ตอนที่ 26 หลอกมาได้อีกแปด

ตอนที่ 26 หลอกมาได้อีกแปด

ในตลาดมืด ซูซูในชุดสีดำสวมหมวกใบใหญ่สีดำ เดินออกมาจากร้านขายของเล่นผู้ใหญ่พร้อมกระเป๋าเอกสาร

ภายในกระเป๋าบรรจุผลึกสัตว์อสูรระดับทองแดงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ทั้งหมด เป็นของระดับทั่วไป รวมทั้งสิ้นหนึ่งร้อยก้อน

ทันทีที่ซูซูเดินออกมา ฝูงชนจำนวนมากก็เข้ามารุมล้อมเขาทันที

ซูซูชูกระเป๋าเอกสารขึ้น "ผลึกสัตว์อสูรระดับทองแดงทั่วไปหนึ่งร้อยก้อน แลกกับผลึกสัตว์อสูรระดับเงินทั่วไปแปดก้อน!"

สิ้นเสียงประกาศ ทุกคนด้านล่างต่างลังเล เพราะบางคนเคยถูกหลอกมาก่อน จึงไม่กล้าตัดสินใจง่ายๆ

หลังจากปรึกษาหารือกันอยู่นาน ในที่สุด เมื่อต้องเผชิญกับผลกำไรมหาศาล ก็ยังมีคนกลุ่มหนึ่งยอมเจรจาขอแลกเปลี่ยนผลึกสัตว์อสูร

สุดท้าย มีแปดคนรวมตัวกัน แต่ละคนควักผลึกออกมาคนละหนึ่งก้อนเพื่อแลกเปลี่ยน

ซูซูมองผลึกที่อีกฝ่ายยื่นให้ แล้วส่ายหน้าทันที "ของปลอม หวังว่าพวกคุณจะมีความจริงใจกว่านี้นะ!"

ทั้งแปดคนมองหน้ากัน แล้วหันไปปรึกษากันอีกครั้ง ไม่นานก็หยิบผลึกระดับเงินก้อนใหม่ออกมาแปดก้อน

ซูซูส่ายหน้าอีกครั้ง "มีของปลอมสองก้อน เปลี่ยนใหม่ซะ!"

อีกฝ่ายไม่มีทางเลือก จำต้องเปลี่ยนสองก้อนนั้นออกไป

คราวนี้ซูซูถึงพยักหน้า เขาเปิดกระเป๋าเอกสารและนับจำนวนผลึกสัตว์อสูรต่อหน้าทุกคน

เมื่อนับเสร็จ เขาปิดกระเป๋าแล้วเตรียมทำการแลกเปลี่ยน

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะยื่นมือไปรับของจากกันและกัน ฝ่ายตรงข้ามก็ชะงัก "เดี๋ยวก่อน เปิดกระเป๋าแลกเปลี่ยนกันเลย!"

ซูซูสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ตกลง!"

จากนั้นซูซูก็เปิดกระเป๋าแล้ววางลงบนพื้น ก่อนจะดันมันไปหาฝ่ายตรงข้าม!

โดยไม่คาดคิด อีกฝ่ายก้าวเข้ามา โยนผลึกระดับเงินแปดก้อนให้ซูซู แล้วก้มตัวลงจะหยิบกระเป๋าของซูซูไป

เห็นท่าไม่ดี ซูซูรีบผลักฝากระเป๋าปิดลง แล้วออกแรงดันกระเป๋ากระแทกใส่อีกฝ่ายเต็มแรง

อาศัยจังหวะชุลมุน ซูซูคว้าผลึกระดับเงินที่อีกฝ่ายโยนมาให้ แล้วหันหลังวิ่งแน่บ

เมื่ออีกฝ่ายเห็นซูซูวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ก็รู้สึกคุ้นๆ ชอบกล ทันใดนั้นก็เอะใจ รีบเปิดกระเป๋าดู แล้วก็พบแต่ความว่างเปล่า

"บ้าเอ๊ย โดนหลอกแล้ว! ตามมันไป!"

ครั้งนี้ซูซูมีเวลาหนีไม่มากนัก เขาจึงวิ่งไปได้ไม่ไกล

กลุ่มคนที่ไล่ตามหลังมาก็รวดเร็วไม่แพ้กัน

ซูซูเร่งฝีเท้าแล้วพุ่งเข้าไปในป่ามืดทึบทันที

"ไอ้เวรนั่นวิ่งไปทางนั้น ตามไป!"

