ตอนที่ 21 เพิ่มคุณภาพพลังพิเศษอีกครั้ง

ตอนที่ 21 เพิ่มคุณภาพพลังพิเศษอีกครั้ง

ขณะนี้ ซูซูก้มลงมองหวงเส้าเฉวียนอีกครั้ง "บอกฉันมาซิ ทำไมนายถึงเรียกคนมาดักตีฉัน? นายโง่หรือเปล่า? เพื่อนร่วมชั้นตั้งเยอะแยะยังหยุดฉันไม่ได้ แล้วคนแค่นี้จะหยุดฉันได้ยังไง?"

หวงเส้าเฉวียนได้สติในที่สุด เขากล่าวด้วยความน้อยใจ "ผมคิดว่าจะหาคนมาดักตีพี่ทุกวัน ถ้าพี่ทนไม่ไหวแล้วลงมือทำร้ายพวกเขา นั่นก็จะเป็นข้ออ้าง! ผมจะใช้เรื่องนี้มาเล่นงานพี่!"

"แต่... พี่ซู ครั้งหน้าผมไม่กล้าแล้ว! ปล่อยผมไปเถอะ!"

ซูซูอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นตบหัวหวงเส้าเฉวียนเบาๆ "อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ สมองน้อยๆ ของนายนี่ฉลาดไม่ใช่เล่น!"

หวงเส้าเฉวียนรีบประจบ "พี่ซู ที่บ้านเรียกผมว่า 'เจ้าคนฉลาด' มาตั้งแต่เด็กแล้วครับ!"

ซูซูพยักหน้า "ดูท่าเขาจะไม่ได้เรียกนายมั่วซั่วจริงๆ! แล้วยังไงต่อ? คนที่นายเรียกมาดักตีฉันวันนี้อยู่ไหน?"

หวงเส้าเฉวียนรีบมองไปที่คนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าตรอก

ซูซูสั่ง "ไป ตามฉันไปดูหน่อย!"

พูดจบ ซูซูก็ลากหวงเส้าเฉวียนเดินตรงเข้าไปหาพวกเขาด้วยแรงมหาศาล

ซูซูออกแรงมากจนมือของหวงเส้าเฉวียนเจ็บไปหมด

เมื่อมาถึงหน้าคนกลุ่มนั้น ซูซูก็เอะใจขึ้นมา "ทำไมหน้าตาไม่เหมือนกลุ่มเมื่อวานเลยล่ะ?"

หวงเส้าเฉวียนรีบอธิบาย "พวกเมื่อวานเขาไม่ยอมมาแล้วครับ ผมเลยเรียกชุดใหม่มาแทน!"

ได้ยินดังนั้น ซูซูก็ยกมือขึ้นตบไหล่เขาแรงๆ "ดี! ดีมาก! เสี่ยหวงสมกับฉายา 'เจ้าคนฉลาด' จริงๆ!"

หวงเส้าเฉวียนรีบก้มหน้าอธิบาย "ช่วยไม่ได้ครับ! วันนั้นพวกเขาโดนพี่ขู่จนกลัวหัวหดกันหมด!"

แม้เมื่อวานซูซูจะไม่ได้ลงไม้ลงมือกับพวกมัน แต่เขาทำให้พวกมันต้องทนทรมานกับความอ่อนแออยู่นานกว่าหนึ่งนาที

หนึ่งนาทีนั้นช่างยาวนานและน่าหวาดกลัวสำหรับพวกมัน ความรู้สึกที่ควบคุมร่างกายไม่ได้มันช่างทรมาน เหมือนถูกวางยาสลบยังไงยังงั้น

และถึงแม้ครั้งนั้นซูซูจะไม่ทำร้ายพวกมัน ก็ไม่ได้หมายความว่าครั้งนี้เขาจะไม่ทำ พวกมันกลัวจนหัวหด เลยไม่มีใครกล้ามา

ซูซูถาม "แล้วนายจะเอายังไง? จะให้พวกมันรุมยำฉันต่อไหม?"

หวงเส้าเฉวียนส่ายหน้าดิก "พี่... พี่ซู พี่เป็นลูกพี่ผมแล้ว ผมจะกล้าได้ยังไง! ต่อไปนี้พี่เป็นลูกพี่ใหญ่ ถ้าพี่บอกให้ไปซ้าย ผมจะไม่กล้าไปขวาเด็ดขาด!"

แหงล่ะ อีกฝ่ายสามารถเป็นสมาชิกระดับกองหนุนคัดเลือกได้ทั้งที่มีแค่พลังระดับ E อนาคตจะไปได้ไกลแค่ไหน? การติดตามคนแบบนี้อาจจะไม่ได้การันตีความร่ำรวย แต่ก็ไม่ขาดทุนแน่นอน

ทันใดนั้น เขาก็รีบหันไปสั่งลูกสมุนข้างๆ "เร็วเข้า เรียกพี่เขาว่าลูกพี่ใหญ่สิ!"

