บทที่ 22 นักเรียนใหม่พลังระดับ SS สองสายสุดเท่

บทที่ 22 นักเรียนใหม่พลังระดับ SS สองสายสุดเท่

แต่ฝ่ายตรงข้ามยังคงนิ่งเงียบ ซูซูจึงเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็น 'หวงเส้าเฉวียน' ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"นายมาทำอะไรที่นี่? อยากจะพนันกับฉันด้วยอีกคนหรือไง?"

หวงเส้าเฉวียนรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "พี่ซู ผมแค่มาดูเฉยๆ!"

ว่าแล้วหวงเส้าเฉวียนก็นั่งลงข้างๆ ซูซู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"พี่ซู ผมเพิ่งได้ข่าวมาว่าจะมีเด็กใหม่ระดับอัจฉริยะที่มีพลังระดับ SS สองสายย้ายมาโรงเรียนเรา!"

ซูซูตอบเรียบๆ "ก็แค่ผายลมยุง!"

หวงเส้าเฉวียนงง "หมายความว่าไงครับพี่ซู?"

ซูซู "ไม่เกี่ยวกับฉัน!"

หวงเส้าเฉวียนรีบอธิบาย "แต่พี่ซู ผมได้ยินมาว่าหมอนั่นย้ายมาเพื่อ 'หลี่หยาเฟย' โดยเฉพาะเลยนะ!"

"เมื่อก่อนเพราะมี 'หวงจยง' อยู่ หมอนั่นเกรงใจบารมีตระกูลหวงเลยไม่กล้าเสนอหน้า แต่ตอนนี้หวงจยงโดนไล่ออกไปแล้ว เขาเลยอยากจะลองดูสักตั้ง!"

ซูซูผายมือ "แล้วไง?"

หวงเส้าเฉวียน "ผมรู้ว่าพี่ซูไม่ได้สนใจหลี่หยาเฟยอยู่แล้ว แต่คราวก่อนพี่กอดเธอต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน สิ่งแรกที่หมอนั่นจะทำตอนมาถึงต้องเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู โดยเล่นงานพี่เพื่อสร้างความประทับใจให้หลี่หยาเฟยแน่ๆ!"

ซูซูชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "เชือดฉันเนี่ยนะ? มันต้องมีฝีมือพอตัวเลยนะนั่น!"

ต่อให้มีพลังระดับ SS สองสายแล้วไง? เจอเขาเข้าไปก็ทำได้แค่ยืนบื้อ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องโจมตีเลย แค่จะปล่อยพลังออกมายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำเมื่อเจอสกิล 'อ่อนแรง' ของซูซู

ต่อให้หมั่นไส้ซูซูแค่ไหน ก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี

หวงเส้าเฉวียนรีบเสริม "ผมแค่อยากมาเตือนพี่ซูไว้ก่อน หมอนั่นไม่ใช่คู่มือพี่หรอกครับ!"

ซูซูถาม "มันชื่ออะไร?"

หวงเส้าเฉวียนทำท่านึก "รู้สึกจะชื่อ 'หวงซื่อจวิน'!"

ซูซูทำหน้าสงสัยทันที "แซ่หวงอีกแล้ว? คงไม่ใช่คนของตระกูลนายอีกหรอกนะ?"

หวงเส้าเฉวียนรีบปฏิเสธ "เปล่าๆ บ้านนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบ้านเราเลย!"

ความจริงแล้ว อีกฝ่ายเป็นสาขาหนึ่งของตระกูลหวง และเป็นญาติห่างๆ ของหวงเส้าเฉวียน

ช่วงนี้หวงเส้าเฉวียนได้ยินพ่อแม่และพวกผู้ใหญ่พูดถึงคนนี้บ่อยๆ พร่ำบ่นว่าหวงซื่อจวินเก่งกาจอย่างนั้นอย่างนี้

สุดท้าย ด้วยเส้นสายของเขา หวงเส้าเฉวียนจึงวางแผนล่อให้หวงซื่อจวินมาหลงรักหลี่หยาเฟยจนยอมย้ายโรงเรียนมาเอง

เป้าหมายของเขาคือต้องการให้หวงซื่อจวินปะทะกับซูซู เพื่อให้หมอนั่นได้ลิ้มรสความโหดร้ายของโลกใบนี้เสียบ้าง

ซูซูพยักหน้า "เข้าใจแล้ว รู้แล้ว!"

