บทที่ 25 ใครเอาโรงเรียนไปประกาศขายออนไลน์?

บทที่ 25 ใครเอาโรงเรียนไปประกาศขายออนไลน์?

เขากลับหลังหัน แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบขึ้นมาดูและพบว่าเป็นเบอร์แปลกอีกแล้ว!

เขากดรับสาย และเสียงคนแปลกหน้าก็ดังมาจากปลายสาย "สวัสดีครับ ผู้อำนวยการหวัง โรงเรียนของคุณพอลดราคาได้อีกหน่อยไหมครับ?"

หวังอู๋เฉินสวนกลับทันควัน "ลดบ้านป้านแกสิ! จะไปตายที่ไหนก็ไป!"

"ถ้าลดไม่ได้ก็บอกดีๆ สิ! ทำไมต้องด่ากันด้วย? จริงๆ ซื้อราคาเต็มก็ได้นะ!"

หวังอู๋เฉินโกรธจนแทบจะปาทรศัพท์ทิ้งลงพื้น ตะคอกกลับไปว่า "ไม่ขายโว้ย ไม่ขาย! ไสหัวไป!"

อีกฝ่ายดูเหมือนจะพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ถ้าไม่ขาย แล้วจะเอาไปโพสต์ลงเน็ตทำไม? ประสาทจริงๆ!"

หวังอู๋เฉินชะงักกึกทันทีที่ได้ยิน "แกพูดว่าอะไรนะ? โพสต์ลงเน็ต?"

ทว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไรแล้ว และกดวางสายไปดื้อๆ

ในขณะที่หวังอู๋เฉินกำลังครุ่นคิด โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

หวังอู๋เฉินรีบกดรับสาย

"สวัสดีครับ ผู้อำนวยการหวัง โรงเรียนมัธยมผู้มีพลังพิเศษหลัวอันที่คุณลงประกาศขาย ลดราคาได้อีกไหมครับ?"

คราวนี้ หวังอู๋เฉินใจเย็นลงและถามกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณเห็นประกาศที่เว็บไหนครับ?"

อีกฝ่ายดูงุนงงอย่างเห็นได้ชัด คงสงสัยว่าทำไมคนลงประกาศถึงถามเองว่าลงเว็บไหน

แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากและตอบกลับไปว่า "ผมเห็นในเว็บประมูลสินทรัพย์ครับ คุณ..."

อีกฝ่ายกำลังจะพูดต่อ แต่หวังอู๋เฉินวางสายไปเสียก่อน

เขาเตรียมจะเข้าไปดูไอ้เว็บประมูลสินทรัพย์ที่ว่านั่น แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก

หวังอู๋เฉินตัดสายทิ้งทันที แต่สายใหม่ก็โทรเข้ามาอีก

ในที่สุด หวังอู๋เฉินก็ฟิวส์ขาด ตัดสินใจปิดเครื่องหนีปัญหา แล้วคว้าโทรศัพท์ของภรรยามาเปิดเข้าเว็บประมูลสินทรัพย์แทน

สิ่งแรกที่สะดุดตาเขาคือข้อมูลการประมูลโรงเรียนมัธยมผู้มีพลังพิเศษหลัวอัน

หวังอู๋เฉินโกรธจนปอดแทบระเบิด ถ้าเขาเดาไม่ผิด ตำแหน่งในคอลัมน์แรกสุดนี้ต้องใช้เงินซื้อถึงจะได้มา

พูดง่ายๆ คือ ไอ้คนที่เอาโรงเรียนมัธยมผู้มีพลังพิเศษหลัวอันไปขาย ยอมลงทุนจ่ายเงินค่าโฆษณาเพื่อให้ข้อมูลขึ้นมาอยู่เป็นอันดับแรก

และเมื่อเห็นราคาที่ตั้งไว้ หวังอู๋เฉินแทบจะเป็นลมล้มพับ

เก้าแสนหกหมื่น!!!!!

โรงเรียนมัธยมผู้มีพลังพิเศษหลัวอันที่เขาสู้อุตส่าห์สร้างมากับมือ มีค่าแค่เก้าแสนหกหมื่นเนี่ยนะ?

แล้วไอ้พวกบ้าพวกนั้นยังโทรมาต่อราคาอีก ยังมีความเป็นคนอยู่ไหม?

เขากดเข้าไปดูรายละเอียดและพบว่าเอกสารสิทธิ์และรูปถ่ายโรงเรียนมีครบถ้วนสมบูรณ์ แถมเบอร์ติดต่อยังเป็นเบอร์ของหวังอู๋เฉินอีกต่างหาก!