ลูกสมุนพวกนั้นรีบก้มหัวและตะโกนพร้อมกัน "ลูกพี่ใหญ่!"

ซูซูโบกมือ "ช่างเถอะ ไม่ต้องเรียกลูกพี่หรอก ฉันไม่ใช่พวกนักเลงหัวไม้ เอาแบบนี้แล้วกัน! ต่อไปพวกนายเรียกฉันว่า 'เตี่ย' ก็พอ!"

????

คนกลุ่มนั้นทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกทันที!

ส่วนหวงเส้าเฉวียนรีบตะคอกใส่ "ยืนบื้ออะไรกันอยู่! เรียกสิ!"

"เตี่ย!"

ภายใต้อำนาจเงินตรา กลุ่มคนพวกนั้นจึงจำใจต้องเรียกออกมา

หลังจากนั้น ซูซูก็โบกมือลาและเดินจากไปอย่างอารมณ์ดีสุดๆ

เมื่อกลับถึงบ้านและกินข้าวเสร็จ ซูซูก็รีบเอาผลึกแก่นแท้ทั้งหมดที่แลกมาได้ออกมาดูดซับเพื่อยกระดับพลังเพิ่มคุณภาพของเขา

ผลึกสัตว์อสูรระดับเหล็กดำหนึ่งร้อยก้อนหายวับไปต่อหน้าต่อตาซูซู เล่นเอาเขาปวดใจจี๊ด

จากนั้นซูซูก็รีบตรวจสอบพลังเพิ่มคุณภาพของตัวเอง

เพิ่มคุณภาพ

คุณภาพ:

ความสามารถ: สามารถใช้ผลึกสัตว์อสูรกลายพันธุ์เพื่อเพิ่มคุณภาพของพลังพิเศษทั้งหมด การเพิ่มคุณภาพขั้นต่อไปต้องการ: ผลึกสัตว์อสูรระดับทองแดง 100 ก้อน

ซูซูตาโต ทำไมเงื่อนไขการอัปเกรดขั้นต่อไปถึงดูลดลงล่ะ?

เขาจึงรีบตรวจสอบพลังอ่อนแอของตัวเองทันที

อ่อนแอ

คุณภาพ:

ความสามารถ: ทำให้เป้าหมายติดสถานะอ่อนแอ 60 วินาที ในช่วงเวลานี้เป้าหมายจะไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ไม่สามารถโจมตีได้ และไม่สามารถใช้พลังพิเศษได้

การเพิ่มคุณภาพขั้นต่อไปต้องการ: ผลึกสัตว์อสูรระดับทองแดง 100 ก้อน

ซูซูจำได้แม่นว่าก่อนหน้านี้ การจะเพิ่มคุณภาพต้องใช้ผลึกสัตว์อสูรระดับทองแดงถึง 1,000 ก้อน แต่ตอนนี้เหลือแค่ 100 ก้อน เห็นได้ชัดว่าเงื่อนไขการอัปเกรดพลังอ่อนแอก็ลดลงเช่นกัน

เดี๋ยวนะ... ถ้าเขาอัปเกรดพลังเพิ่มคุณภาพก่อน แล้วค่อยไปอัปเกรดพลังอ่อนแอทีหลังล่ะ? แบบนั้นเขาจะไม่ประหยัดผลึกสัตว์อสูรไปได้โขเลยเหรอ?

พอคิดได้แบบนี้ ซูซูก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที รู้สึกเหมือนทำเงินหายไปเป็นร้อยล้าน

หลังจากนั่งซึมกระทืออยู่นาน ในที่สุดซูซูก็ทำใจได้ เขาหยิบผลึกระดับอีลีทขั้นเหล็กดำที่แลกมาได้ออกมาเริ่มดูดซับ

ทันทีที่เริ่มดูดซับ ซูซูก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างของผลึกระดับอีลีทอย่างชัดเจน

พลังงานมันบริสุทธิ์มาก แถมการดูดซับยังรวดเร็วกว่าผลึกทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

ค่ำคืนผ่านไปโดยไร้คำพูด

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูซูบิดขี้เกียจโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังของเขาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งในสาม

หลังจากพลังอ่อนแอถูกยกระดับเป็นคลาส D ซูซูสามารถใช้มันได้ต่อเนื่องแค่ห้าหรือหกครั้ง แต่หลังจากดูดซับพลังมาทั้งคืน ซูซูประเมินว่าเขาน่าจะใช้ได้ถึงแปดหรือเก้าครั้ง