เมื่อเห็นว่าคนเริ่มน้อยลงแล้ว ซูซูจึงเก็บข้าวของเตรียมกลับ

ทันทีที่กลับถึงห้องเรียน ซูซูก็เห็น 'ซางผิง' นั่งเรียนอยู่บนเก้าอี้โล่งๆ อย่างตั้งอกตั้งใจเพียงลำพัง

พอเห็นซูซูเดินเข้ามา ซางผิงก็รีบกุลีกุจอเข้ามาช่วยยกโต๊ะกลับที่!

"พี่ซู ในที่สุดพี่ก็กลับมาซะที วันนี้ผมยังไม่เห็นหน้าค่าตาโต๊ะเรียนเลย!" ซางผิงโอดครวญอย่างน่าสงสารขณะยกโต๊ะ

ตอนเริ่มคาบ ครูประจำชั้นถามหาว่าโต๊ะหายไปไหน

แน่นอนว่าเขาหักหลังซูซูทันที บอกไปตามตรงว่าซูซูเป็นคนยกไป แถมยังใส่อารมณ์ฟ้องอย่างมีน้ำโหด้วย

แต่ผลลัพธ์คือครูประจำชั้นกลับเลือกที่จะนิ่งเงียบและทำเป็นเมินเฉยใส่เขา ซึ่งทำให้เขารู้สึกจุกอกอย่างบอกไม่ถูก

ซูซูเสนอ "ทำไมนายไม่ยกเก้าอี้ตามไปนั่งกับฉันที่สนามซะเลยล่ะ?"

ซางผิงอึกอัก "ตะ... แต่ว่า... ผะ... ผม... ผมต้องเรียนนี่นา!"

ซูซูตัดบท "งั้นมันก็ปัญหาของนายแล้วล่ะ!"

ซางผิงพูดไม่ออก เขาคงทำบุญมาน้อยถึงได้มาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกับซูซู ถ้าเมื่อวานไม่ได้เห็นกับตาว่าผู้อำนวยการอุ้มซูซูไปนอน ป่านนี้ซางผิงคงบุกไปฟ้องผู้อำนวยการเรื่องซูซูไปแล้ว

ซางผิงไม่เข้าใจเลยว่าซูซูเอายาเสน่ห์อะไรกรอกปากผู้อำนวยการกับครูประจำชั้น พวกเขาถึงได้ปกป้องหมอนี่ขนาดนี้

หลังจากจัดโต๊ะเข้าที่ ทั้งสองก็นั่งลง ซางผิงเอ่ยขึ้น "พี่ซู จริงๆ ไม่ได้นั่งโต๊ะเรียนแค่วันเดียวก็ไม่เป็นไรหรอกครับ เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันวันเดียว ก็ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันตลอดไป!"

ซูซูหรี่ตามองอย่างจับผิด "ฉันสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตจากตัวนายนะ!"

ซางผิงรีบส่ายหน้า "จะเป็นไปได้ยังไง? ผมไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย!"

ซูซูพยักหน้า "ก็ดี เออ... ว่าแต่เมื่อวานได้ค่าเข้าห้องน้ำเท่าไหร่?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ซางผิงก็ตาสว่างขึ้นมาทันที "เมื่อวานได้ตั้งสี่หมื่นกว่า!"

จากนั้นซางผิงก็ยื่นเงินส่วนแบ่งสามหมื่นสองพันหยวนให้ซูซู

รวมกับของเก่า ซูซูหาเงินได้กว่าสี่หมื่นหยวนแล้วตั้งแต่เป็นผู้ดูแลห้องน้ำ ส่วนซางผิงก็ได้ไปหมื่นกว่า

หลังเลิกเรียนตอนบ่าย ซางผิงไปเก็บเงินมาอีกรอบ ซึ่งก็ได้มากว่าสี่หมื่นเช่นกัน และแบ่งกันตามเดิม

เท่ากับว่าตอนนี้ซูซูมีเงินก้อนโตสะสมถึงแปดหมื่นหยวนแล้ว

เขาลองคำนวณดู เพื่อยกระดับคุณภาพพลังพิเศษ เขาต้องการเงินอีกเก้าแสนกว่า

ราคาของผลึกแก่นแท้สัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับทองแดงอยู่ที่ก้อนละหนึ่งหมื่นหยวน ตอนนี้เขาต้องการผลึกระดับทองแดงหนึ่งร้อยก้อน ซึ่งก็คือหนึ่งล้านหยวน

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ซูซูเดินเข้าโรงเรียน เขาก็ได้ยินเสียงซุบซิบเกี่ยวกับเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมา

คือหวงซื่อจวิน คนที่หวงเส้าเฉวียนพูดถึงเมื่อวานนั่นเอง

ซูซูไม่ได้สนใจอะไร ถ้าหมอนั่นกล้ามาหาเรื่อง เขาจะไม่ปรานีแน่

คิดได้ดังนั้น ซูซูก็เผลอเอามือแตะ 'กระสอบ' ในกระเป๋ากางเกง

เป็นนักเรียนมัธยมปลาย พกกระสอบไว้ก็สมเหตุสมผลดีนี่นา ก็เขาไม่ได้สะพายกระเป๋านักเรียนมา เอาไว้ใส่หนังสือไง!

