บทที่ 8: โทสะของอาจารย์ใหญ่

บทที่ 8: โทสะของอาจารย์ใหญ่

นักเรียนคนอื่นๆ ต่างพากันมามุงดู ต่างมองไปที่หวงจยงซึ่งนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นด้วยสภาพดูไม่ได้ เสียงเยาะเย้ยดังระงมพร้อมกับเสียงชัตเตอร์ถ่ายรูป

หวงจยงทำตัวเป็นขาใหญ่ในโรงเรียนมาตลอด นักเรียนหลายคนเคยถูกเขารังแกมาก่อน จึงมีความแค้นฝังลึกและไม่ยอมพลาดโอกาสทองแบบนี้

ซูซูเอ่ยแทรกขึ้นในจังหวะที่เหมาะสมพอดี "เห็นกันแล้วใช่ไหมทุกคน นี่คือจุดจบของการเข้าห้องน้ำแล้วไม่จ่ายเงิน ในฐานะผู้อำนวยการห้องน้ำที่ได้รับการแต่งตั้งจากอาจารย์ใหญ่โดยตรง ฉันต้องปฏิบัติหน้าที่ให้เคร่งครัด!"

"ตั้งแต่วันนี้ไป ทุกคนต้องจ่ายเงินอย่างซื่อสัตย์ ถ้าฉันจับได้ว่าใครเบี้ยว จะมีจุดจบเหมือนหวงจยง!"

เมื่อได้ยินซูซูเอ่ยชื่อ หวงจยงก็รีบเอามือปิดท่อนล่างที่ไร้กางเกงปกปิดตามสัญชาตญาณ

ยิ่งนักเรียนมามุงดูมากเท่าไหร่ ความวุ่นวายก็ยิ่งขยายวงกว้าง จนในที่สุดก็ไปถึงหูของอาจารย์ใหญ่หวังอู๋เฉิน

เขารีบรุดมายังที่เกิดเหตุ ทันทีที่เห็นสภาพอันน่าเวทนาและไร้ทางสู้ของหวงจยง หวังอู๋เฉินก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ เขาหันขวับไปหาซูซู ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "เธอทำกับเพื่อนร่วมชั้นแบบนี้ได้ยังไง? ตามฉันไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ ฉันจะเรียกผู้ปกครองเธอ!"

"อุตส่าห์พยายามหาลู่ทางให้ แต่เธอกลับทำให้ฉันผิดหวังแบบนี้งั้นรึ? นิสัยแบบนี้ อนาคตจะเป็นผู้เป็นคนได้ยังไง! ฉันว่าโรงเรียนผู้มีพลังพิเศษลั่วอันคงไม่เหมาะกับเธอแล้วล่ะ!"

สีหน้าของซูซูแข็งค้างไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นเข้ามาในอก เขาเดินตามหวังอู๋เฉินไปที่ห้องทำงานอาจารย์ใหญ่อย่างเงียบๆ

เมื่อมาถึงห้องทำงาน ซูซูนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสงบ ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว

ในเวลานี้ ดูเหมือนซูซูจะสูญเสียความกะล่อนอันเป็นเอกลักษณ์ไปจนหมดสิ้น!

หวังอู๋เฉินทิ้งตัวลงนั่งหลังโต๊ะทำงาน "นักเรียนทะเลาะกันได้ แต่ก็ต้องมีขอบเขต! นักเรียนทุกคนคืออนาคตที่จะเป็นกำลังหลักในการต่อกรกับสัตว์อสูรในตำนาน ปกป้องผู้อ่อนแอ และอาจจะเป็นวีรบุรุษในวันข้างหน้า"

"โรงเรียนผู้มีพลังพิเศษลั่วอันของเราติดอันดับต้นๆ ของประเทศ ต่อให้นักเรียนที่นี่ปลุกพลังได้ไม่ดีนัก แต่ผลการเรียนวิชาการย่อมไม่ขี้ริ้วขี้เหร่ ถึงอนาคตจะไปอยู่แนวหน้าไม่ได้ แต่การทำงานสนับสนุนแนวหลังก็ไม่ใช่ปัญหา!"

"ในฐานะอาจารย์ใหญ่ ฉันไม่อยากทอดทิ้งนักเรียนคนไหนทั้งนั้น ฉันบอกได้แค่ว่า ไม่มีพลังพิเศษที่ไร้ค่า มีแต่คนที่ยอมปล่อยตัวให้ตกต่ำเท่านั้น!"