"ดูเหมือนคราวที่แล้วก็เป็นมันนี่แหละ!"

"หยุดนะเว้ย อย่าหนี!"

กลุ่มคนที่ไล่ตามมาติดๆ ไม่ยอมปล่อยให้ซูซูมีเวลาหนีรอดไปได้ง่ายๆ

ในเวลานี้ ซูซูนึกอยากจะมีพลังพิเศษสายความเร็วชะมัด! ถ้ามีป่านนี้คงรวยไปแล้ว!

ยังไงเสียที่นี่ก็เป็นแค่ในเมือง ป่าไม้ก็มีพื้นที่จำกัด บวกกับคนจำนวนมากที่ไล่ล่า ในที่สุดซูซูก็ถูกล้อม

ซูซูมองกลุ่มคนที่ล้อมวงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สมองแล่นเร็วรี่ คิดหาวิธีหนีเอาตัวรอด

สุดท้ายเขากัดฟัน ควักผลึกระดับเงินแปดก้อนออกมาถือไว้ในมือ "อย่าเข้ามานะ! ขืนเข้ามาฉันจะดูดซับมันให้หมดเลย!"

"ยังจะมาหลอกพวกเราอีกเหรอ? ใครหน้าไหนมันจะไปดูดซับผลึกสัตว์อสูรจำนวนมากขนาดนั้นได้ในพริบตา!"

"ใช่ คิดว่าพวกเราโง่หรือไง!"

ซูซูรู้ว่าหมดหนทางแล้ว เขากัดฟันพูด "พวกแกบีบฉันเองนะ!"

พูดจบ ผลึกระดับเงินแปดก้อนในมือก็หายวับไปในพริบตา

ทุกคนต่างตกตะลึง ก่อนจะรีบพุ่งเข้ามาล้อมกรอบซูซูไว้ทันที

ซูซูแบมือทั้งสองข้าง "ไม่ต้องคิดมาก ดูดซับไปหมดแล้ว พลังพิเศษของฉันคือดูดซับผลึกจำนวนมากได้ในพริบตา และนั่นก็เป็นวิธีที่ฉันใช้สับเปลี่ยนผลึกในกระเป๋าด้วย!"

"แล้วก็อย่าคิดจะทำร้ายร่างกายฉันเชียวนะ ฉันเป็นสมาชิกกองหนุนคัดเลือก ขืนทำอะไรฉัน พวกแกต้องชดใช้แพงแน่!"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็เริ่มลังเล เมื่อต้องเจอกับคนหน้าด้านแบบนี้ หนึ่งในนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจทันที

"ฮัลโหล 191 หรือเปล่าครับ? ที่นี่มีพวกสิบแปดมงกุฎหลอกเอาของชาวบ้านครับ!"

"เอ่อ... ครับ มันยังอ้างว่าเป็นสมาชิกกองหนุนคัดเลือกด้วยครับ!"

ซูซูถึงกับอ้าปากค้าง "เฮ้ย อย่าลืมสิว่าพวกแกก็เป็นพวกต้มตุ๋นเหมือนกัน! ยังไม่มีใครเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงสักหน่อย!"

"หุบปาก! วันนี้ถ้าแกไม่เอาของออกมา อย่าหวังว่าจะได้ออกไป!" ชายคนหนึ่งหันมาตวาดใส่ซูซูเสียงดุ

จากนั้นคนที่คุยโทรศัพท์ก็วางสายแล้วหันมาบอกพวกพ้อง "ตำรวจบอกว่ากองหนุนคัดเลือกไม่อยู่ในเขตอำนาจของพวกเขา ต้องแจ้งไปที่กองทัพผู้มีพลังพิเศษ!"