เข้าห้องเรียนได้ไม่นาน เสียงของผู้อำนวยการหวังอู๋เฉินก็ดังขึ้นตามสาย "ให้นักเรียนทุกคนมารวมตัวกันที่สนาม!"

ไม่นานนักนักเรียนทุกคนก็มารวมตัวกันที่สนาม

ผู้อำนวยการหวังอู๋เฉินยืนถือไมโครโฟนอยู่บนโพเดียม "ครูจะขอพูดสั้นๆ..."

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป... "อันที่จริง สาเหตุหลักที่เรียกทุกคนมารวมตัวกันวันนี้ก็คือ โรงเรียนมัธยมอี้เหนิงหลัวอันของเรายินดีต้อนรับนักเรียนใหม่ที่มีความโดดเด่นมากคนหนึ่ง ขอเชิญนักเรียนใหม่ของเราขึ้นมากล่าวทักทายเพื่อนๆ สักหน่อยครับ!"

จากนั้นเขาก็ผายมือ ไม่นานเด็กหนุ่มท่าทางเย่อหยิ่งคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาบนเวทีและรับไมค์จากหวังอู๋เฉิน

"สวัสดีทุกคน ผมชื่อ 'หวงซื่อจวิน' ย้ายมาจากโรงเรียนมัธยมอี้เหนิงเฮยถู่ พลังของผมคือ 'แรงโน้มถ่วงสิบเท่า' และ 'อุกกาบาตเพลิง' ทั้งสองอย่างเป็นระดับ SS"

"ก่อนมาที่นี่ ผมได้สืบข้อมูลของโรงเรียนมัธยมอี้เหนิงหลัวอันมาแล้ว และพบว่านอกจาก 'หลี่หยาเฟย' แล้ว แทบไม่มีผู้ใช้พลังคนไหนที่เข้าขั้นโดดเด่นเลย แต่ไม่เป็นไร ผมจะเป็นตัวแทนของโรงเรียนเราคว้าแชมป์การสอบเข้ามหาวิทยาลัยในครั้งนี้ให้ได้ และในขณะเดียวกัน ผมอยากจะจับคู่กับคุณหลี่หยาเฟยในการสอบครั้งนี้ หวังว่าทุกคนคงจะไม่ขัดขวางพวกเรานะครับ! ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!"

สิ้นเสียงคำประกาศ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังเซ็งแซ่ไปทั่วสนาม เพราะคำพูดเหล่านั้นแฝงไปด้วยการดูถูกนักเรียนทุกคนอย่างชัดเจน!

แถมเด็กใหม่คนนี้ยังประกาศเจตนาจะจับคู่กับนางฟ้าของพวกเขา และยังขู่อีกว่าห้ามใครมาขวางทาง

ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่นักเรียนทันที

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะบานปลาย หวังอู๋เฉินรีบขึ้นเวทีไปคว้าไมค์คืน "เอาล่ะ เลิกแถวได้!"

ระหว่างทางเดินกลับ ซางผิงอดไม่ได้ที่จะบ่นกับซูซู "ไอ้เวรนั่น! ขี้โม้ชะมัด!"

ซูซูสวนกลับ "ถ้านายเก่งจริง นายก็ไปปลุกพลังระดับ SS สองสายให้ได้สิ! แล้วนายจะได้ขี้โม้แบบนั้นบ้าง!"

ซางผิงตกใจ "พี่ซู พี่จะไม่สั่งสอนมันหน่อยเหรอ?พี่ยอมได้เหรอเนี่ย?"

ซูซูรู้ทัน "ไอ้หนู นายกำลังยุให้ฉันออกโรงล่ะสิ! แต่เวลายังไม่สุกงอม!"

ดวงตาของซางผิงเป็นประกายขึ้นมาทันที "พี่ซู หมายความว่าพี่จะลงมือใช่ไหม? แล้วเมื่อไหร่ถึงจะสุกงอมล่ะครับ?"

ซูซูยิ้มมุมปาก "เร็วๆ นี้แหละ!"