"พลังพิเศษทุกอย่างมีความโดดเด่นและหน้าที่เฉพาะตัวของมัน พลังของเธอก็เหมือนกัน นั่นคือเหตุผลที่ฉันพยายามหาลู่ทางให้เธอ"

"แต่พื้นฐานสำคัญของทั้งหมดนี้คือการมีจิตใจที่ดี ฉันไม่ต้องการบ่มเพาะผู้มีพลังพิเศษที่เก่งกาจ แต่กลับหันคมดาบเข้าใส่พวกเดียวกันเอง"

พูดจบ หวังอู๋เฉินก็จ้องมองซูซู รอคอยให้เขาพูดอะไรออกมา

อย่างไรก็ตาม ซูซูยังคงก้มหน้าเงียบงันอยู่นาน จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาวางบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ แล้วกดเล่นไฟล์เสียง

"ฉันบอกแล้วๆ หวงจยงเป็นคนสั่ง เขาจ้างให้ฉันมาฆ่าแก!"

"เขาจ้างแกเท่าไหร่ให้มาฆ่าฉัน?"

"ห้าหมื่น!"

ตามด้วยเสียงของหวงจยง: "ฉันเป็นคนส่งมันไปเอง อย่าฆ่าฉันเลย ฉันยอมรับแล้ว ยอมรับแล้ว!"

หวังอู๋เฉินฟังจนจบด้วยอาการตะลึงงัน เหมือนถูกสาปให้เป็นหิน

จังหวะนั้นเอง ซูซูก็ลุกขึ้นพรวด หยิบโทรศัพท์แล้วถอนหายใจ "อาจารย์ใหญ่ครับ ท่านไม่ต้องหาลู่ทางให้ผมแล้วล่ะ ผมมันคนนิสัยเสีย ไม่คุ้มให้ท่านต้องมาลำบากด้วยหรอก!"

พูดจบ ซูซูก็หันหลังเตรียมเดินออกไป

หวังอู๋เฉินเพิ่งจะได้สติ รีบพุ่งไปคว้าตัวซูซูไว้ "เดี๋ยว ซูซู! มานั่งคุยกันดีๆ ก่อน!"

ซูซู: "ไม่ครับ นักเรียนสันดานเสียอย่างผม ไม่คู่ควรจะสนทนากับท่านอาจารย์ใหญ่หรอก!"

หวังอู๋เฉินกดไหล่ซูซูให้นั่งลงบนเก้าอี้ทันที สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาฉับพลัน "พอได้แล้ว!"

ซูซูถึงได้ยอมนั่งลง

จากนั้น หวังอู๋เฉินก็ตบโต๊ะดัง ปัง! "มันจะมากเกินไปแล้ว! กล้าดียังไงถึงจ้างวานฆ่าเพื่อนร่วมชั้น!"

ซูซู: "อาจารย์ใหญ่ครับ จังหวะอารมณ์มันผ่านไปแล้ว มาตบโต๊ะตอนนี้มันไม่ได้ฟีลนะครับ!"

"หุบปาก!" หวังอู๋เฉินหันมาตวาดใส่ซูซูเสียงดังลั่น

"รู้ไหมว่าการเข่นฆ่ากันเองเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ที่สุดในฮัวเซี่ย? รู้ไหมทำไมประเทศเราถึงไม่มีการแข่งขันประลองระหว่างผู้มีพลังพิเศษ?"

"ถ้าเก่งนักก็ไปใช้กับสัตว์อสูรในตำนานโน่น! มาเก่งกับพวกเดียวกันเองมันน่าภูมิใจตรงไหน! เธอกลับไปเรียนก่อน ฉันจะจัดการเรื่องของเธอเอง ส่วนพวกที่ชอบเล่นสกปรกอยู่เบื้องหลัง ฉันจะไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียว!"

เมื่อเห็นว่าอาจารย์ใหญ่กำลังเดือดดาลจัด ซูซูจึงไม่กล้ากวนประสาทอีก รีบ ลุกออกไปทันที

หลังเลิกเรียนกลับถึงบ้าน ซูซูก็ได้รับรู้ข่าวต่างๆ และสัมผัสได้ถึงโทสะของหวังอู๋เฉินอย่างแท้จริง!