ทุกคนถึงกับอึ้งกิมกี่ พวกเขาไม่สงสัยในตัวตนของซูซู เพราะการแอบอ้างเป็นสมาชิกกองหนุนคัดเลือกหรือกองทัพผู้มีพลังพิเศษนั้นมีโทษหนักมาก อย่างน้อยๆ ก็ต้องไปนอนคุกตลอดชีวิต

"โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมแล้วหรือไง? แก... เป็นถึงสมาชิกกองหนุนคัดเลือก แต่กลับมาหลอกเอาผลึกของพวกเราเนี่ยนะ!" ชายคนหนึ่งคำรามด้วยความโกรธแค้น

"ของอาจจะยังซ่อนอยู่ที่ตัวมันก็ได้ ค้นตัวมัน!" อีกคนพูดลอดไรฟัน

ได้ยินดังนั้น ซูซูก็รีบถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เหลือเพียงหน้ากาก หมวก และกางเกงขาสั้นตัวเดียว

แล้วเขาก็แบมือให้ดู "พวกแกดูเอาเอง! จะให้ซ่อนไว้ตรงไหนได้อีก?"

คนกลุ่มนั้นกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก พวกเขาจนปัญญากับซูซูจริงๆ

ส่วนเรื่องจะจับตัวซูซูไปค้นบ้านเพื่อเอาของมาใช้หนี้ ก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะพวกตัวเองก็เป็นพวกลักเล็กขโมยน้อย แถมอีกฝ่ายยังเป็นถึงสมาชิกกองหนุนคัดเลือก พวกเขาจึงไม่กล้าผลีผลาม

แต่จะให้กลับไปมือเปล่าก็ทำใจไม่ได้ พวกเขาจึงได้แต่ยืนเฝ้าซูซูอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมไปไหน

ซูซูเลยทิ้งตัวลงนอนแผ่หรากับพื้น ปล่อยให้พวกนั้นทำตามใจชอบ

เขาชอบสถานการณ์แบบนี้ ที่อีกฝ่ายโกรธเขาแทบตายแต่ทำอะไรไม่ได้

ความจริงซูซูก็มีวิธีหนี นั่นคือใช้พลังพิเศษทำให้ทุกคนสลบแล้ววิ่งหนีไป

แต่นั่นจะทำให้พลังพิเศษของเขาถูกเปิดเผย ซึ่งเท่ากับเปิดเผยตัวตน

เว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายจะบุกเข้ามาถอดหน้ากากเขาจริงๆ เขาถึงจะยอมใช้วิธีนี้

ด้วยความเบื่อหน่าย ซูซูจึงเริ่มชวนคุย "วันๆ นึงพวกนายหลอกคนได้กี่คนเนี่ย?"

"มีเพื่อนฉันคนนึงเคยโดนพวกนายหลอก คืนผลึกให้เขาได้ไหม?"

"พวกนายทำผลึกปลอมพวกนั้นยังไง? สอนฉันหน่อยได้ไหม?"

เขาพูดจ้อไม่หยุดแต่ไม่มีใครตอบ ทุกคนจ้องมองซูซูด้วยสายตาอาฆาตแค้น

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ป่านนี้ซูซูคงตายไปหลายร้อยรอบแล้ว

ซูซูเสนอ "ฉันยอมจ่ายแพงๆ แลกกับวิธีทำเลยนะ!"

แต่ก็ยังไม่มีใครสนใจ ทันใดนั้น ใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในสายตา

ซูซูตกใจสุดขีด รีบตะกายลุกขึ้น คว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

หวังอู๋เฉินข่มความโกรธในใจแล้วพูดเสียงเข้ม "ตามฉันมา!"

จากนั้นทั้งสองก็หายวับไปจากตรงนั้น

ทิ้งให้กลุ่มนักต้มตุ๋นในตลาดมืดยืนงงเป็นไก่ตาแตก

พอตั้งสติได้ พวกเขาก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีแตกกระเจิง คนที่โผล่มาเมื่อกี้มันน่ากลัวเกินไป เล่นเอาพวกเขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

กลิ่นอายของคนคนนั้นน่าสะพรึงกลัวมาก แถมยังใช้พลังพิเศษที่น่ากลัวขนาดนั้น พวกเขาจะไม่กลัวได้ยังไง!

ณ โรงเรียนมัธยมผู้มีพลังพิเศษหลัวอัน ในห้องทำงานครูใหญ่ ไฟปิดสนิท มืดสนิทจนมองไม่เห็นมือตัวเอง

ซูซูถูกจับกดลงกับเก้าอี้อย่างแรง จากนั้นแสงไฟสว่างจ้าก็ส่องกระแทกเข้าที่หน้าของเขา