แม้พลังนี้จะไม่มีอานุภาพทำลายล้าง แต่ความสามารถในการควบคุมถือว่าร้ายกาจมาก ถ้าเขาใช้ต่อเนื่องได้เจ็ดถึงแปดครั้ง ตราบใดที่ไม่เจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าอย่างท่วมท้น ซูซูก็แทบจะเป็นอมตะในช่วงเวลานั้น

หลังจากลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟัน ซูซูก็มุ่งหน้าไปโรงเรียน

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูโรงเรียน ซูซูก็ได้ยินผู้คนมากมายกำลังซุบซิบเรื่องของเขา

เนื้อหาที่คุยกันคงหนีไม่พ้นเรื่องที่ซูซูท้าพนันกับเพื่อนทั้งห้อง ดูเหมือนจะมีใครสักคนเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อ ตอนนี้เลยมีนักเรียนจำนวนมากตามหาตัวซูซู เพราะอยากจะวางเดิมพันกับเขาบ้าง

ความจริงแล้วซูซูรู้สึก... ตื่นเต้นมากกับสถานการณ์นี้ นี่มันเหมือนกับมีคนเอาหมอนมาให้ตอนง่วงนอนชัดๆ

ซูซูรีบไปที่ห้องเรียนแล้วยกโต๊ะตัวหนึ่งลงไปที่สนาม เขียนข้อความตัวเบ้อเริ่มใส่กระดาษว่า "รับพนัน: ซูซูจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลงหยวนได้หรือไม่!"

ไม่นานนัก นักเรียนจำนวนมากก็กรูกันเข้ามา

ซูซูยืนขึ้นแล้วตะโกน "ทุกคน เข้าแถว! ทีละคน! ถ้าไม่เข้าแถว เดี๋ยวจะไม่ให้ไปเข้าห้องน้ำนะ!"

แม้การกระทำของซูซูจะดูแปลกไปบ้าง แต่เขากำลังแจกเงินนี่นา! ทุกคนเลยยอมเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ

ซูซูหยิบกระดาษกับตลับหมึกออกมา แล้วถามโดยไม่เงยหน้า "เดิมพันเท่าไหร่?"

คนแรกลังเลครู่หนึ่งก่อนจะบอก "ผลึกสัตว์อสูรระดับเหล็กดำห้าร้อยก้อน!"

ซูซูพยักหน้า จดบันทึกลงไปทันที แล้วยื่นให้ฝ่ายตรงข้าม "เซ็นชื่อแล้วประทับลายนิ้วมือ!"

หลังจากฝ่ายตรงข้ามเซ็นเสร็จ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วถามอย่างลังเลว่า "แล้วถ้าตอนนั้นนายไม่มีจ่ายล่ะ?"

ซูซูตอบ "ไม่ต้องห่วง ถ้าฉันไม่มีจ่าย ฉันจะขายสมบัติทุกอย่างที่มี ถ้ายังไม่พอ นายก็ย้ายมาอยู่บ้านฉันเลย ฉันจะเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำนายเอง!"

ฝ่ายตรงข้ามทำได้เพียงพยักหน้าแล้วเดินจากไป

"คนต่อไป!" ซูซูเรียกโดยที่ยังคงก้มหน้าอยู่

โดยที่เขาไม่รู้ตัว ข่าวเรื่องซูซูรับเซ็นสัญญาพนันกลางสนามได้แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียน จู่ๆ นักเรียนจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาหาเขา แม้กระทั่งโดดเรียนมาก็มี

น่าแปลกที่ผ่านไปสามคาบแล้ว ก็ยังไม่มีอาจารย์คนไหนมาห้ามปราม

บางที พวกอาจารย์เองก็คงอยากจะมาเซ็นสัญญาพนันกับซูซูเหมือนกัน แต่คงเพราะศักดิ์ศรีค้ำคอเลยไม่กล้ามา และเลยพลอยปล่อยเลยตามเลยไม่ห้ามลูกศิษย์ไปด้วย

เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปครึ่งวัน สัญญาพนันกองโตวางซ้อนกันอยู่ข้างตัวซูซู กะคร่าวๆ น่าจะเกินเก้าพันใบ

พอกระดาษหมด ซูซูก็ใช้ให้ซังผิงไปซื้อมาเพิ่มอีกตั้งเยอะ

จนกระทั่งบ่ายคล้อย ฝูงชนถึงเริ่มบางตาลง

จนมาถึงคนสุดท้าย ซูซูถามโดยไม่เงยหน้า "วางเดิมพันเท่าไหร่?"