภวังค์

มองดูปู่ที่ยิ่งสอนยิ่งมันส์ หูจิ่วก็ได้แต่ปลง โชคดีที่เขาไม่ใช่หูจิ่วตัวจริง ถ้าขืนฝึกตามวิธีที่ปู่สอนเป๊ะๆ ถึงธาตุไฟจะไม่เข้าแทรก แต่รับรองว่าเหนื่อยฟรีได้ผลครึ่งเดียวแน่นอน

ก็ปู่แจ็คแกไม่มีพรสวรรค์ ถึงจะศึกษามาทั้งชีวิตก็ยังจับจุดไม่ได้อยู่ดี

ยังดีที่ชีวิตการเรียนอันน่าเบื่อนี้จบลงในหนึ่งสัปดาห์

วันนี้ เขาเรียนจบหลักสูตรทั้งสองวิชาต่อหน้าปู่แจ็คเรียบร้อย แถมยังโชว์การเข้าฌานฝึกสมาธิของจริงให้ดูด้วย

ด้วยการบอทมาสักพัก ความเข้าใจของหูจิ่วที่มีต่อวิชาสมาธิก็ลึกซึ้งขึ้น แม้ระดับจะยังไม่ขึ้นเลเวลสอง แต่เทียบกับตอนเพิ่งอัปเลเวลใหม่ๆ ถือว่าพัฒนาไปมาก

เมื่อวาน พลังวิญญาณของเขาเพิ่งเลื่อนระดับขึ้นมาเป็นระดับสาม

ตอนนี้นั่งสมาธิโชว์ปู่ได้คล่องปรื๋อ พลังวิญญาณไหลเวียนลางๆ ดูเหมือนมีแสงเรืองรองทั่วร่าง แผ่กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้เป็นวิญญาณจารย์ออกมา

แน่นอน ทั้งหมดนี้หูจิ่วจงใจสร้างภาพให้ปู่ดู จริงๆ เวลาฝึกมันไม่มีเอฟเฟกต์แสงสีเสียงขนาดนี้หรอก

ทำไปเพื่อให้คนแก่มีกวามสุขล้วนๆ

"อัจฉริยะ! เสี่ยวจิ่วหลานปู่เป็นอัจฉริยะจริงๆ!"

การแสดงของหูจิ่วไม่สูญเปล่า แค่เห็นท่าทางนั่งสมาธิ ผู้เฒ่าแจ็คก็ดีใจจนเนื้อเต้น ปากพร่ำชมไม่หยุด ในสายตาแก หลานตัวเองย่อมเก่งที่สุดในโลก

"ปู่ครับ ข้ามีเรื่องอยากให้ปู่ช่วยหน่อย" หลังออกจากสมาธิ หูจิ่วลืมตาขึ้นแล้วเริ่มพูดถึงแผนการที่คิดมาหลายวัน

"เรื่องอะไรล่ะ ว่ามาเลย ปู่ทำให้เจ้าได้ทุกอย่าง" ผู้เฒ่าแจ็คยืดตัวตรง วันนี้หลังแกดูไม่ค่อมเลยสักนิด

"ปู่ก็น่าจะรู้ พวกเราฝึกพลังวิญญาณ ร่างกายที่แข็งแกร่งมีผลต่อความเร็วในการฝึกมาก พลังวิญญาณแต่กำเนิดของข้ามีแค่ระดับสอง ถ้าอยากฝึกให้ไวก็ต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย"

"ข้าเลยอยากให้ปู่ช่วยไปคุยกับท่านน้าถังเฮ่าให้หน่อย ข้าอยากไปฝึกร่างกายที่ร้านตีเหล็กของเขา ปู่ว่าพอจะเป็นไปได้ไหมครับ?" หูจิ่วทำตาแป๋วอ้อนวอน

เรื่องนี้เขาคิดมาดีแล้ว ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น เพื่อจะได้จีบเสี่ยวอู่ได้ราบรื่นขึ้นในอนาคตไงล่ะ

เสี่ยวอู่ไม่ได้จีบง่ายอย่างที่คิดนะ ถ้าไม่มีฝีมือ ยัยกระต่ายนั่นคงไม่มองเขาแน่ อย่าว่าแต่จะจีบเลย

เพื่อที่จะมีพลังต่อสู้ติดตัวก่อนเปิดเทอม เขาเลยเล็งเป้าไปที่ยอดฝีมือผู้ซ่อนเร้นประจำหมู่บ้านอย่างถังเฮ่า

ส่วนถังซานน่ะเหรอ เลิกหวังไปได้เลย เจ้านั่นงกวิชาจะตาย วิชาสำนักถังไม่มีทางรั่วไหลแน่ เขาตัดชื่อทิ้งไปตั้งแต่แรก

เหลือแค่เพลงค้อนวายุสะบั้นของถังเฮ่านี่แหละ เขาจำได้ลางๆ ว่าในนิยายบอกว่าเพลงค้อนวายุสะบั้นเป็นแค่เทคนิคการตีเหล็กระดับเทพในสายตาช่างตีเหล็กทั่วไป แสดงว่ามันไม่ได้ห้ามถ่ายทอด อย่างน้อยกับถังเฮ่าที่กำลังหมดอาลัยตายอยาก ก็ยังมีโอกาสลักจำได้บ้าง

อีกอย่าง ถึงเรียนไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ลองดูก็ไม่เสียหาย

โอกาส มักเป็นของผู้ที่มีการเตรียมพร้อมเสมอ!

[จบแล้ว]