อย่างแรก หวงจยงถูกตำรวจจับกุม อนาคตทางการศึกษาดับวูบ

ต่อมา เหอจื่อจินถูกคุมตัวกลับมารอรับบทลงโทษ

สุดท้าย ตระกูลหวงทั้งตระกูลโดนหางเลข ธุรกิจถูกตรวจสอบอย่างละเอียดจนแทบจะล้มละลาย

ความคิดแรกของซูซูหลังจากรู้ข่าวคือ ต้องรีบใช้เงินหนึ่งแสนหยวนนั่นให้หมด

พอใช้หมดแล้ว ต่อให้สาวมาถึงตัวเขา เงินก็ไม่อยู่แล้ว อย่างแย่ที่สุดก็แค่เข้าไปปั่นจักรเย็บผ้าใช้หนี้ในคุก!

ใช่แล้ว ซูซูยอมไปปั่นจักรเย็บผ้าดีกว่าต้องคายเงินหนึ่งแสนคืน

เขาไม่รอช้า คืนนั้นหลังจากพ่อแม่หลับ ซูซูก็แอบหิ้วกล่องหนีออกจากบ้าน

เงินก้อนนี้ใช้ผ่านช่องทางปกติไม่ได้ ต้องไปที่ตลาดมืดเท่านั้น ก่อนไปเขาจึงแต่งตัวพรางตัว เอาเกางเกงในสีดำมาคลุมหน้า

รู้สึกยังไม่ปลอดภัยพอ เลยสวมหมวกปีกกว้างสีดำทับอีกชั้น

ตลาดมืดเป็นสถานที่ที่ทางการรู้เห็นเป็นใจ และมีอยู่แทบทุกเมือง

เพราะการมีอยู่ของผู้มีพลังพิเศษ ทำให้มีสินค้าหลายอย่างที่คนไม่อยากขายอย่างเปิดเผย และช่องทางปกติก็ปกปิดตัวตนไม่ได้

นานวันเข้า ตลาดมืดซึ่งเป็นที่ที่ค้าขายโดยปกปิดตัวตนได้จึงถือกำเนิดขึ้น

เมื่อเดินเข้าไป เสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังเซ็งแซ่มาจากรอบทิศ:

"ลูกสัตว์อสูรระดับตำนาน! สกัดพลังสัตว์อสูรได้! อย่าพลาดนะโว้ย!"

"ตำราขยายขอบเขตพลัง! อ่านปุ๊บเรียนรู้สกิลใหม่ปั๊บ!"

"แก่นผลึกราชาสัตว์อสูรระดับเหล็กดำ! ก้อนละล้านเดียว!"

ซูซูแค่นหัวเราะใส่เสียงโฆษณาพวกนั้น

เพราะทุกคนปกปิดตัวตน จึงกล้าพูดมั่วซั่ว หลอกได้คนหนึ่งก็กำไรแล้ว ตามจับตัวก็ไม่ได้

โดยเฉพาะไอ้ลูกสัตว์อสูรระดับตำนานนั่น โม้ทั้งเพ

ต้องรู้ก่อนว่าใน 'ประตูสัตว์อสูร' อาจจะไม่มีสัตว์อสูรระดับตำนานโผล่มาเลยสักตัว นับประสาอะไรกับลูกของมัน

ในระดับขั้นเดียวกัน สัตว์อสูรยังถูกแบ่งตามความแข็งแกร่งโดยกำเนิดอีกด้วย

ได้แก่: ทั่วไป, อีลีท  จ่าฝูง, โอเวอร์ลอร์ด, ราชาสัตว์อสูร, จักรพรรดิสัตว์อสูร, และ ตำนาน

จนถึงทุกวันนี้ มีบันทึกว่าพบประตูสัตว์อสูรที่มีสัตว์อสูรระดับตำนานอาศัยอยู่เพียงแค่สี่หรือห้าแห่งเท่านั้น นับนิ้วได้เลย

เขาเดินตามทางเดินกลางแผงลอยไปจนถึงร้านแห่งหนึ่ง

ป้ายร้านเขียนว่า "สินค้าสำหรับผู้ใหญ่" ไฟกะพริบหลากสี

ถ้าไม่อ่านป้ายคงนึกว่าเป็นร้านตัดผม (ร้านนวด)!

ซูซูเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล ภายในร้านมีสินค้าประเภทนั้นวางโชว์อยู่เต็มไปหมด

พนักงานสวมหน้ากากยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ พอเห็นซูซูเดินเข้ามา พวกเขาก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองมาที่เขา

ซูซูรู้ธรรมเนียมที่นี่ดี เขาเดินตรงเข้าไปแล้ววางกล่องลงบนเคาน์เตอร์