ความคิดแรกของหวังอู๋เฉินคือมีคนกำลังเล่นตลกกับเขา แต่ใครกันล่ะ? ใครกันที่จะเอาเอกสารสิทธิ์ของโรงเรียนไปได้?

ทันใดนั้น หวังอู๋เฉินก็นึกถึงซูซู เมื่อเช้านี้ ตอนลงทะเบียนสอบเข้ามหาวิทยาลัย หวังอู๋เฉินเอาเอกสารของโรงเรียนออกมาใช้ แล้ววางทิ้งไว้บนโต๊ะก่อนจะลุกไปกดน้ำ

ช่วงเวลานั้น มีแค่ซูซูคนเดียวที่เข้ามาในห้อง

พอนึกได้แบบนี้ หวังอู๋เฉินก็กัดฟันกรอด เค้นเสียงออกมาทีละคำ "ซู... ซู..."

เขาค้นหาเบอร์ของซูซูและกดโทรออกทันที

"ฮัลโหล!" เสียงเนือยๆ ของซูซูดังมาจากปลายสาย

หวังอู๋เฉินกัดฟันพูด "วันนี้เธอทำอะไรบ้าง?"

ซูซูตอบ "ไปโรงเรียน กลับมากินข้าว แล้วก็ดูดซับผลึกแก่นแท้ไงครับ! มีอะไรเหรอครับผอ.? โรงเรียนไม่น่าจะมายุ่งเรื่องส่วนตัวนักเรียนนะ?"

หวังอู๋เฉินถามตรงๆ "เธอเอาโรงเรียนไปประกาศขายออนไลน์ใช่ไหม?"

ซูซูโวย "จะเป็นไปได้ยังไงครับ? ใครครับ? ใครใส่ร้ายผม? ผมจะฟ้องทนาย!"

หวังอู๋เฉินย้ำ "เมื่อเช้ามีแค่เธอคนเดียวที่เข้ามาในห้องทำงานฉัน มีแค่เธอที่มีโอกาสถ่ายรูปเอกสารโรงเรียนไป!"

ซูซูเถียง "แค่นั้นมันพิสูจน์ไม่ได้หรอกนะครับว่าเป็นผม?"

หวังอู๋เฉินขู่ "ฉันมีวิธีเช็ค IP Address ของโพสต์ในเว็บประมูลสินทรัพย์นะ!"

ซูซูกลับไม่เกรงกลัว "งั้นผอ. รีบเช็คเลยครับ จะได้ล้างมลทินให้ผม!"

หวังอู๋เฉินรับคำ "ได้ เธอพูดเองนะ!"

พูดจบ หวังอู๋เฉินก็วางสายและโทรไปสั่งการทันที

ไม่นานผลก็ออกมา: IP มาจากเครือข่ายไร้สายของโรงเรียน และเจ้าของเครื่องคือซางผิง เพื่อนร่วมโต๊ะของซูซู

ไม่ต้องคิดให้มากความ ต้องเป็นไอ้เจ้าเล่ห์ซูซูแน่ๆ ที่ยืมมือถือซางผิงโพสต์

จากนั้นหวังอู๋เฉินก็โทรหาซางผิง

หวังอู๋เฉิน "ซางผิง นี่ผู้อำนวยการเอง!"

เสียงของซางผิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ผอ. ครับ! เรื่องเก็บค่าห้องน้ำนั่นซูซูเป็นคนทำหมดเลย ไม่เกี่ยวกับผมนะ! แล้วเรื่องหวงซื่อจุน ซูซูก็เป็นคนเอาคลุมกระสอบหัวมัน!"

หวังอู๋เฉิน "..."

หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ หวังอู๋เฉินก็เอ่ยขึ้น "เธอเอาโรงเรียนไปประกาศขายออนไลน์หรือเปล่า?"

"ห้ะ—" ซางผิงอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะตอบเสียงสั่น "ผอ. ครับ คุณเข้าใจผิดแล้ว! ไม่ใช่ผมแน่ๆ!"

หวังอู๋เฉิน "ฉันก็ไม่คิดว่าเป็นเธอเหมือนกัน เอาอย่างนี้นะ เธอล็อกอินเข้าเว็บประมูลสินทรัพย์ด้วยมือถือของเธอ เดี๋ยวฉันจะบอก ID ของฉัน แล้วเธอกดตกลงรับคำขอซื้อขายซะ!"

ซางผิงตอบอย่างงงๆ "ได้ครับ ได้ครับ เดี๋ยวผมทำเลย!"

จากนั้นทั้งสองก็เริ่มดำเนินการ

หลังจากยืนยันการซื้อขาย ผู้ขายจะได้รับเงินมัดจำส่วนหนึ่ง จากนั้นทั้งสองฝ่ายจะดำเนินการตกลงรายละเอียดความร่วมมือกันต่อไป

พอทั้งคู่ทำรายการเสร็จ หวังอู๋เฉินก็รีบถาม "เธอได้รับเงินมัดจำไหม? รีบเช็คดูเร็ว!"

ไม่นาน เสียงซางผิงก็ดังตอบกลับมา "ผอ. ครับ ไม่มีเงินเข้าเลย!"

หวังอู๋เฉินคำรามลั่น "ไอ้เจ้าเล่ห์ซูซู มันใช้บัญชีธนาคารของตัวมันเอง!"

พูดจบ หวังอู๋เฉินก็นิ่งค้างไป ตระหนักได้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล

จากความเข้าใจที่เขามีต่อซูซู หมอนั่นน่าจะเอาเงินไปถลุงเล่นทันที ต่อให้ต้องเสี่ยงโดนเขาจับโยนลงส้วมก็ตาม!

เพราะหมอนั่นมันใจกล้าบ้าบิ่นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

คิดได้ดังนั้น พลังของหวังอู๋เฉินก็ระเบิดออกมา บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวและหมุนวนด้วยคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัว

เพียงพริบตาเดียว หวังอู๋เฉินก็มาโผล่ที่บ้านของซูซู

เวลานั้น แม่ของซูซูและซูอี้ซินกำลังนั่งแช่เท้าอยู่บนโซฟา ทั้งคู่ต่างตะลึงงันที่เห็นหวังอู๋เฉินโผล่มากลางบ้าน

"คารวะท่านทั้งสอง!" หวังอู๋เฉินรีบประสานมือคำนับ!

ซูอี้ซินมีสีหน้าเรียบเฉย "มีเรื่องอะไร?"

ส่วนแม่ของซูซูพยักหน้าทักทายอย่างสุภาพ "เสี่ยวหวังมาเหรอ! มานั่งสิ!"

พูดจบ เธอก็รีบเช็ดเท้าเตรียมจะลุกไปหาน้ำหาท่ามาต้อนรับ

เห็นดังนั้น หวังอู๋เฉินรีบร้องห้าม "ท่านครับ ไม่ต้องครับ ผมมาหาซูซู ไม่ต้องลำบากต้อนรับหรอกครับ!"

แม่ของซูซูยิ้มอย่างอบอุ่น "จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? นานๆ ทีเธอจะมาสักครั้ง!"

หวังอู๋เฉินรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ครับ ไม่ต้องจริงๆ ผมเจอซูซูแล้วจะรีบไป!"

แม่ของซูซูได้แต่พยักหน้า แล้วชี้ไปที่ห้องของลูกชาย "เสี่ยวซูอยู่ในห้องจ้ะ!"

หวังอู๋เฉินรีบเร่งฝีเท้า เดินเข้าไปผลักประตูห้องเปิดออก แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า เขาตระหนักได้ทันทีว่าโดนหลอกเข้าให้แล้ว

จังหวะนั้นเอง ซูอี้ซินก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ "เจ้าเด็กนั่นไปตลาดมืดแล้ว!"

แม่ของซูซูยิ้มเจื่อนๆ "เมื่อกี้ฉันรีบทำกับข้าวเลยลืมไปว่าไม่อยู่บ้าน!"

สมองของหวังอู๋เฉินปั่นป่วนไปหมด มีหรือที่เขาจะดูไม่ออกว่าผู้ใหญ่ทั้งสองกำลังถ่วงเวลาช่วยเจ้าตัวแสบซูซูอยู่!

เขารีบใช้พลังหายตัววับไปจากตรงนั้นทันที

หลังจากหวังอู๋เฉินจากไป แม่ของซูซูและซูอี้ซินก็หันมาสบตากัน

ซูอี้ซินเปรยขึ้น "คุณนี่ตามใจลูกจนเสียคน!"

แม่ของซูซูยิ้มตอบ "ถ้าฉันไม่ตามใจลูก แล้วใครจะตามใจล่ะคะ? อีกอย่าง ฉันเชื่อใจในตัวซูเอ๋อร์!"